Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Lowlands part two: zaterdag
17 AUG 2014 • Door Sara Madou • Meer blogs over Festival

Lowlands part two: zaterdag

Zoals verwacht bleef enige nachtrust uit, van vrijdag op zaterdag. Vanwege pas laat (of eerder: vroeg) in de tent arriveren, gecombineerd met technoliefhebbende achterburen waar zelfs de CJP-oordopjes niet meer tegen hielpen. Met een slaaphoofd door middel van koffie en een banaan was het energiepeil gelukkig snel weer op een acceptabel niveau. Gelukkig maar, want die energie zal nodig zijn vandaag. Ondergetekende heeft zich de zaterdag toegeëigend, waar collega Harm de zondag op zich zal nemen. Hebben we allebei een dag waarop we kunnen uitslapen, zo collegiaal zijn we bij CJP.

De dag begint met de show van Real Estate. Ze maken muziek die door sommigen als ‘saai’ bestempeld wordt, met veel gitaren en weinig zang. Ergens is dat begrijpelijk, maar als je de eventuele honger naar rockvibes even laat varen, is het heerlijk meewiegen op hun sterke gitaarspel. Alleen jammer dat hun toetsenist vandaag niet aanwezig is, en de heren erbij staan alsof er een vrachtwagen over ze heen gereden is, gapend en wel. Geeft wel een mooi gevoel van herkenning.

Judy Blank
Weer héél iets anders -dat was immers het doel- is de pianomuziek van de soulvolle Judy Blank. Bij De Beste Singer Songwriter stal ze met haar ontwapende persoonlijkheid vele harten en nu heeft ze haar eerste cd uitgebracht: When the storm hits. Knap geregeld: bij het label van twee Mojo-mensen. Dan weet je dat het gaat om een artiest met potentie. In de rumoerige perstent -die eigenlijk een persschuur is- ontmoeten we Judy: 19 jaar oud en een wervelwind van enthousiasme, nog stuiterend van haar Lowlands debuut zojuist. ‘Ik zei vooraf heel stoer tegen iedereen dat ik het niet spannend vond, maar toen het eenmaal zo ver was… Het stond helemaal vol, dat had ik niet verwacht, supermooi. En het was nog een heel fijn en enthousiast publiek ook! Het is echt een bizarre ervaring. Ik ga al een paar jaar als bezoeker naar Lowlands, had voor dit jaar al een kaartje gekocht, en toen kreeg ik opeens een telefoontje van mijn boeker met het goede nieuws.’ De manier waarop ze dit optreden wist te versieren, evenals haar platendeal, is een wijze les voor alle mensen met vergelijkbare dromen: gewoon vragen. Judy stuurde een mailtje naar een boeker, die haar weer koppelde aan haar huidige manager, door wie vervolgens het Lowlands-optreden werd geregeld. Dus bij twijfel dat mailtje sturen, hoe brutaal het ook lijkt. Judy: ‘Ik studeer nog dus soms is het best pittig allemaal. Gelukkig is het een studie voor muziekdocent, dus ze snappen het wel wanneer ik niet bij een les kan zijn omdat ik bijvoorbeeld een interview heb. Vroeger wilde ik vanalles worden, van snoepwinkel-eigenaar tot masseur. Muziek was een hobby, die zich niet langer liet negeren toen ik gestopt was met mijn opleiding Engels. En De Beste Singer Songwriter heeft me een mooie zet in de goede richting gegeven, met name qua naamsbekendheid. Ik probeer niet teveel te plannen, maar te genieten van al het geweldigs dat ik nu meemaak. Een enorme eer dat ik nu op Lowlands sta. Dezelfde groep vrienden met wie ik altijd ging, stonden nu naar mijn optreden te kijken.’

Oscar and the wolf
Iets minder happy, maar wel zeer vermakelijk, was Max Colombie. De Belg is frontman van Oscar and the Wolf, wiens eerste cd Entity zorgde voor faam in hun vaderland. Nu de rest van de wereld. Max is een ontwapende persoonlijkheid, een flapuit zoals je die weinig ziet in artiestenland: ‘Ik vind festivals superleuk om op te spelen. Iedereen is in een feestmodus. Zelf ben ik totaal geen festivalganger. Ik word paranoia van mensenmassa’s. Het maakt me nerveus als ik daar tussenin sta en niet weg kan wanneer ik wil. En ik kan niet naar de wc op zo’n potteke, als ik weet dat er een rij mensen op me staat te wachten, dus heel lang houd je het dan sowieso niet vol. Iedereen stinkt ook. Als ik er kom om op te treden, sjouw ik altijd bergen deo mee. Het is niet dat ik me beter voel ofzo hoor, maar ik ben gewoon niet gemaakt voor kamperen.’ Dat hier nog niet zoveel mensen hem kennen, bevalt Max dan ook wel. ‘Ik heb vrienden meegenomen, zodat we backstage wat kunnen spelen en kijken welke sterren er rondlopen. Dat doe ik sowieso het liefst op een festival. Ik zit altijd als een creep te staren naar ze. Toen ik MGMT zag laatst zat ik compleet te flippen, en bij Stromae ook. En..’  *valt stil* ‘Hé, is dat daar niet die vrouw van Within Temptation?’ [noot: de staar is inderdaad vrij creepy.] ‘Lana del Rey en Rihanna heb ik backstage nog nooit gespot, die staan bovenaan mijn wishlist. Maar ze aanspreken? Nee, dat zou ik nooit durven.’ In België wordt hij zelf achtervolgd door colonnes meisjes, maar ook steeds meer Nederlanders zijn fan van zijn songs. ‘Alle nummers gaan over dingen die ik heb meegemaakt, dat is voor mij een vereiste om te kunnen schrijven. Ik ben een enorme perfectionist, kan eindeloos pielen met een nummer. Als het af is, kan ik er ook niet meer naar luisteren, bang dat er dingen in zitten die ik toch anders had willen doen. Gelukkig hoor ik van anderen dat we een tof album hebben gemaakt, dat moet ik dan maar aannemen.' 

The Acid
Interview nummer drie van de dag is met de intrigerende Ry Cuming. Een man met vele projecten: hij geeft optredens als Ry X, had vorig jaar met Howling een enorme hit en is nu frontman van The Acid. Hun eerste tracks verschenen omgeven door mysterie online, nu is er met Luminal een ijzersterk album. De Australische Ry blijkt een intrigerende en charmante persoonlijkheid. Met een intense blik staart hij me aan vanaf de overkant van de tafel. ‘Ik heb gisteren een show gegeven voor Ry X op het Dockville festival, de dag daarvoor in de Panoramabar van Berlijn met Frank Wiedemann voor Howling, vandaag met The Acid op Lowlands. Druk, maar ik hou ervan om met verschillende mensen samen te werken. In al die projecten kan ik een ander deel van mezelf kwijt.’ The Acid is het meest recente project, maar daarom niet minder geliefd: ‘We proberen niet om indruk te maken. Er zijn geen labels bij betrokken, druk om bepaalde dingen te doen ‘zoals het hoort’. We volgden onze intuïtie, wat het heel rauw maakt.’ De term ‘drugsy muziek’ valt regelmatig bij het omschrijven van de muziek. Óók omdat je geen drugs meer nodig hebt wanneer je naar The Acid luistert, je raakt vanzelf al in trance. ‘Het originele idee van partydrugs was om je brein open te stellen, te verbreden, om echt ergens anders terecht te komen. Die extase bereiken zónder chemische middelen, daar zijn kunst en muziek perfect voor. En dat is gezonder bovendien.’ Je zou The Acid een hype kunnen noemen, maar Ry hoopt dat je dat niet doet: ‘Het ene festivalseizoen zie je backstage steeds dezelfde bands, maar het jaar daarop zijn ze nergens meer te bekennen. De muziekwereld is erg gericht op tijdelijke hitjes tegenwoordig, zo zonde.’ Toch kan hij er niet zonder. ‘Ik moet er niet aan denken dat ik geen muziek in mijn leven zou hebben. Waarschijnlijk woonde ik dan ergens aan het strand, waar ik dan iedere dag zou gaan surfen en mijn eigen groenten zou kweken. Misschien ooit, als ik oud ben. Vooralsnog ga ik liever voor dit hectische leven vol muziek, slapeloosheid en slecht eten.’

Blokkenschema-verwarring
Na de interviewdag is het tijd om weer naar acts te gaan luisteren. Een plukje meepakkend van de energieke, in sexy tuinbroek gestoken Jett Rebel is het op naar The Acid. De X-ray staat vol, met name met kletsende en drinkende mensen, sommigen met hun rug naar het podium toe. Begrijpelijk, op een festival, maar de soms behoorlijk verstilde tonen van Ry en z’n maten valt op die momenten compleet weg. Gelukkig overheersen de intense electrotonen, die vrijwel iedereen compleet mee weten te slepen. Het eerste kippenvelmoment van Lowlands 2014 is daar.
Vanwege blokkenschema-verwarring sta ik vervolgens bij Volbeat, waar Stromae was verwacht. Het was al zo verdacht rustig, met als aanwezigen voornamelijk stoer kijkende mannen en in bandshirts gestoken vrouwen. Ook al heeft Vollbeat vuurballen op het podium, erg lang hou ik het er niet vol. Iets teveel snoeiharde gitaren.
Gitaren heeft The National, waar ik het vervolgens probeer, ook. Maar dan een stuk aangenamer voor de trommelvliezen. De shows van The National zijn apart. Een treffender woord kan ik niet bedenken. Zanger Matt Berninger legt alle mogelijke emoties in zijn teksten en de uitvoering ervan, wat bewonderingswaardig is, maar doet dat verwarrend genoeg soms met een wonderschone stem en op andere momenten met behoorlijk ondraaglijk geschreeuw. Ijsberend over het podium lijkt hij continu gefrustreerd, zeker waneer er ‘fuck’ wordt geroepen vanwege een foutje en er dingen over het podium gesmeten worden. Een gepassioneerde artiest, zou je denken, maar dit is dus het geval bij vrijwel al hun shows. Misschien toch een ietwat pathetisch trucje dan, van een getroebleerde geest? Zonde, want zonder dat gedoe zou hun mooie muziek nóg lekkerder zijn om naar te luisteren/kijken.

De gekste stripshow ooit
Bij Stromae blijkt de Alpha bomvol te zijn, maar de slungelige Rwandees/Belg brengt een intrigerende show. Inclusief outfit changes en zijn karakteristieke dansjes. Binnenkort gaat de beste man touren door de VS en we staan zeer verbaasd te kijken bij CJP, als dit géén succes wordt.
In het kader van ‘verwarrende titels’ is het op naar het dansfeestje Kill all hipsters, waar het vól hipsters staat, die compleet los gaan op electropop en indiebandjes. Leuk, maar voorspelbaar. In gesprek met een mede-festivalganger horen we nostalgie naar ‘het vroegere Lowlands’, waar meer onverwachte dingen te vinden waren. Gekke feestjes op nog vreemdere plekken, dingen die hoofd op hol brachten en de beste verhalen opleverden. Alsof je het over de duivel hebt, staan we naast de Grolsch-tent voor een hut, waar eerder op de dag nog sockpuppets gemaakt konden worden. De deuren zijn dicht, maar er is muziek te horen. Stiekem gluren we naar binnen, en zien daar een clubje van ongeveer dertig man, waarvan de helft verkleed is. Als een creepy variant op Pino, of een eenogig bruin fuzzy wezen van 2,5 meter. Er loopt ook een jongen in een gele variant op de in spandex gestoken slechterik uit het eerste seizoen van American Horror Story. Zijn zweepje blijkt een dag later striemen hebben achtergelaten, maar gelukkig voel je dat met de nodige biertjes in je bloed amper. Net als je denkt dat het niet vreemder kan, duikt er een vrouw op van een jaar of veertig, met een pop in haar armen. Er wordt een sexy muziekje opgezet en wat zich vervolgens ontrolt vergeten we gegarandeerd nóóit meer. Het is een zeer verontrustende variant van een stripteasende pop, die zich ontvouwt tot een film uit een horrorscéne met porno-elementen en… en… Overal staan monden open. Na tien minuten komt de boel vlammend tot een eind en worden er foldertjes uitgedeeld. Dezelfde performance is over een paar weken te zien in de Casa Rosso. I rest my case. Een betere toevoeging aan de missie ‘ervaar diversiteit op Lowlands’ bestaat niet.

Comments