Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Fruitorgels en violofonen
22 OKT 2014 • Door Amber Malik • Meer blogs over Lezen

Fruitorgels en violofonen

De grote goede dingen gaat over de jonge Mila. Ze reist van Ruigoord naar Israël en volgt het verleden van haar overleden vader met zijn anarchistisch strijkkwartet. Op de cover van het boek vind je een violofoon. Violofoon? Watte? Ja, rustig maar, we leggen het al uit. Een violofoon is een viool zonder klankkast mét een grammafoon. Resultaat: een bijzonder, fragiel geluid. Dit thema is geen toeval, want het verhaal is gebaseerd op Alma’s eigen vader, Hub Mathijsen. Het verraste ons dan ook niet dat hij bedreven viool én violofoon speelde.
Alma heeft de locatie uitgekozen waar we hebben afgesproken. Omringd door schakers, Scrabbledozen uit het stenen tijdperk en oude hippies met eindeloos lang, grijs haar vertelt ze ons over De Laurierboom. ‘Dit was lekker dichtbij en ik kom hier graag. Het is een soort schaakcafé met alleen maar mannen. Net als nu, eigenlijk.’ Ze kijkt even om zich heen en ziet, naast ons, toch nog een andere vrouw. Ach, detail. Wij zijn vooral benieuwd naar het verhaal achter de schrijfster zelf. Onder het genot van een goed glas koude cola kunnen we de violofoon bijna horen spelen.
 
Mickey Mouse
‘Als klein kind was ik al veel aan het schrijven. Ik schreef allemaal verhaaltjes over Mickey Mouse – zo herinner ik me dat ik naar de bioscoop ging, door het scherm heen liep en in de film met Mickey terecht kwam. We beleefden allemaal avonturen met elkaar. Dat soort dingen deed ik dan altijd. Ik vond het fijn dat het niet zozeer vanuit m’n ouders gestimuleerd werd. Mijn vader was dus violist en ik werd heel erg gepusht om ook viool te spelen. Dat kon ik eigenlijk helemaal niet. Daardoor kon dat schrijven zich zo ontwikkelen, zonder dat iemand daar op zat te wachten. Dat was heel fijn en prettig en helemaal van mij.’
 
New York
‘In het eerste jaar van mijn studie Beeld en Taal op de Rietveld Academie kwam ik erachter dat ik een uitwisseling met New York kon doen. Ik kon het natuurlijk nooit zelf betalen om Creative Writing in New York te gaan studeren, dat was veel te duur. Met een uitwisseling kon dat wel en ik greep die kans meteen. Ik begreep ook niet dat niet iedereen dat deed. Als je die kans krijgt, dan moet je dat toch gewoon doen? Volgens mij is het heel goed om buiten het systeem te stappen waar je in bent opgegroeid. Dan zie je dat jouw manier niet de enige manier is. Het is heel belangrijk jezelf daar constant aan te herinneren, anders raak je vastgeroest.’
 
Schrijfproces
‘Voor de Bezige Bij heb ik verschillende schrijvers mogen interviewen. Voor een groot deel bestonden die interviews uit vragen waar ik zelf als schrijver mee zat. Ik focuste me vooral op het schrijfproces. Het is interessant om te zien hoe dat proces bij anderen gaat. Bij werkelijk iedereen is het totaal anders. Zoals A.L. Snijders die letterlijk een uur per dag schrijft en de rest van de dag aan het tuinieren is, maar fantastische dingen maakt. Of Jessica Durlacher die soms twaalf uur op een dag achter elkaar kan schrijven. Het is gewoon niet met elkaar te vergelijken. Zelf haal ik op een dag maximaal zes uur. Om de twee uur rommel ik een beetje in huis, maak ik eten of ga ik naar vrienden. Op die manier word ik niet gillend gek, maar gaat het goed en voel ik me er prettig bij.’
 
Emotionele kots
‘Ik heb nooit écht een dagboek gehad. Aan het begin van de basisschool hield ik het een jaar vol, maar dat ging alleen maar over de duizenden jongens die ik leuk vond. Ik wilde ze allemaal. Natuurlijk komt het wel voor dat je bezig bent met een werk en iets van je afschrijft. De grote goede dingen gaat wel over wat me bezig houdt, maar het is niet dat er iets heftigs gebeurt en dat zich gelijk vertaalt in een roman. Je moet ook een beetje afstand hebben als je begint met een onderwerp. Anders wordt het echt alleen maar emotionele kots en dat is helemaal niet leuk voor iemand anders om te lezen.’
 
John Lennon
‘Ik was negen toen mijn vader overleed. Ik had afstand van het onderwerp nodig om er een goede roman te kunnen schrijven. Daardoor heb ik zolang gewacht. Ik moest er heel veel aandacht aan besteden, dus dan moet je wel stevig in je schoenen staan om dat aan te durven. Mijn vader was dan ook een bijzondere man. Hij wilde dat je de urgentie voelde in zijn muziek, dat je wist dat er iets was wat hij wilde vertellen. Er zijn zoveel dingen die hij gedaan heeft. Dat ‘ie bij John Lennon en Yoko Ono naar binnen stapte toen zij die bed-in hadden bijvoorbeeld. Ze klopten aan, bleven er een paar dagen, maakten muziek en John Lennon nam het allemaal op. Of op mijn vaders afstuderen. Toen heeft hij zijn viool in de zaal gesmeten omdat hij zich niet wilde conformeren aan de verwachtingen van het publiek en de commissie.’ 
 
Fruitorgel
‘Mijn boek ontstond door mijn eindscriptie op de Rietveld. Ik had allemaal foto’s, informatie en interviews rondom mijn vader verzameld. Zo heb ik dus foto’s van hem met John Lennon, maar ook met het fruitorgel dat hij zelf met zijn vrienden had gebouwd. Je kon met een soort staafjes in een banaan of watermeloen prikken en elk stuk fruit klonk dan anders. Dat soort geinige dingen. Daarnaast speelde hij dus de violofoon, die je ook op de cover van mijn boek ziet.’
 
Groen geverfde snor
‘Mijn moeder had alle vrienden van mijn vader om me heen verzameld, om mijn vader toch een soort van in stand te houden. Toch had ik Theo Kley nog nooit gezien, tot ik hem voor mijn boek ging interviewen. Op Ruigoord, met zijn groen geverfde snor. Bij hem zag ik dat de liefde voor mijn vader na twintig jaar nog steeds niet weg is. Dat is heel vreemd, en mooi. Als je vader dood is kan je hem niet vragen die verhalen te vertellen, dus het was heel bijzonder om het van verschillende kanten te horen. Theo was ook op mijn boekpresentatie. Ik was natuurlijk wel een beetje bang dat de vrienden van mijn vader het allemaal niet zouden trekken, maar volgens mij ging dat uiteindelijk juist best wel goed. En het blijft natuurlijk wel een roman. Dat wil ik benadrukken. Ik heb gewoon die interviews gedaan en daaruit een verhaal omhooggehaald, maar het blijft een werk van fictie.’
 
Doelen
‘Ik stel mezelf geen doelen. Dan ga je jezelf teleurstellen en ik zou in dat geval niet met mezelf kunnen leven. Al is het wel zo dat ik nog nooit iets níét heb afgemaakt. Er was vast wel iets kleins wat ik liet vallen, maar als ik wil dat iets er komt, dan komt het er ook. Daar heb ik eigenlijk nooit aan getwijfeld, ook niet bij dit boek. Soms wist ik niet waar het heen ging, maar dan had ik wel het vertrouwen dat het uiteindelijk wel zou komen. Volgens mij vergeet je ook dat je die twijfel ooit heb gehad, anders word je gek en doe je het nooit meer. Je vergeet alle pijn, alle moeite, en dan ga je weer beginnen. Net als nu. Ik ben zo ontzettend blij dat De grote goede dingen er is.´ 
 
Ook wij zijn blij dat De grote goede dingen sinds 16 oktober te koop is. Als je net zo benieuwd bent naar de avonturen van Hub Mathijsen als wij, staat er goed nieuws op je te wachten. CJP geeft vijf exemplaren van Alma’s tweede roman weg.

Comments