Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Guilt-Free Pleasures
27 AUG 2014 • Door Thijs Zilverberg • Meer blogs over Muziek

Guilt-Free Pleasures

Wat? Niet goed? Natuurlijk, de echte muziekliefhebber hoort te houden van eclectische rock, van underground indiebandjes, of van maatschappijkritische hiphop. Mocht je je verdiept hebben in de freejazzscene van Mantsjoerije dan zit je credibility helemaal goed. Toch zingen we bijna allemaal heimelijk de quote unquote foute muziek van de Mariah Careys en Bon Jovis van deze wereld mee als het op de radio komt. En als je nu denkt ‘ga fietsen’, denk dan eens eerlijk na over hoe vaak je meezingt met kerstliedjes/de Top2000. Alleen als er niemand in de buurt is om het te horen, maar wel harder dan alle verantwoorde genres bij elkaar. De gangbare term voor dit fenomeen: de guilty pleasure.

Laten we dat begrip even kort analyseren. Het bestaat uit twee woorden waarvan het laatstgenoemde, pleasure, aangeeft dat de luisteraar van het betreffende liedje geniet. Daarmee doet het eerste woord guilty er eigenlijk al niet meer toe. Als je je schuldig voelt over iets waar je zelf lol aan beleeft, heeft dat doorgaans te maken met wat de buitenwereld ervan vindt. Je bent bang dat de wereld jouw voorliefde voor Nickelback veracht, daarom plak je er zelf maar vast het stempel ‘fout’ op.

Ook de Nederlandse publieke omroep heeft bij monde van De Wereld Draait Door aan de schuldcultus meegedaan. Een hele reeks aan studiogasten geeft aan bewezen popklassiekers onterecht een stigma mee, alsof het muziek betreft waar je eigenlijk niet open voor uit kan komen. Djurre de Haan oftewel Awkward I covert bijvoorbeeld Hero’s Toen ik je zag, oorspronkelijk gezongen door Antonie Kamerling en geschreven door Guus Meeuwis. Een van de mooiste liedjes ooit gemaakt in de Nederlandse taal, mogen we zeventien jaar na het verschijnen wel stellen. Alle glorie met een zachte G voor Guus. En voor Djurre, dat hij zo’n nummer op waarde weet te schatten. 

Het is een nobel streven dat DWDD en haar gasten hun favorieten uit het verdomhoekje proberen te halen. Maar wie bepaalt dat je je hier schuldig over moet voelen? Muzikaal zit het nummer uitstekend in elkaar, het is niet de creatiefste compositie ooit maar ook zeker niet de simpelste, en heeft een songtekst die het niveau van ‘kedeng kedeng’ met gemak overstijgt. Kortom: het is een ideaal popliedje. En dus minstens twee decennia houdbaar.

Bovendien: al was het ‘kedeng kedeng’ (of beter: Per Spoor, want zo heet dat nummer schijnbaar officieel). Dat is wél een simpel liedje, met een niet al te briljante tekst (en een misplaatste lichtelijk artistieke songtitel, we kunnen dit moeilijk loslaten, je merkt het). Who cares? Als jij daar iedere keer een glimlach van op je gezicht krijgt, geniet er dan lekker van. Zing luid en trots mee. Badkamers hebben niet voor niks zo’n fantastische akoestiek. Waarschijnlijk hebben de artiesten die bij DWDD langskomen hun stiekeme smaakmakers ook wel eens laten galmen tussen de wandtegeltjes. Waarom klinkt Ginuwine’s Pony als een verdraaid goed popliedje wanneer Alain Clark het op zijn gitaar speelt? Omdat het een verdraaid goed popliedje is. Niks om je voor te schamen.

De grote Duitse denker Haddaway stelde ooit de levensvraag: ‘what is love?’. Liefde is het onvoorwaardelijk houden van iets of iemand, zonder dat het uitmaakt wat iemand anders daarover denkt. Dus zullen we bij deze met zijn allen afspreken het begrip guilty pleasures gewoon af te schaffen? Als iedereen open en bloot voor zijn voorkeur qua muzikale genotsmiddelen uitkomt, ontdekken we waarschijnlijk dat we allemaal wel een plekje in ons hart hebben voor Kelly Clarkson en All Saints.

Zoveel hoeft er niet te veranderen, alleen onze staat van geest. Begin eens met kritisch door je Facebook-likes te gaan. Unlike de artiest waar je al twee jaar niet naar hebt geluisterd. Geef het genie dat ooit je favoriete karaokeliedje maakte zijn verdiende ereplek. En draai je anthems, zodat iedereen kan meegenieten. Mocht je huisgenoot je passie voor Britney Spears, Wham! of Schnappi das kleine krokodil niet delen, dan doet ‘ie maar een deur dicht.

Het is tijd voor een nieuwe term. De guilt-free pleasure. Schaamteloos genieten van muziek, hoe cheesy die ook moge zijn. Geldt voor alles. Behalve Jack Johnson. Dat is nog steeds niet oké.

Comments