Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Interview: de twee gezichten van Flip Noorman
03 JUL 2014 • Door Martine Bakker • Meer blogs over Festival

Interview: de twee gezichten van Flip Noorman

Flip is een man met twee gezichten: zo noemt hij zichzelf enerzijds de geïnfecteerde schreeuwpoëet en anderzijds de minnaar van het vrouwenhart. Wij spraken hem over misselijkheid in zweefmolens, gezichtsuitvalverschijnselen terwijl iemand naast je vrouwen uitscheldt voor kankerhoer én Parade-acts die hem zelf te gek lijken.
Flip, je staat op de Parade met je Noormannen. Wat ga je doen?
´In april heb ik de Wim Sonneveldprijs 2014 gewonnen met het programma Bellse Parese. Deze show duurt precies een half uur. Ik zit dus in een luxe positie, want heb ik mijn stuk al staan! Op de Parade staan muziekacts tegenover primaire theatershows. Ik ben muziektheater, al neig ik meer naar muziek dan naar theater, dus qua stijl onderscheidt onze band zich lekker van de rest. Liever alleen of met de Noormannen op de Parade spelen? Een festival is op sociaal gebied natuurlijk veel leuker met de band, dan alleen als een autist op een eiland met mijn eigen ding.´
 
Gaan jullie een tent opzetten en in de zweefmolen voor de ultieme Parade-ervaring?
´In Den Haag is kamperen niet nodig, omdat we allemaal uit de buurt komen. Maar wie weet besluiten we lastminute te kamperen, we zijn niet zo georganiseerd. Al houd ik wel van het comfort van een donzig bed. Een slechte slaper, dat ben ik. Zo’n type die vermoeider van vakantie terugkomt dan wegging. Ik ga meestal wel één keer in de zweefmolen, maar dan heb ik het wel gehad, want ik word heel snel misselijk. Ik kan gewoon niet goed tegen herhalende bewegingen. Ik klink niet heel rock ’n roll hè?´ 
 
Hoe trek je op het terrein het publiek naar jullie theatertent?
´We laten iets vervreemdends en duisters zien. Er zijn vast mensen die daarvan houden. Waarschijnlijk lopen we rond met onze saxofonist aan een ketting of gaat de toetsenist in middeleeuwse posities gek doen met een orgel. Het mag allemaal wel een beetje tot de verbeelding spreken.´ 
 
Hoe omschrijf jij het Parade-sfeertje?
´Ik denk dat Den Haag en Rotterdam meer om het theater gaan dan Utrecht en Amsterdam. Daar heb ik soms het idee dat mensen er alleen komen om te zien en gezien te worden. De hele theaterwereld loopt rond op de Parade. Of ze nou spelen of niet. Het gaat bijna meer om het socializen, dan om de optredens. Maar ik ben wel heel blij dat mensen, van alle plekken waar je rosé kunt drinken, kiezen voor het Parade-terras. Toch positief voor de theaterindustrie.´
 
Maar ben je dan nerveus als je weet dat iedereen uit de theaterwereld naar je staat te loeren?
´Ik ben nooit zo nerveus. Als mensen het leuk vinden, dan vinden ze het leuk. En niet? Dan niet. Take it or leave it. Ik ben niet onder de indruk van een of ander persoon met een pen. Dan krijg je misschien een vervelend tekstje. Of word je niet in dat bepaalde theater geprogrammeerd. Tot nu toe gaat het goed met mij, ik ben niet per se bezig om in het wereldje te komen. Misschien komt dat ook wel omdat ik tussen muziek en theater in sta.´
 
Toch even over je tijdelijke gezichtsverlamming, waar je nu gelukkig vanaf bent. Een bizarre aandoening die jou ineens een bijzonder verhaal gaf. Een duivelsgeschenk noem jij het zelf.
´Tja, ineens was ik tijdelijk aan één kant van mijn gezicht verlamd. Ik zat in de trein onderweg naar huis. Ineens knipperde mijn oog niet meer en stroomde er water uit mijn mondhoek. De angst dat je dan een beroerte hebt en dat je er niet goed uitkomt is verschrikkelijk. Het ergste van alles was dat ik naast iemand zat die in de war was. Dit vertel ik ook in mijn show. Terwijl ik geen gevoel meer had in mijn gezicht, zocht hij oogcontact met vrouwen in de coupé. Het moment dat zij terugkeken, schreeuwde hij: ‘Wat zit je nou te kijken vuile kankerhoer!’. Bizar. Mijn vriendin is arts, dus ik belde haar. Die schrok zich ook de pleuris. Maar na een paar testjes aan de telefoon bleek het een geïnfecteerde zenuw te zijn en geen beroerte. Het bezoek aan de huisartsenpost bevestigde dit. Na een half jaar was ik er helemaal vanaf, maar drie volle weken heb ik met een hangend gezicht rondgelopen. Het bizarre is het psychologische effect. Je voelt je zowel lichamelijk als geestelijk verscheurd. Als je lacht, doet maar één kant van je gezicht mee. Als je huilt, komen er maar aan één kant tranen. Een getrokken lijn door je gemoedstoestand.´ 
 
Hoe kwam je erbij om dit te ‘misbruiken’ voor je album?
´Het was heel horror, een monsterverhaal. Maar toen ik wist dat ik niet doodging, besloot ik het te gebruiken. Ik was bezig met mijn album waar enerzijds rauwe en anderzijds lieve liedjes op stonden. Ik zat in de Coffee Company met mijn gitarist en toevallig zat er een fotograaf naast ons. Die vond het ook een interessant project. Ineens was mijn roeping gevonden en zat er een hoop urgentie aan. Ik heb geen tekst hoeven aanpassen, want ik had alle liedjes al. Het is een lulverhaal. Toeval. Mooi. En het werkt psychologisch bij mensen om een extra laag op te hangen aan jezelf als artiest.´
 
Welke voorstelling wil je zelf graag zien op de Parade?
´Er staan veel artiesten die al bekend zijn, dus leg ik mijn focus op opkomende artiesten. De nieuwe generatie aan de macht!´

Tommy Moustache: ´Dit is de band van de gitarist van mijn band. Het zijn goede muzikanten, het swingt, het is funky, ze hebben humor én snorren. Dat is sowieso goed.´

Arthur Ebeling: ´Deze rhythm ‘n bluesgitarist heeft humor en is lekker rauw.´ 

Club Gewalt: ´Een jong collectief uit Rotterdam. Ik vind het tof dat ze op de Parade jonge gezelschappen durven neer te zetten. Dit collectief is muzikaal, ambitieus, lekker volks en plat. Niet mijn humor maar wel humorvol.´ 

Internationaal Danstheater: ´Ik ben nooit veel met dans bezig geweest, omdat ik het altijd te abstract vond. Maar ik hou de laatste tijd juíst van dans omdat het abstract is. Ik vind het lekker om te kijken naar mensen met een superieur lichaam die al hun bewegingen onder controle hebben.´

Ming’s Pretty Heroes: ´Zangeres Ming doet een goede ode aan Kate Bush.´

Maas Theater en Dans: ´Mijn eigen avond bij Maas Theater is de Biecht. Ik ken hen dus goed. Op de Parade staan Anne Fé de Boer en Lotte Rischen. Zij hebben een voorstelling geïnspireerd op The Silent Twins van Marjorie Wallace.´
 
Flip en de Noormannen zijn deze zomer onder andere te zien op de Parade in Den Haag, Utrecht en Amsterdam en tijdens de Zwarte Cross in Lichtenvoorde. Met CJP krijg je korting op al deze festivals. 

Comments