Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
North Sea Jazz: de hoogtepunten
14 JUL 2014 • Door Sara Madou • Meer blogs over Festival

North Sea Jazz: de hoogtepunten

Een béétje festival schotelt je onmenselijke keuzes voor, met een programma vol sterke namen. Maar een béétje festivalganger laat zich daar niet door afschrikken. Want een festival is juist op zijn best als je het paniekerige van tent tot tent rennen vergeet, en je laat meevoeren door de dingen waar je op dat moment langs loopt en die goed klinken. De tent waar je je nog net naar binnen kunt wurmen. De artiest waar de falafelverkoopster over praat op het moment dat je een broodje bij haar bestelt. CJP waagt de ultieme poging om een zo divers mogelijk North Sea jazz te ervaren:

Vrijdag
Als festivalopener kiezen we voor Bootsy Collins. In een hysterische glitteroutfit huppelt de funk-koning over zijn podium. Very catchy en dus een prima artiest om je dansbenen mee op te warmen. Want ze zullen het nodig hebben.

Trouw aan ons plan is het vervolgens iets heel anders met Mavis Staples. Net 75 geworden en in het bezit van een unieke raspende stem is deze van origine gospelzangeres een terechte soullegende. Per ongeluk roept ze in Amsterdam te zijn, in plaats van in Rotterdam. Licht boegeroep. Mavis: ‘Don’t grind my gears, people. I’m 75 for god’s sake. It’s a miracle I even know that i’m standing on a stage.’ Dikke vette like.

In een rustmoment van Mavis -ze zit op een stoel terwijl haar band improviseert- is het op naar Paloma Faith. Bij deze een officieel verzoek aan Paloma om ons te vertellen hoe ze kan dansen en op piano’s springen met de hoogste hakken ever. Los daarvan knalt ze de Maas uit. Er is geen plekje meer te vinden, de security houdt mensen tegen bij de deur, maar CJP wurmt zich natuurlijk stiekem naar binnen. Godzijdank, want dit is nou echt zo’n artiest die live nóg beter klinkt dan op haar sowieso al zeer prima cd’s.

Robin Thicke slaan we even over. Vanwege gladjakker-gehalte, en omdat zijn cd’s -los van de hits- stiekem helemaal niet zo goed zijn. Gelukkig maar, want achteraf hoorden we dat zijn stem live behoorlijk crappy bleek te klinken. Mooi dat wij in plaats daarvan naar Gregory Porter gingen luisteren, want boy, wat heeft die man een loepzuiver geluid. De beste jazzvocalist van dit moment. Niemand heeft het meer over de onduidelijke functie van zijn hoofddeksel, wanneer de klanken van Hey Laura klinken. Die gelukzalige grijns krijgen we niet meer van ons gezicht getimmerd.

Afsluiter van de dag is Pharrell Willams, de ultieme hitmachine. Een overdosis aan sexy vrouwen -op het podium en veelvuldig in beeld gebracht op de schermen- kan twee dingen niet verbloemen: a) Pharrell is geen briljante zanger en b) hij komt over alsof hij net een dikke vette joint heeft zitten roken backstage. Maar het zou ook kunnen zijn dat hij dronken is, want hij bekent shotjes te hebben gedronken met Prince protegé Sheila E. Hoe dan ook: Pharrell doet vaag. Hij vertelt lange en vrij onverstaanbare verhalen over vrouwenrechten, en over hoe belangrijk Nederland was voor het succes van Happy. Maar los daarvan blijft Pharrell een briljante producer. De volgepakte Nile staat dan ook vol lachende mensen, die zich kapot zweten door het dansen op zijn aanstekelijke tracks. Want dansbaar is het zeker. Volgende keer alleen graag iets helderder van geest, Pharrell. Misschien laat Stevie W. zich dan wel verleiden tot een duet (want vanuit de zaal eenmaal op het podium getrokken deed hij dat deze keer helaas niet).

Zaterdag
Je zou het misschien niet verwachten, maar ook CJP-verslaggevers hebben wel eens rust nodig. Zouden we dat niet in acht nemen, dan stond er na dit festivalseizoen niemand van ons nog overeind en bleef deze website zo leeg als de prijzenkast van de Braziliaanse voetballers. Dat is voor niemand leuk. Natuurlijk hebben we voor jullie wel even gepolst bij andere muziekjournalisten en Uitzending gemist gecheckt, wat betreft deze dag (toch stiekem wel de mindere qua programmering, die rustmomenten plannen we zorgvuldig). 
- Snarky puppy: jonge kerels, die de jazzwereld in hoog tempo veroveren (ze wonnen zelfs een Grammy) en ook NSJ op z’n kop zetten. Het volgende concert van de heren willen we zien!
- Al Jarreau: een grote held van ondergetekende, maar zijn show viel nogal tegen; niet alle oude helden behouden blijkbaar hun stem.
- Stevie Wonder: het gros van de mensen kwam voor Stevie, jong en oud was benieuwd. Niet gek, want deze inmiddels 64-jarige leverancier van vele wereldhits bleek onvermoeibaar, ondanks verkoudheid speelde hij een stuk langer dan gepland.
- Joss Stone: ze zong al een deuntje mee met Stevie, maar in d’r eentje ging Joss ook lekker. Al klaagden sommige mensen dat ze zichzelf iets te graag hoorde kletsen.
- Dirty Loops: je moet ervan houden, maar wij houden er stiekem wel van. Deze gekkies maken funky covers van populaire tracks. Lady Gaga, Justin Timberlake, Britney: ze kregen allemaal de Loops-treatment. Op NSJ kwam de zaal helaas niet helemaal los.
- Ibrahim Maalouf: de enige waarvan we het echt héél jammer vonden dat we hem niet konden zien. Een rasechte jazzmuzikant, inclusief Arababische invloeden, die met zijn trompet de tent bijna letterlijk in vuur en vlam zette.

Zondag
Deze dag had één groot stralend middelpunt: de Daptone Super Soul Revue. Een onvermoeibare obsessie met het Daptone record label kreeg zijn ultieme genoegdoening met deze drie uur durende show. De objectieve journalist ligt in de prullenbak, het is gewoon genieten. Alle beschikbare muzikanten zijn van stal gehaald en wisselen elkaar af, aangevuld met ex-achtergrondzangeressen Starr en Saundra die terecht naar de voorgrond gebracht zijn, afrobeater Abraham Amayo, Charles Bradley en Sharon Jones. One happy family, die een eenheid vormt op het podium die we niet eerder zagen, ondanks hun onderlinge stijlverschillen. Naief begonnen op de tribune was het al snel rennen naar de zaal, om de hakken kapot te dansen. Charles ontroerde, zoals altijd, maar als je ooit maar naar één tip luistert die CJP je geeft, laat het deze zijn: Check Sharon Jones live. De energie, de stem, de moves: it doesn’t get any better than that. Kan dit ook voor eeuwig duren?

Jammer genoeg moeten ook de beste artiesten ooit uitrusten, dus gelukzalig dwarrelen we een paar uur later over het festivalterrein. Uitkomend bij de Hudson, een zaal vol mensen op stoeltjes, rustig afwachtend. Bewust niét het programma bekijkend eens even horen wat hier te doen is. Het blijkt (achteraf hebben wel even gecheckt, wel zo handig voor het begrijpelijk maken van dit verhaal) Chucho Valdés, een Cubaanse jazzmuzikant die vooral veel improviseert. Daar hou je van - trucjes, gekke geluidjes, ale ruimte voor muzikaal talent - of niet. Voor éven is het lekker, maar na een half uurtje gaat het kriebelen.

Op naar Sohn. Ja, dat lees je goed. De elektronische muziek van deze Engelsman, die vorige zomer hitje The Wheel opleverde, staat ook geprogrammeerd. Waarom is niet helemaal duidelijk, maar who cares: met een loepzuiver stemgeluid en dromerige songs is het een intense ervaring. Hypnotiserend bijna. Je zweeft er op virtuele wolkjes weer vandaan.

Al zwevend is het uitkomen bij festivalafsluiter Outkast. Pure hiphop, een stuk rauwer dan je zou verwachten als je alleen hits Mrs Jackson en Hey Ya kent. Snoeiharde bassen morrelen aan je trommelvliezen (uiteraard hebben we braaf oordoppen meegenomen, don’t worry) en naakte vrouwen vormen de visuals; het volledige publiek gaat erin mee. Afgezien van wat chagrijnige babyboomers, zwaaien alle handjes in de lucht.

‘Shake it lika a Polaroid pictuuuuuure’ neuriend gaat het even later richting de laatste metro. Benen die je amper nog kunnen dragen en uiteraard nog een laatste half muntje ontdekken in je broekzak, maar god, wat een weekend. Mogen we volgende week weer?


Comments