Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Maten met de Messias
01 AUG 2014 • Door Martine Bakker • Meer blogs over Festival

Maten met de Messias

De openingsavond van de Amsterdamse Parade is in zicht. Een plek waar je jezelf lichtelijk verbonden voelt met bijen, je weet wel, van die beestjes die met duizenden tegelijk in een korf zitten. In de aanloop van dit evenement ontmoeten we YoungGangsters Lotte Bos en Annechien de Vocht. Onder het genot van synchroon-bestelde koffies verkeerd steken de verre-van-gangster-ogende, blonde meiden van wal. Kickend publiek, fysiek theater en zelf-pijnigende boetedoeners passeren de revue.
Jesus is my Homeboy is een stuk over menselijke rationaliteit. Drie apostelen bezingen hun eigen evangelie met een fikse dosis katholieke kitsch. Het stuk is ontstaan uit liefde voor beeldcultuur en symboliek, met geloof als hoofdthema. Het is een fantasievol en herkenbaar verhaal met een rare twist. Verwacht: herkenbare Bijbelse verhalen, drie acteurs en heel veel humor. 
 
Wat kunnen we van Jesus is my Homeboy verwachten?
Annechien: ‘Het verhaal zit bomvol humor. In het stuk gaan wij op originele wijze om met karakteristieke bijbel-anekdotes en Jezus-wonderen, zoals bijvoorbeeld water in wijn veranderen. Dit gecombineerd met grappige Hans Klok-achtige trucs in een half verduisterde tent. Je ziet dus precies wanneer de trucs lukken en wanneer niet. We spelen met de vraag: geloof je het of niet? En waar geloven we als mens tegenwoordig in?’
 
Raken religieuze mensen beledigd door het stuk? 
Annechien: ‘Op de Parade komen doorgaans veel vrije, open-minded mensen. (Als is niet iedereen het daarmee eens, red.) Al dan niet religieus.’ Lotte: ‘Er was één stel dat bij die bij de kassa aangaf religieus te zijn. Ze vroegen of het stuk wel geschikt was. Onze kassamedewerkster vogelde uit hoe streng ze in de leer zaten en concludeerde dat ze het stuk wel zouden begrijpen. Het is totaal niet onze bedoeling om tegen het zere been van gelovigen te schoppen, maar we geven aan het verhaal van de Bijbel wel onze eigen draai. Het kan zijn dat mensen het beledigend ervaren, omdat we ‘spotten’ met een symbool dat voor hen heilig is. Maar het religieuze stel kwam achteraf terug naar het kassameisje en zei dat het niet te ver ging.’ Annechien: ‘Ik vraag me wel af of we dit in de Bijbelgordel kunnen spelen. Misschien leuk om uit te proberen.
 
Jullie hebben ooit een voorstelling gemaakt waarbij het gevecht pas zou stoppen als het publiek er genoeg van had. Maar ze kregen maar geen genoeg van, wat gebeurde er?
Lotte: ‘Klopt, het ging maar door. Dit was onze eerste voorstelling. We gingen ervan uit dat mensen het op een gegeven moment te hard en te fout zouden vinden om naar vechtende mensen te kijken. Maar iedereen vond het juist leuk en grappig. Mensen gingen zelfs partij kiezen.’ Annechien: ‘Sindsdien zoeken we het conflict op met het publiek. Enerzijds pompen we hen vol adrenaline door sensatie, anderzijds snijden we onderwerpen aan die mensen rationeel verwerpen. Oorlog bijvoorbeeld. Zo gaat onze voorstelling The New Rambo Generation over Vietnam. Op het podium kijkt het publiek naar mannen die soldaatje spelen. Kicken. Maar oorlog is niet kicken. Er vinden namelijk constant gruweldaden plaats die vervolgens in bijvoorbeeld Hollywoodfilms worden geromantiseerd.’
 
Jesus is my Homeboy zet het publiek voor de keuze: Jezus kruisigen, of niet. Hoe gaat dat?
Annechien: ‘Het symbool van Jezus aan het kruis maakt mensen zondig, want wij worden schuldig bevonden aan zijn dood. Ik ben niet gelovig opgevoed, toch vind ik dat een heftig symbool. Het is best kwalijk dat mensen de schuld krijgen. Al benadert iedere religie het verhaal van Jezus anders, natuurlijk. Maar het symbool Jezus brengt mensen ook weer elkaar. Ze komen samen om naar het kruis van de gestorven Messias te kijken en te bidden.’ Lotte: ‘In onze voorstelling voelt het publiek verbintenis met elkaar door de enorme gruwelijkheid waar ze samen getuige van zijn. Al is het niet écht natuurlijk, want het is theater. Juist doordat het nép is krijgt het publiek de vrijheid om naar een kruisingen te kijken.’ Lotte: ‘We spelen met deze voorstelling in op de balans tussen realiteit en illusie. In het theater zijn die codes overzichtelijker dan in een film, want je hersens hebben bij theater sneller door dat je naar een act kijkt. Toch vraag je jezelf als toeschouwer soms af, is het echt of niet? Dat is leuk om mee te spelen.’
 
In het kader van filmisch theater, hebben jullie films gekeken ter inspiratie in het stuk?
Annechien: ’Het begon allemaal met Jesus Christ Superstar. We wilden iets doen met het concept van een kitscherige musical en religie. Met acteurs die ineens gaan zingen enzo.’ Lotte: We hebben ook The Last Temptation of Christ en The Passion of the Christ gezien. Die laatste is behoorlijk gruwelijk en het bloedbad hield maar niet op. In het echt kan ik daar niet tegen. Ik zou zo neer gaan als ik dat zou zien, maar in films trek ik het wel. Als research hebben we ook een processie-reis door Spanje gemaakt.
 
Heftig! Zag je toen The Da Vinci Code-types met zelfmutilatie-achtige riemen? 
Annechien: ‘Wel zoiets! Het begon allemaal bij San Vicente de la Sonsierra. De enige plek in Spanje men nog aan zelfkastijding doet. In dit Spaanse dorp lopen jongens rond met grote beelden, van top tot teen in het wit gekleed, met blote ruggen en onherkenbare, Ku Klux Klan-achtige kappen. De zelfmarteling die ze ondergaan gaat heel gecontroleerd. Er is een begeleider bij, want je mag niet in trance raken of jezelf helemaal kapot maken. Ze slaan zichzelf in een ritme, met pauzes, net zolang totdat hun huid zo beurs is dat het bijna gaat bloeden. Vervolgens komt een arts langs. Deze zet met een mesje kleine haaltjes in de beurse plekken. Door de gigantische doorbloeding van het slaan gaat dit heel hard bloeden. Als afsluiting geven ze zichzelf nog een paar klappen. Dan is het klaar.’
 
En toen lag jij knock-out op de vloer, Lotte?
Lotte: ‘Nee, dat trok ik wel, maar alleen omdat het een soort performance was. Het leek bijna theater, een bizar ritueel. Of het heel toeristisch is? Het wordt wel bezocht door toeschouwers, maar van een heel ander kaliber dan toen laatst in Groningen tijdens The Passion van de EO. Je weet wel, dat spektakel met al die BN-ers.’
 
Wat vinden jullie de leukste setting om te spelen?
Lotte: ‘In weer en wind in de buitenlucht met een en een volle tribune is geweldig. Het allerleukste is een plek die helemaal van ons wordt. Wanneer mensen weten waar we staan, dat we een dikke week optreden en dat we een eigen tribune hebben. Of het nou Karavaan is in Zandvoort , voor een paar mensen die nog nooit naar het theater zijn geweest, of op Oerol, waar we twee keer per dag vijfhonderd theaterliefhebbers voor ons hebben staan.’ Annechien: ‘De Parade ook te gek, omdat we daar heel veel nieuw publiek krijgen. Mensen die ons niet kennen en vervolgens enthousiast de tent verlaten, dat is echt de ultieme kick.’  
 
Jesus is my Homeboy is een van de twee voorstelling van de CJP Serveert. Helaas voor mensen die daar nog geen kaart voor hebben: CJP Serveert is helemaal uitverkocht. Maar, geen paniek! Jesus is my Homeboy staat tussen 8 t/12 augustus diverse malen per dag op de planken tijdens de Parade. Daarnaast kun je de YoungGangsters voorstelling The New Rambo Generation op Lowlands zien. Daar trappen ze (letterlijk) het festival af in de Juliet. 

Comments