Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Eens moet de eerste keer zijn
23 SEP 2014 • Door Martine Bakker • Meer blogs over Film

Eens moet de eerste keer zijn

Rotor
Regisseur: Maarten Groen
Duur: 7 minuten
Onderwerp: Een abstracte thriller over een surveillancemedewerker in een ondergronds universum en de werkelijkheid die een gruwelijke nachtmerrie wordt.
Wat wil je vertellen met dit verhaal en waarom deze setting, stijl en acteur?
‘Het is een sfeervolle korte film. Doel: zorgen dat mensen zeven minuten lang op het puntje van hun stoel zitten. Maar het moet ook interessant zijn voor online dus niet te lang, niet teveel dialoog en met een internationaal gevoel. Rotor is gefilmd in een oude energiecentrale, een soort bunker met een schizofrene akoestiek. Wij wilden een acteur die zowel kwetsbaar als stoer kon zijn. Acteur Raymond Thiry hij heeft verschillende gezichten, dat maakt hem zo geschikt. Rotor is met dertig jaar oude anamorphische lenzen geschoten. Deze lenzen vertekenen het beeld een beetje en daardoor krijg je extra spanning in de film.'
Wat doe je normaal gesproken en hoe heb je de financiering van deze film voor elkaar gebokst? 
‘Mijn bedrijf heet DPPLR en wij maken vooral commercials. Deze film hebben we zonder filmfonds en zonder subsidie gerealiseerd. We hebben de leukste mensen met wie wij de afgelopen negen jaar commercials hebben geschoten, gevraagd om ons te helpen. De film duurt zeven minuten, maar het heeft maanden gekost om hem te maken. Ons volgende filmproject? Een drama vanuit de belevingswereld van een zesjarig meisje. Deze keer hopen we het wel via filmfondsen gesubsidieerd te krijgen.’ 
Welke films waren een inspiratie voor Rotor?
‘Voor mijn werk kijk ik heel veel films. Wat goed werkt om een onbestemde sfeer neer te zetten, is de kijker laten invullen wat er gebeurt. Dan bouwt er een onderhuidse spanning op. Als je dan plotseling iets schokkends laat zien, werkt dat weer verrassend. Drive doet dat heel goed. In Rotor spelen we daar ook mee.’ 

Waterlijken
Regisseuse: Nelleke Koop
Duur: 55 minuten
Onderwerp: een documentaire over vijf hoofdpersonen die na de vondst van een lichaam naar sporen tasten. Wie is deze overledene en wat was de doodsoorzaak? En hoe gaan deze onderzoekers om met de dood in hun dagelijkse werk?
Hoe heb je het voor elkaar gekregen om de film te realiseren?
‘In een nieuwsberichtje las ik over een lijk dat in de Amsterdamse grachten was aangetroffen. Er stond bij dat dit zo’n vijftien keer per jaar voorkomt. Toen wist ik: hier zit een verhaal in. Met dit plan ben ik naar de IDFA-Mediafonds Workshop gegaan. Daar ontwikkel je in een half jaar tijd een filmplan en wordt je begeleid door gerenommeerde filmmakers. Tijdens mijn research had ik veel contact met de landelijke politie. In alle fases van het onderzoek mocht ik mee. Tijdens de film zie je zowel het vinden van het lichaam in het water, forensische sectie en het moment waarop de nabestaanden hun dierbare terug krijgen.’
Wat is kenmerkend voor jouw stijl?
‘In 2009 ben ik afgestudeerd aan de filmacademie. Sindsdien maak ik graag portretten van mensen die werk doen waar wij allemaal mee te maken hebben en waar we toch nauwelijks iets van zien. Mijn eerste film Midden in de Marine ging over jonge mensen op uitzending tijdens Missie Atalanta. Waterlijken gaat over de politie en forensisch artsen. Nu ben ik bezig met de kledingindustrie in Bangladesh. Het liefst duik ik in een nieuwe, voor mij nog onbekende wereld en ontdek ik hoe iemand zich redt in extreme situaties.’
Hoe was het om bij een autopsie te zijn en waarom heb je ervoor gekozen de lichamen niet in beeld te brengen?
‘We hebben bewust gekozen voor een montage waarin we zorgvuldig omgaan met de lichamen en niemand kwetsen. Ik heb wel eens een moment gehad tijdens een sectie, dat ik moest gaan zitten en dacht: waar ben ik aan begonnen? Maar omdat ik het van zo dichtbij heb mogen meemaken, heb ik ontzettend veel respect gekregen voor alle mensen die dit werk doen.'

Bittersweet
Regisseuse: Marieke Niestadt
Duur: 78 minuten
Onderwerp: de Australische bokser Diana Prazak die wordt getraind door zesvoudig wereldkampioen Lucia Rijker. Diana wordt binnen zes weken klaargestoomd om tegen de populaire, onverslaanbare Frida Wallberg te vechten. 
Wat is jouw persoonlijke raakvlak met het onderwerp en wanneer weet je dat je een goed verhaal in handen hebt?
‘Eigenlijk heb ik niets met boksen. Ik ben cameravrouw en woon half in Nederland, half in Amerika. In L.A. maak ik onder andere samen met René Mioch rode loper items. Tweeënhalf jaar geleden ontmoette ik Lucia Rijker. Ze vertelde me dat ze een Australische bokser, Diana, trainde voor een wedstrijd in Australië. Ik had net een nieuwe camera waar ik mee wilde oefenen en filmde hun trainingen. Aan alles voelde ik dat daar al een verhaal lag. Ik kon niet mee naar Australië en toen Diana onverwachts won wist ik dat ik dat verhaal had laten liggen. Toen Lucia Diana ging trainen voor dit gevecht tegen Frida Wallberg, wist ik: hier moet ik bij zijn.’
Wat maakt Diana voor jou zo’n geschikte hoofdpersoon?
‘Diana is een cadeautje. Ze is ontzettend stoer, dat moet ook als bokser, maar ze is ook heel lief en open. Ze laat al haar angsten en gevoelens zien. Doordat je ziet wat er door Diana heen gaat, sluit de kijker haar in zijn hart.’
Hoe was het om in je eentje te infiltreren in deze wereld?
‘Tijdens de wedstrijd stond ik te trillen op mijn benen. Al dat geweld. En ik maakte me zo veel zorgen om Diana. Daarbij had ik maar één camera. Er waren zo veel keuzes om te maken. Wat film je en waar heb je geen tijd voor? Dat is hard werken. Montage, regie en camerawerk: alles heb ik zelf gedaan. En ik ben er nog druk mee. Nu voornamelijk het promoten. Al begint het filmen wel weer te kriebelen. Er komt vast weer een mooi verhaal op mijn pad.’

Via Dolorosa
Regisseur: Menno Otten
Duur: 15 minuten
Onderwerp: Tijdens een religieus ritueel in Malaga dragen groepen mannen extreem zware beelden van geestelijken door de Spaanse straten.
Deze film bestaat voornamelijk uit close-ups. Waarom alleen maar close-ups?
‘Het idee is een driedelige serie over close-up’s. De eerste gaat over niet gezien worden, de tweede over bekeken worden door omstanders en de derde over hoe we naar onszelf kijken. Dit zijn uiteindelijk Een Vergeten Moment, Via Dolorosa en Face to Face geworden. Het zijn experimentele films, geen documentaires. Noem het een onderzoek naar het menselijke gezicht. Het menselijk gezicht is oneindig divers. Je kunt er zo veel aan aflezen. Mensen kunnen direct een verhaal bedenken bij de gezichtsuitdrukking van anderen.’
Waarom heb je juist deze Spaanse beeldensjouwers gekozen voor jouw project?
‘Drie jaar geleden was ik in Malaga tijdens een filmfestival. Als wij Pasen vieren, vieren zij heiligenweek. Mannen dragen grote beelden om Christus te herdenken. Net zoals Christus zelf zijn kruis droeg. Ik zag dit voorbijkomen en raakte gefascineerd door de gezichten van de troondragers. De focus, het afzien en de pijn. Nadat ik een fotoreeks van hen had gemaakt ben ik teruggekomen om het te filmen. Ik heb zelf de beelden niet gedragen. Toch kan ik me wel identificeren met de mannen, doordat we zo dicht op hun huid zaten tijdens het filmen. Kijkers omschrijven de film soms als zwaar of moeilijk te behappen, maar sommige mensen zijn na afloop echt aangedaan doordat ze 15 minuten naar zwoegende mannen hebben gekeken.’
Wat kunnen we de komende tijd van jou verwachten?
‘Tijdens het NFF gaan drie films in première. One Hand Clapping is een korte fictie die ik heb gemonteerd. De twee uit de close-up serie heb ik geregisseerd: Via Dolorosa en Face to Face. Los daarvan ben ik ook gastdocent op de Nederlandse Filmacademie en bij de Open Studio.’

Wil je deze films bekijken tijdens NFF? Dat kan. En nog met fikse CJP korting ook! Leuk idee: aanstaande zaterdag 27 september is CJP Serveert @ NFF 11:30 tot 17:00 in het Louis Hartloper Complex. Dan kun je de hele dag aan één stuk Nederlandse films zien, zoals Schorem, Bademeisters en All Those Sunflowers. Voor kaarten klik je hier.

Comments