Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Lowlands part one: vrijdag
16 AUG 2014 • Door Sara Madou, Harm Teunisse • Meer blogs over Festival

Lowlands part one: vrijdag

Sommige mensen floreren bij kamperen. Die staan juichend met gebalde vuistjes klaar wanneer ze eitjes mogen bakken op een roestig gasstel, en hebben een heel assortiment duct tape in verschillende kleuren bij zich. It ain’t us. Alle benodigdheden (slaapzak, matje, tent) moeten op vrijdagochtend wegens kampeermaagd-status last-minute aangeschaft worden bij Perry Sport en in de auto gedumpt. Onderweg angstig Buienradar checken. Men voorspelt een weekend vol legendarische regenbuien. Hmm. Wegregenen op een camping tussen 60.000 andere mensen. Kunnen we nog terug…? 
Nou nee, want eenmaal in de rij voor de perspassen/parkeerkaarten is het braafjes doorsukkelen, zonder kans op ontsnapping. De Lowlandskriebels beginnen meteen op te komen. Het is stiekem wel héél mooi dat je een weekend bandjes kunt kijken en dat je werk mag noemen. Wat zijn we toch een lucky bastards. Al wandelend naar de camping(s) voel je het trillen van de hooggespannen verwachtingen. Langs de weg ligt een als konijn verklede jongen te snurken. Even verderop staat er een dikke rij voor de Hema campingwinkel. De handige campingstoeltjes van vijftien euro waren op donderdagavond al uitverkocht. Nu zijn de campingstoeltjes van tien euro opgewaardeerd naar vijftien euro. Slimme handel. Toch maar eentje meenemen. Plus een kaasbroodje. En hartjesstickers. Oh hé, een partytent, handig! 

Luke Sital-Singh
Eemaal geïnstalleerd is het tijd voor het eerste biertje (het was net 12 uur geweest, dus dan mag dat) en genadeloos mensen kijken. Want als je dat érgens goed kunt doen, dan is het wel op Lowlands. Moody gothics, vrolijke bloemenmeisjes, kleurige paradijsvogels, brede bomen van kerels, zielsgelukkige verliefde stelletjes; er komt een eindeloze variatie aan mensen voorbij. ‘De hipsters hebben de alto’s vervangen’, roept iemand. Het aantal mannenknotjes is inderdaad indrukwekkend, maar er komen nog genoeg eigenzinnige types voorbij. Zoveel zelfs, dat Sara bijna vergeet dat om 2 uur het eerste interview gepland staat. Rennen naar de India dus, om met een backstage sticker op de optimistische hotpants de veelbelovende singer-songwriter Luke Sital-Singh aan z’n t-shirt te trekken. 
Ondanks slechts twee uur slaap zit Luke er fris & fruitig bij. Het debuutalbum van de Brit (The Fire Inside) is net verschenen en staat vol prachtige teksten, plus melodietjes die zich genoeglijk in je hoofd nestelen. ‘Festivals zijn altijd moeilijk voor mij,’ geeft Luke toe. ‘Mijn muziek is niet ideaal voor op dit soort plekken. Ik maak emotionele en rustige liedjes, terwijl de meeste mensen naar een festival komen om lol te hebben. Soms is het een behoorlijke worsteling om het publiek voor me te winnen. Maar voor de afwisseling is het heel leuk. En ik vind het een mooi idee dat mensen mijn muziek voor het eerst horen, wanneer ze toevallig langs de tent lopen. Hopelijk blijven ze dan ook even staan luisteren! Zelf ben ik ook niet zo’n festivalganger. Ik vind het leuker om naar een concert te gaan van een specifieke artiest. Al dat sjouwen van tent tot tent, daar ben ik gewoon te lui voor.’ 
Waar headliners als Stromae een hele entourage en stapels koffers met zich meebrengen, heeft de beginnende Luke het bescheiden gehouden. ‘Ik sjouw altijd twee gitaren mee, plus nog wat aanvullend materiaal. Daardoor is er meestal weinig ruimte voor kleding en andere spullen voor mezelf. Ik leef dan meestal uit mijn handbagage. Nu zit er een extra shirt in, hopelijk ook een broek, maar dan houdt het wel op. Oh, en een oplader voor mijn telefoon is echt essentieel. Ik ben verslaafd aan dat ding.’ Een uitgebreide wensenlijst voor zijn kleedkamer heeft hij dan ook niet. ‘Ik ben allang blij dat er een kleedkamer ís. In Engeland moet ik me vaak ergens in een gang omkleden. En er staat hier zóveel bier in mijn koelkast. Echt niet normaal. Ik ben in mijn eentje, denk niet dat ik dertig blikken Grolsch weg kan werken.’ Dat soloistische bevalt Luke wel, want stiekem is deze charmante kerel behoorlijk verlegen. ‘Het klinkt tegenstrijdig voor een artiest, maar ik hou helemaal niet zo van aandacht. Beroemd zijn interesseert me niet. Als iemand me herkent op straat in Engeland, schrik ik me kapot. Het gaat me echt om de muziek. Ik ben ooit begonnen omdat ik veel nadacht over allerlei zaken, en muziek me hielp om dat dingen onder woorden te brengen. Dat er nu een album is verschenen, vind ik geweldig. Ik heb er héél hard aan gewerkt, ben een echte perfectionist, maar ik kreeg laatst de eerste vinyl-editie in handen en toen kon ik er voor het eerst van genieten. Zonder te klagen over dingen die nét wat beter hadden gekund.’ 

Asteroids Galaxy Tour
Na het gesprek met Luke, is het moeilijk losrukken van het rustgevende backstage area. De dronken mensen en wilde feestjes laten nog even op zich wachten. Al ronddwalend ontdekken we het enorme stuk gras achter de Alpha. Afgezien van een tractor -inclusief sigaarrokende boer- en een verdwaalde fotograaf zit er niemand. The Asteroids Galaxy Tour staat te spelen, de hele tent staat vol. Wat een mooie plek dit. Er is dus tóch (semi)rust te vinden op Lowlands. 
Een rommelende maag verstoort de rust, maar na een bord pasta (á vier muntjes, maar daar moet je niet te lang bij stilstaan) naar binnen te hebben geschrokt is het alweer tijd voor het tweede interview, met Mette van Asteroids Galaxy Tour. Meerdere collega’s waarschuwden dat de leeftijdsloze Mette een onbenaderbaar persoon zou zijn, maar ze zit stralend en vriendelijk te wachten, nog een beetje hyper na het geslaagde optreden van zojuist. ‘Er hangt hier een relaxte sfeer, ik voel me erg thuis. Nederland doet me sowieso erg aan Denemarken denken. En festivals zijn altijd leuk! Roskilde is mijn favoriet. Al denk ik dat Coachella nóg leuker is, daar ben ik nog nooit geweest, hopelijk kunnen we daar ooit… oh hiiiiii!’ Eric Corton wandelt voorbij. Een amicale bekende mensen-knuffel met Mette volgt, evenals een afspraak om later op de avond even bij te praten. Mette praat gelijk weer door: ‘... Vroeger, voordat ik zelf zong, ging ik al graag naar festivals. Met z’n allen in een tentje slapen, over het terrein lopen en nieuwe dingen ontdekken: heerlijk. Dan droomde ik weg bij het idee dat ik ooit zelf op zo’n podium kon staan. Ik weet nog dat ik jaren geleden op Roskilde een show van Moloko zag. Dat maakte echt indruk, het leek me zó leuk om te doen. Ik vind het nog steeds bijzonder dat het ook echt gelukt is. Soms maakt het me emotioneel, wanneer ik zie dat zoveel mensen meezingen met onze songs. Dan moet ik heel hard aan iets anders denken, om te voorkomen dat ik ga staan janken op het podium.’
De optredens van Asteroids Galaxy Tour zijn anders dan de meeste festivalbands, volgens Mette: ‘Je ziet veel artiesten het publiek vragen om hun handen in de lucht te steken of ze roepen ‘can I get a whoo whoo?!’. I hou er niet van om op die manier te entertainen, steek liever al mijn energie in het zo goed mogelijk neerzetten van de nummers.’ Die nummers zijn voor een groot deel splinternieuw: op 15 september verschijnt het nieuwe album Bring us together, met bewust een andere sound dan voorheen. Mette: ‘We hebben een drukke periode achter de rug en dan is iets nieuws altijd goed. Het vorige album ging meer over verhalen vertellen, met meer retro klinkende muziek. Ook leuk, maar ik wilde weer wat anders dan alle sixties referenties. Het is een heel eerlijk album geworden, over waar we nu voor staan en van houden. Altijd weer spannend, of het aanslaat bij het publiek. Iedereen mag erin horen wat ze willen, en er naar luisteren op alle mogelijk manieren, maar wij hebben in ieder geval ons hart gevolgd. Dat probeer ik sowieso altijd te doen.’ Want je zou het bijna vergeten, maar de band is al bezig sinds 2007. Mette heeft ondertussen veel opgestoken: ‘Dat je slaap moet pakken wanneer je kan, want daar is maar zelden tijd voor. En wanneer je het beste kunt eten, zonder dat je met een rammelende óf overvolle maag op het podium staat. Oh, plus dat je in het festivalseizoen altijd goed voorzien moet zijn op het gebied van zonnebrillen en zonnebrandcrème. Héél belangrijk.’ 

Milky chance
Slaap lijkt voor het Duitse duo Milky Chance ook geen overbodige luxe. We treffen de jongens voor hun optreden in de Grolsch - toch niet het minste podium - in de backstage met een biertje. Het touren vergt z'n tol, maar ze zijn in opperbeste stemming, want momenten daarvoor hebben de jongens gehoord dat hun hitje Stolen Dance platinum is geworden. 'Misschien een cliché, maar het is zo tof om te touren. Het is heel snel gegaan. We hadden twee jaar geleden geen label, geen contract, helemaal niks, en nu staan we op Lowlands.' Hun aanstekelijke akkoestische zomerhouse doet het goed op festivals. Sterker nog, ze worden nu ook in de Verenigde Staten opgepikt. Het ziet er dus rooskleurig uit voor de Kasselse boys. 'We hebben een insane schema. Shows, promo, interviews, maar we hopen wel na onze show nog wat optredens te kunnen checken. The Acid en Flume zijn echt te gek. Oh en Mapei, maar ja, die speelt nu.' En ook de Grolsch is bijzonder vatbaar voor wat blijheid op het podium. We zien een hoop bloemenmeisjes met lonkende blikken naar het podium kijken. De aanwezige lage v-hals jongens lonken op hun beurt naar de bloemetjes. 
Vanaf Milky Chance trekken we een sprintje naar de Bravo, om daar de laatste noten van Flume mee te pakken. Als Milky Chance het zomergeluid 2014 vertegenwoordigt qua house, dan pakt Flume die prijs voor.. Ja, wat speelt hij eigenlijk? Een megadansbare crossover van dubstep, house, hip hop en trap. Zijn eigen performance mag dan wat tam zijn, de muziek weet de hele Bravo van voor tot achter in springmodus te krijgen. Flume's remixen worden zeer enthousiast ontvangen. Je merkt ook nog eens hoeveel hij op z'n 22ste al heeft gepresteerd, want de hele set staat bol van 'oh ja deze track is óók al van hem'-momentjes.

Heupwiegen in de hacienda
Op naar Disclosure. Een geroemde dance act, in de grote Alpha-tent. Hun muziek is op de CJP-redactie veelvuldig te horen rond deadlinetijd, maar zo op het podium viel het helaas een beetje tegen. De show bestond uit wat halfslachtige tekeningetjes op het scherm, en meer dan twee mannetjes die op knoppen drukten was er niet te zien on stage. Nou is dat natuurlijk wel vaker zo met dance-acts, maar we hadden de jongens liever op een wat gruiziger locatie gehoord. 
Via een omweg langs een bord roti op naar de Titty Twister (de soulfood chicken wings waren trouwens fantastisch) en meewiegen op het hillbillybandje dat op het mini podium een select groepje mensen trakteert op een vrij hilarisch stukje muziek, stampen we terug de andere kant van het terrein.  De rest van de avond is vanwege scroppino’s, dansen op Pop-o-Matic in de Grolsch en een nachtelijk feestje in de Hacienda met onder andere Dio en Sef (plus half hipsterig Amsterdam) voor Sara grotendeels een blur, maar Harm heeft nog het een en ander onthouden.
Want terwijl Sara stond te heupwiegen in de Hacienda, dook hij headfirst in de X-ray en India voor wat steviger werk. De zon is onder en de bekkies staan bij vlagen strak. De nacht krijgt een kickstart met de dj-set van Amsterdamse jonge held Job Jobse en Cinnaman. De mannen van Colors pakken de bal graag op. Het is vanaf de eerste noot stevig, maar ze bouwen rustig op tot iedereen met één hand aan het hek en de ander in de lucht recht voor de dj-booth staat te springen. Na deze set is het nog éven door naar de X-Ray voor Evian Christ. En Christ almighty, wat blaast hij de hangar op. Bouncende, schurende billenschud R&B met een dikke laag van die typische UK sound eroverheen. Evian draait om 03:00 de kraan dicht en dat is voor ons het teken om een late night bak frituur te gaan regelen en in de chill richting tent te gaan. Morgen weer een dag!

Comments