Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Nouvelle Vague
26 AUG 2014 • Door Sara Madou • Meer blogs over Film

Nouvelle Vague

Nee, niet de Franse band die alles ver-bossanova’t, wat in den beginne leuk is maar uiteindelijk verschrikkelijk irritant wordt. We hebben het over de filmstijl uit de jaren vijftig/zestig, vernieuwend op vele gebieden, en anno 2014 nog steeds van invloed op wat we zien in de bios
De broeierige Michel (Jean-Paul Belmondo) en zijn metgezel Patricia (Jean Seberg) lopen over een drukke straat, al pratend. De camera(man) filmt ze van voren en loopt achteruit met ze mee. Niets bijzonders aan. Totdat je je blik verlegt naar de ándere mensen in beeld. Ze kijken verbaasd naar de twee acteurs, wijzen, staan soms zelfs stil om schaamteloos te staren. Dit zijn duidelijk géén figuranten, die moeten doen alsof ze toevallige voorbijgangers zijn. Als kijker ben je in de war. Zit je nou naar een film te kijken, of naar het echte leven?
 
Bovenstaande scène is een van dé typerende beelden uit de nouvelle vague-beweging (ook wel Franse new wave genoemd). Afkomstig uit de misdaadfilm Á bout de souffle (1960) en gemaakt door de twee boegbeelden uit de scene: Jean-Luc Godard (regie) en François Truffaut (scenario). De beweging was niet retestrak georganiseerd, vol eisen waar je aan moest voldoen, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Dogma-beweging van o.a. Lars von Trier. Wel hadden ze een duidelijk doel: het afrekenen met Hollywood-clichés. De in hun ogen zoetsappige droomfabriek schotelde kijkers een té onrealistisch beeld voor.
 
Zelf wilden ze het anders doen. Het clubje mannen –vrouwen kwamen er amper aan te pas- bestond naast Truffaut en Godard uit onder andere Claude Chabrol, Éric Rohmer en Alain Resnais. Zonder een diploma als filmmaker verzamelden ze een aantal richtlijnen. De belangrijkste even op een rijtje: 1: géén continue montage, maar een ruwere variant, met veel jump cuts. 2: personen mogen spreken tegen de camera, het zogeheten breken met de fourth wall. 3: filmen met een handheld camera. 4: bewust continuïteitsfouten maken. 5: niet-synchroon geluid, dat snel (af)wisselt. 6: improvisatie, op gebied van acteren en filmen.
 
Op deze manier zou de kijker gegarandeerd beseffen dat hij/zij naar een film keek, níet naar een geïdealiseerd beeld van de werkelijkheid, de door hen zo gehate droomwereld. Hollywood produceerde vooral narratieve films, waarbij de technieken dienen om een verhaal zo goed mogelijk te vertellen, en die daarom vaak studio-opnames gebruiken. De Nouvelle Vague-films deden niet aan filmstudio’s. De cinematografen wilden mensen aan het denken zetten bij het filmkijken. Daarom gebruikten ze ook vaak ellipsen: het bewust creëren van ‘gaten’ in het verhaal, die je als kijker dan zelf in mocht/moest vullen.
 
Wil je in de beweging duiken, kijk dan ook vooral Les quatre cents coups (Truffaut, 1959), Hiroshima mon amour (Resnais, 1959) en Adieu Philippine (Jacques Rozier, 1962). Ook al zijn ze ruim vijftig jaar oud, het blijven wonderschone en baanbrekende films. Bovendien hebben ze bijzonder veel invloed gehad op de films van nu. In het werk van Quentin Tarantino zie je veel van hun technieken terug, maar ook Martin Scorsese (denk maar eens aan de direct tegen jou sprekende DiCaprio in Wolf of Wall Street), Steven Soderbergh en Bernardo Bertolucci maken er veelvuldig gebruik van.

Met je CJP-pas krijg je 10% korting op dvd’s van deze oude helden én degenen die door hen geïnspireerd raakten, maar ook tot € 2,- korting op bioscoopkaartjes om de nieuwste anti-Hollywoodfilms te zien. 

Comments

Gerelateerde kortingen

Pathé
€ 2,- CJP-korting

Pathé

Of je nou in Zwolle of Delft woont; deze bioscoopketen is overal

Win
De Poel DVD