Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Fish, chips en weergaloos talent
13 OKT 2014 • Door Amber Malik • Meer blogs over Muziek

Fish, chips en weergaloos talent

Wat het ook is, muziekfestival London Calling speelt al sinds 1992 vanuit Paradiso in op de Brit-invasie. En alhoewel we allang niet meer exclusief de oceaan over varen voor wat talentjes, lijkt het alsof alle bands stuk voor stuk uit een talentenboom zijn gelazerd en elke tak op weg naar beneden hebben geraakt. Sta je op London Calling, dan heb je alle mogelijkheid om het te gaan maken.

We willen je helpen herinneren waarom je dit festival écht niet mag missen. Dus voilà, een overzichtje van de grootste namen die ooit klein in Amsterdam begonnen en hier hun visitekaartje afgaven. Zodat je straks in Paradiso staat en weet dat jij de nieuwste talenten hebt ontdekt voordat het grote gros dat deed – ook al sta je samen met 1500 anderen te genieten van je oh zo speciale biertje.

Blur (1994)
Song 2 (of het whoo-hoo liedje, hoe je het ook wil noemen) kennen we allemaal wel. Je weet de rest van de tekst niet, maar als je de intro hoort, begin je te whoo-hoo’en alsof je een personage in de Sims bent. Dat zijn dus de jongens van Blur, die in 1991 een paar kleine hitjes scoorden, waaronder She’s So High. Al snel ging het minder door een crappy management, geflopte single en drankmisbruik (je bent rock ’n roll of je bent het niet), maar in 1994 sloegen ze terug met het platina album Parklife. Dat was ook het jaar dat ze op London Calling het dak van de kerk af speelden. Toeval? Dacht het niet. In totaal hebben de mannen zeven albums gemaakt en waren ze de grote rivaal van Oasis. Suck it, Wonderwall.

Bob Sinclar (1999)
Niet Brits, wel een flink talentje. Voordat Bob Sinclar (of Christophe Le Friant, zoals zijn ouders hem hebben genoemd) de radio overnam, werkte hij samen met Thomas Bangalter van Daft Punk aan het nummer Gym & Tonic. Op zich al niet verkeerd, maar Europa overnemen zat er toen nog niet in. Tot hij op London Calling stond dan. I feel for you en The beat goes on deden het daarna redelijk, maar in 2005 kwam hij dan eindelijk met het nummer Love Generation dat insloeg als een bom. Wat je nu nooit meer uit je hoofd krijgt. Graag gedaan. Het jaar daarna kreeg hij een Belgische TMF Award (weet je nog?) voor Best Dance International. Geen Emmy, wel een teken dat je op de goede weg bent.

Snow Patrol (2001)
If I lay here… If I just lay here… Would you lie with me and just forget the world? We zijn er mee doodgegooid. Elk tienermeisje had dit nummer als haar msn-naam en elke jongen leerde dit op zijn gitaar om in de broek van datzelfde meisje te komen. Maar voor het zo ver was, werd One Hundred Things You Should Have Done In Bed een kleine indiehit en bezorgde Snow Patrol een plek op London Calling. Na Shut Your Eyes namen ze een soundtrack op voor Spider-Man 3, hadden ze een platina album op zak en de rest is geschiedenis.

Franz Ferdinand (2003)
Voordat je Take Me Out op Singstar kon meezingen en voordat er überhaupt een album was, stond Franz Ferdinand al op London Calling. Op dat moment waren ze nog druk bezig aan hun debuut. Dat lag niet aan een gebrek aan talent: meer dan veertig platenlabels wilden met de mannen samenwerken. Uiteindelijk lukte het ze om een vis uit de label-zee te kiezen: Darts of Pleasure en Take Me Out werden een jaar na hun optreden op London Calling uitgebracht. Daarop volgden Lowlands, Rock Werchter en Pukkelpop. Binnen een jaar tijd van een klein, uitverkocht Paradiso naar de grootste festivals die de Benelux te bieden heeft. Het kan erger.

Florence and the Machine (2008)
Het zijn niet alleen maar mannen die op London Calling staan, maak je geen zorgen. Openen voor MGMT is natuurlijk nooit een verkeerde manier om je carrière te starten, maar dan ben je er nog niet. In 2008 verscheen Florence Welchs eerste single, Kiss With A Fist, en besloot ze haar kunsten ten gehore te brengen in Amsterdam. Haar nummer Heavy In Your Arms werd gebruikt in de soundtrack van The Twilight Saga: Eclipse en de serie The Vampire Diaries wilde haar muziek in een aflevering gebruiken. Gelukkig stopte het niet daar: de bassist van Blur (zijn ze weer!) werkte mee aan haar teksten en ze mocht op een bomvol Pinkpop spelen. Iets beter dan de vampier gemeenschap. 

Marina and the Diamonds (2009)
Nog zo’n powervrouw die in het voorprogramma van iets tofs stond: Marina mocht in 2008 openen voor Gotye na meerdere mislukte projecten. Vervolgens stond ze al op London Calling voordat ze überhaupt een album had en plantte daar de eerste zaadjes. Nu zijn we twee albums verder, heeft ze een loyale fanbase die ze haar Diamonds noemt en komt ze er voor uit dat Britney Spears haar muzikale invloed is. Nu maar hopen dat die mental breakdown à la Britney uitblijft.

Foster the People (2011)
Als waar toonbeeld van de hipsterbands, was Mark Foster niet eens van plan om een carrière in de muziek na te jagen. Hij wilde fotograaf worden en speelde in zijn vrije tijd wat muziek. Ergens, toen hij merkte dat hij niet alle instrumenten in zijn eentje kon bespelen, ontstond er een band. In 2010 begonnen ze wat nummers op te nemen en brachten deze in 2011, ver van hun Amerikaanse bed, op London Calling ten gehore. Pumped Up Kicks werd een hit en de mannen verhuisden van een klein Amsterdams festival naar Coachella. Over de ladder op klimmen gesproken.

De nieuwe Franz Ferdinand en Florence & the Machine staan dit jaar ongetwijfeld op London Calling en jij wil daar sowieso bij zijn. Op vrijdag 31 oktober genieten we onder andere van Kate Boy, Phantogram, The Amazing Shakeheads en The Bohicas. Zaterdag 1 november zie je Spoon, Sebadoh, Fractures, Josef Salvat en The Mispers shinen op het podium. Extra leukertje: CJP geeft 2x2 passe-partouts voor het festival weg. Als we je nou nog niet overtuigd hebben, weten wij het ook niet meer.   

Comments

Win
London Calling