Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
CJP @ het festival van Venetië part two
05 SEP 2014 • Door Charlotte Bouman • Meer blogs over Film

CJP @ het festival van Venetië part two

'Je ontdekt nieuwe dingen door cinema. Ik kan niet wachten al die andere levens op het witte doek te gaan zien.' Aldus juryvoorzitter Alexandre Desplat aan het begin van het festival bij zijn persconferentie. Een componist. Dat is nog niet eerder voorgekomen als voorzitter. Wellicht levert het verrassende winnaars op. De vorige editie was regisseur Bernardo Bertolucci de jurybaas. Maar volgens mij was dat meer een oneman show. Licht de jury normaliter bij de slot-persconferentie hun keuzes toe, was dat vorig jaar een ellenlange monoloog van de voorzitter. De rest van de juryleden zat er totaal ongelukkig bij. Je zag ze aftellen in hun hoofd: 'Nog twintig minuten en dan zijn we van die man af'. Nee, dat soort toestanden verwacht ik deze editie niet, evenmin als een Italiaanse winnaar voor de Gouden Leeuw zoals vorig jaar. De jury, met verder o.a. Tim Roth en kostuumontwerpster Sandy Powell (Far from Heaven, The Wolf of Wall Street) ziet er gebalanceerd uit. De keuze zal vast ook zo worden.
 
Tja, wie zal er gaan winnen? Daar zitten nog best ingewikkelde festivalregels achter. Samengevat: één film mag er niet met alle prijzen vandoor gaan. Die regel leverde een paar jaar geleden zelfs nog een relletje op toen The Wrestler de prijs voor beste film won, Mickey Rourke met lege handen naar huis ging en juryvoorzitter Wim Wenders tegen de aanwezige pers daar zijn ongenoegen over uitte. Dus wanneer toch wel ieders favoriet hier, Birdman, zou winnen, mag Michael Keaton weer niet winnen als beste acteur, of Alejandro González Iñárritu als beste regisseur. Het is een puzzel die de journalisten lekker bezighoudt. Een verdere ongeschreven juryregel: er wint altijd wel iets Italiaans. Dat is in de praktijk vaak een acteerprijs. En de Marcello Mastroianni-award voor de beste jonge/aanstormende acteur of actrice gaat ook regelmatig naar een Italiaans iemand.
 
Toch zet ik mijn geld in op Birdman als beste film. Vanwege zijn originaliteit en -dit klinkt misschien vaag- het 'affe plaatje'. Want bij deze film klopt als bij geen ander in de competitie het geheel. Er is geen enkele acteur die uit de toon valt, muziek die irriteert of een script met gaten. Alles versterkt elkaar. Dat komt natuurlijk ook door de regie (daar is de film zeker een kanshebber voor), maar van alle twintig competitiefilms is deze film degene die me het meest bij is gebleven. En dan was het ook nog een van de eerste van de totaal vijfendertig film films die ik hier zag. Plus: hij voldoet helemaal aan mijn persoonlijke graadmeter: zou ik hem binnen een week nog een keer willen zien? Bij Birdman is dat een duidelijke 'ja'.
 
Gelukkig zijn er meer goede mannenrollen die de hoofdprijs verdienen, naast Michael Keaton. Zoals de wanhopige vader (vertolkt door Fabrizio Ferracane) die moet aanzien hoe zijn zoon in de maffiapraktijken van de rest van de familie belandt, in het drama Anime Nere. Maar het kan ook zijn dat de festival-lieveling van dit jaar, Al Pacino, er voor zijn rol als chagrijnige sleutelmaker met issues in de film Manglehorn met de eer vandoor gaat. Terecht? Mwoah. Maar slecht was hij zeker niet.
 
Qua actrice wordt het niet lastig, want zoveel grote vrouwenrollen waren er niet te zien in de competitie. Ik zet mijn geld in op wederom een Italiaanse optie, Alba Rohwacher, 'de Italiaanse Carice van Houten'. Zij was eng (en) goed in het drama Hungry Hearts, waarin ze als jonge moeder aan gevaarlijke principes vasthoudt. Adam Driver uit Girls speelde in de film haar echtgenoot die alles wanhopig aan moet zien. Maar ik was ook zeer onder de indruk van de Chinese senior Lü Zhong, die in het drama Red Amnesia in bijna elke scene te zien is en de film in haar eentje draagt. Beiden zouden terecht zijn als winnaar. De films zijn op zichzelf ook aanraders overigens. Het zou me niks verbazen als ze binnenkort in de Nederlandse bios gaan draaien.
 
Qua speciale vermelding van de jury verwacht ik een prijs voor A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence. Hij verdient sowieso de prijs voor de film met de langste titel van het festival. Dit was deel drie van Roy Anderssons 'Trilogie over het menselijke bestaan' (Songs From the Second Floor en You, the Living waren deel een en twee). Een prijs als een soort bekroning op deze serie zou zeker niet gek staan.
 
Verder op mijn competitie-favorietenlijstje: het kleine Turkse drama Sivas, waarin een achtjarig jongetje de show en een beetje je hart steelt. En het Franse relatiedrama 3 coeurs (6 november in de Nederlandse bios) was ook zeker interessant. 3 Coeurs wint wat mij betreft de niet-bestaande prijs voor beste outfits (gedragen door Charlotte Gainsbourg). En die voor de film met de meeste sigaretten.

Grote tegenvaller van het festival: The Cut, de nieuwe Fatih Akin (Gegen die Wand). Want te bombastisch, teveel een ratjetoe en ook al overkomt de hoofdpersoon zoveel vreselijks: het kan je bar weinig schelen. En dat bijna tweeënhalf uur lang.
 
Dat waren alleen nog maar de competitiefilms, oftewel de officiële selectie. Ik heb nog heel wat meer moois langs zien komen de afgelopen tien dagen. Bovenaan de lijst: de HBO-miniserie Olive Kitteridge. Deze komt begin november op tv, maar deed het ook geweldig op het witte doek. Frances McDormand in de titelrol is fenomenaal. Eigenlijk is dit de beste vrouwenrol van het festival, maar ze had natuurlijk dan ook wel vier afleveringen van een uur om die prachtige rol neer te zetten. Oh, wat kan je je ergeren aan die Olive, maar hou je stiekem toch vreselijk van haar. Knap.
 
Maar ik wil nog wat alternatieve prijzen uitdelen.
Bloederigste film: Nobi (Fires on the plain). Een Japanse soldaat op de vlucht door de Fillipijnse jungle. De ledematen vliegen de hoofdrolspeler soms letterlijk om de oren. Een beetje campy, maar daarom juist een verademing tussen al die (festival-)arthouse.
Meest door David Lynch geïnspireerd: Réalite van Quentin -Mr Oizo- Dupieux. Een man in een muizenpak die een kookshow presenteert, een blauwe videoband in een net geschoten everzwijn, de zoektocht naar een Oscarwinnende schreeuw...deze film was VAAG. Maar stiekem best leuk.
Beste plaatsvervangende schaamte-film: Ulrich Seidls Im Keller, waarin je een kijkje krijgt in verschillende Oostenrijkse kelders. Van SM-meesteressen tot Hitler-fans, van schietbanen tot een vrouw met uiterst enge babypoppen die ze liefdevol toespreekt. Naar verluid zijn sommige scenes in deze docu nagespeeld, maar dat maakt voor de pijnlijkheid niks uit. Het voelt allemaal realistisch. En film is sowieso een illusie, toch?

Comments

Gerelateerde kortingen

Vue Cinemas
tot € 2,- CJP-korting

Vue Cinemas

Zie de beste films van het moment voor heel weinig knaken

Pathé

Of je nou in Zwolle of Delft woont; deze bioscoopketen is overal

€ 2,-