Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Lowlands part three: zondag
18 AUG 2014 • Door Harm Teunisse • Meer blogs over Festival

Lowlands part three: zondag

Op camping 1 beginnen mensen al voorzichtig aan het inpakken van tenten en herverdelen van acht ongeopende blikken knakworst en pakken pannenkoekenmix. CJP niet. We gaan door tot het bittere eind, maar starten gelukkig wel met een relatief katervrij hoofd aan een behoorlijk grijze (maar droge!) ochtend.
Fink
De Bravo loopt op dit vroege tijdstip al vol voor Fink. Uiteraard wordt de nieuwe traditie van de band in stand gehouden en delen ze na enkele nummers krentenbollen uit aan het publiek. 'Dat kostte ons volgens mij twee nummers aan tijd,' merkt drummer Tim na afloop op. 'Maar wat een dankbaar publiek. 2011 was al heel bijzonder, en nu zijn er weer zoveel mensen vroeg opgestaan voor ons. Wij vinden openen helemaal niet erg op deze manier. Plus: je kan als een van de weinigen een goede soundcheck doen, terwijl alle andere bands direct het podium op moeten en spelen.' De band tourt door Europa en de Verenigde Staten met het nieuwe en goed ontvangen album Hard Believer in de achterzak. Single Looking too closely wordt warm ontvangen door het publiek dat in drie kwartier wakker wordt gemasseerd voor die laatste slopende dag. 'Ik ben trouwens blij dat Looking Too Closely het live zo goed doet. Het is een fijn nummer om mee af te sluiten op een festival,' aldus frontman Fin, 'veel van onze nummers zijn niet de vrolijkste, het is lekker als je je publiek een beetje een episch einde van je set kan geven. Anders loopt iedereen weer zo suïcidaal het terrein op.' Zelf gaan de heren vandaag niet meer van de backstage af. 'Geen tijd, we moeten zo door naar de volgende gig. Ik heb serieus al twee dagen niet meer gedoucht. Ik stink naar Pukkelpop. En bier. We wónen momenteel backstage. Die van Pukkelpop is trouwens bizar groot. Het is een heel dorp. Ik heb een massage gehad! Zo toch even kijken of dat hier ook kan. We zijn ook een klein beetje dronken trouwens, maar dat gebeurt hier wel vaker. Het is die Lowlandsvibe geloof ik.'
 
Het debuut van Kovacs
We laten een tevreden band achter en lopen op de klanken van grote belofte Kovacs af. Net één single uitgebracht en nu al in de Bravo mogen optreden, het is niet veel bands gegund. De tent staat niet ramvol als de Eindhovense zangeres aan haar set begint, maar ze weet als een lonkende nachtegaal wel steeds meer mensen de tent binnen te trekken. Haar nummers zijn gelaagd en donker, maar missen soms een scherp randje. Wel gezellig: Kyteman die een stukje komt meeblazen. Hebben we die toch eindelijk eens zelf live gezien op Lowlands.
 
Dubbel zien met Lucius
Terwijl Sara geniet van Snoop die op gedreven routine een vermakelijke set aflevert (incl. enigszins geforceerde odes aan Tupac) in de Alpha moet ik me losrukken van Kovacs. De twee strakst gestylede vrouwen van Lowlands zitten op me te wachten. Het is tijd om met de New Yorkse arty electroduo Lucius te bomen over hun show van eerder die dag en vooral bizarre festivalanekdotes.
'We zijn echt een festivalbandje geworden. Vorig jaar speelden we al op twintig festivals, en dat was alleen al de States. Dit jaar hebben we ook een hele Europese tour erbij. Maar het is niet altijd raak.' Misschien een festivalbandje tegen wil en dank geworden? Jess lijkt wat minder enthousiast over de volle velden. 'Ik vind het soms lastig om op festivals te staan, omdat het publiek er niet écht voor jou is, maar om te feesten en te zuipen. Dan is het soms hit or miss. Gelukkig ging ie vandaag lekker. Lastig om te openen, je ziet iedereen met een kop koffie staan denken 'nou, laat maar eens zien dan.'
Een blik op de dames doet ons ook afvragen of ze hun synchroon gestylede outfits wel bloot willen stellen aan modderige velden en gemorst bier. 'Het hangt van het festival af. Ik ben eigenlijk niet zo goed met drukte en dronken mensen. Maar je hebt in New York, en hier vast ook, ook hele kleine, kunstzinnige folkfestivals, daar ga ik dan liever heen. Het valt me wel op dat de Europese line-ups zo enorm verschillen met die in de Verenigde Staten. Je ziet hier nauwelijks bands geboekt staan die in de VS groot zijn, en vice versa. Er zijn zoveel bands in de States die onwijs populair zijn en waar hier nog niemand van heeft gehoord.' De eerste festivalherinnering van Jess is er wel eentje om in te lijsten. 'Ik was 14 toen ik voor het eerst naar een festival ging en mijn moeder wilde me niet alleen laten gaan, dus had ze een vriend gevraagd om te babysitten. Een enorme gast die in een pickup truck met gigantische wielen rondreed. Nick. Hele aardige vent. Zie ik hem jaren later in de krant staat omdat hij was gearresteerd. Bleek-ie een pooier te zijn! Ik ben door mijn moeder dus met een pooier naar een festival gestuurd. Die ga ik niet meer vergeten.'

Royal Blood
We betwijfelen of de twee gasten uit Brighton die uit de 3OnStage containers komen gelopen, na een oordverdovend harde set van drie nummers ooit, een festivalbabysitter hebben gehad. Royal Blood heten ze. 'We weten niet meer waar de naam begon, maar wel dat het altijd de bandnaam zou zijn, als we ooit iets met muziek gaan doen.' En nu staan ze op Lowlands. Het duo dat continu mensen laat zoeken naar 'die extra gitarist', want de geluiden die zanger en bassist Mike uit zijn 'drie amps en een geheim setje effecten' trekt, zijn onnavolgbaar. Vergelijkingen met Queens of The Stone Age zijn terecht, al schuurt Royal Blood wel meer tegen metal aan. Vraag er naar bij drummer Ben en hij begint te stralen. 'Ik vind het totaal niet erg als mensen ons met QOTSA vergelijken. Hoe Dave Grohl drumt op Songs For The Deaf (album, red.) is voor mij absoluut een voorbeeld. Zo strak gespeeld en dik afgemixt, en hárd, te gek.' De kans is groot dat na hun optreden puberende jongens juist willen drummen als Ben Thatcher, want hoe hij de vellen van zijn set ramt verdient bewondering. Strak, groovend en de perfecte ondersteuning voor de monsterlijke riffjes van Mike.

Stervende konijntjes-electro
Met een koud glas bier en een high five van Royal Blood worden we weer op weg gestuurd. We werpen een blik in de Bravo bij Engelse moodyboy SOHN, die in een zwart gewaad met bijpassende capuchon zijn versie van de populaire James Blakerige stervende konijntjes-electro brengt. Het gaat hem enigszins moeizaam af, maar tegen het einde van zijn optreden heeft hij een aardig gevulde Bravo behoorlijk in beweging. Leuker is het bij Brody Dalle, de echtgenote van Queens of the Stone Age frontman Josh Homme, die qua rockgehalte geen centimeter onder doet voor haar lover. Goeie rockende show van een dame die al veel langer meegaat in de scene dan veel van het publiek zal beseffen.
 
Regen!
En dan het is zover. Regen. We staan nét binnen bij beatboxer Dub FX, als het een half uurtje met bakken uit de hemel komt. Maar je hoort ons niet klagen. We staan droog, Buienradar biedt hoop en intussen geeft de Australische ex-straatmuzikant een aardige show weg. Wat hij allemaal kan met z'n stem en effectjes is knap, maar het beklijft niet. De gimmick van het sampelen en dikke baslijnen uit de speakers toveren heeft duidelijk meer belang gekregen dan songwriting. We hebben gelachen, maar gaan het er na vandaag waarschijnlijk nooit meer over hebben.

Typhoon = baas
Via het eerder genoemde Royal Blood lope we dan naar de koning van Lowlands van 2014: Typhoon. We schreven in ons tipblog al dat hij wel eens het terrein kon gaan inpakken met zijn nieuwe album Lobi Da Basi en dat deed hij ook. Zo'n weergaloze festivalshow waar je van hoopt dat hij überhaupt plaatsvindt, en je als festivalganger de mazzel hebt dat je er bij bent en niet bij dat 'leuke Armeense indiebandje met die ene geinige single' ergens op een verzopen grasveld staat. Typhoon kwam, zag en overwon. De avond wordt afgesloten met een ijzersterke set van Queens of the Stone Age en de laatste restjes energie die we nog in onze arme benen hebben zitten wordt er bij Kees van Hondt in de India en Shlomo in de Bravo afgedanst. Van Polka tot underground garagehouse, als we alle genres hebben gehoord gooien we de handdoek in de ring. De aftocht begint, de aftakeling is compleet. Lowlands 2014 was een stabiele. Het weer was ok, de performances op een uitzondering na allemaal dikke voldoendes met epische uitschieters en de mensen, die zijn altijd fijn, op dat pretterrein in Biddinghuizen.

Comments