Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
'Mijn album is een goede wietplaat'
13 MEI 2014 • Door Harm Teunisse • Meer blogs over Muziek

'Mijn album is een goede wietplaat'

Exact twee jaar zit er tussen Chet Faker’s No Diggity-cover, die werd opgepikt door een populaire dj, en zijn debuutalbum Built on Glass. En nu is er een Europese tournee, zijn er festivalgigs en een heleboel interviews. Het is snel gegaan voor de Australiër, die met zijn in jazz gedompelde R&B, zwoele stem en electronische invloeden schuurt tegen de populaire sound van artiesten als James Blake en nieuwkomer Sohn.
Vorige week nog stond Chet in een rammend uitverkocht Bitterzoet. Nieuwsgierig als we zijn, doken we de club in om te praten met het muzikale mysterie uit Melbourne.

Je verzuchtte onlangs in The Guardian dat popmuziek sinds Motown en soul in de sixties niet meer cool is. Is het voor jou een persoonlijke missie om wat van de coolness uit die periode terug te brengen?
'Niet zozeer een ‘missie’. Ik maak gewoon wat ik leuk vind en heb het geluk dat mensen mijn muziek tof vinden. Ik probeer de industrie niet te veranderen.  Fuck the system man. Er is geen heilige missie. De muziekindustrie is een tot op het bot verrot systeem. Het is al te laat. De muziekwereld is ziek en al lang verloren. Ik probeer gewoon goed voor mezelf te zorgen. Ik wil alleen maar muziek maken en heb het geluk heb dat ik er wat geld mee kan verdienen. Tot nu toe gaat dat ok, ik ben pas een klein deeltje van m’n ziel verloren, hehe.'

Op je album lijk je wel wat van die jazzy coolness te willen uitstralen. Was dat een bewuste keuze?
'Ik kan me voorstellen dat het zo over komt. Ik ben me er heel bewust van dat iedereen zijn eigen persoonlijke interpretatie heeft van muziek. Mensen begrijpen mijn nummers soms volstrekt verkeerd. Ze twitteren me met een uitleg of vraag en dan denk ik ‘dat is zó niet waar die track over gaat’. Maar ik zeg het ze niet. Iedereen geeft zijn eigen waarde en betekenis aan een nummer, ik ga dat niet voor mijn luisteraars invullen.'

Had je tijdens het produceren een visueel scenario of plek in je gedachten waar mensen het album zouden luisteren?
'Persoonlijk luister ik het liefst thuis muziek, door speakers. Ik zou mijn album opzetten als ik thuis een beetje aan het klooien ben. Aan het koken bijvoorbeeld. Of terwijl ik aan mijn keukentafel zit met een boek en een sigaret. Of door mijn buurt aan het lopen ben. Ik hou van muziek luisteren en iets er bij doen. Dat het elkaar aanvult, dat muziek echt je persoonlijke soundtrack wordt.

Dat is nou precies wat er mis is met veel popmuziek. Het is muziek die is ontworpen om al je zintuigen over te nemen. Er is niks subtiels aan, er is geen ruimte voor iets anders. Je kan er niet bij koken, of een boek lezen. Die muziek claimt alle ruimte in je hoofd. Je kan er alleen drugs bij gebruiken of dronken bij worden.

Ik zie muziek als iets dat je leven complementeert. Muziek is belangrijk, maar een mooi leven leiden is belangrijker. Het moet je verrijken. Dus in mijn hoofd doen mensen iets waar ze gelukkig van worden met mijn muziek op de achtergrond. Ik hoef niet je volle aandacht, maar ik verzorg wel graag de soundtrack.

Maar hey, als je iets stevigs wil droppen of een joint wil draaien op mijn album, go for it. Het is een goede wietplaat haha!'

De plaat heeft wel een hele bewuste opbouw, met zelfs een soort vinylbreak in het midden die de helft van de plaat aankondigt. Dus je wil mensen wel bewust meenemen op een reis.
'Absoluut! Waar je mijn muziek ook luistert; het is opgebouwd als een album, dus je moet ‘m van begin tot het laatste nummer luisteren. Maar ik probeer wel een balans te vinden tussen iets spannends maken en achtergrondmuziek zijn. Er is niks mis met achtergrondmuziek. Je kan toch geen gesprek voeren als er in een kroeg techno wordt gedraaid? Of nog veel erger: EDM.'

Wat is er mis met EDM?
'Het is een pseudoniem voor domme muziek voor domme mensen. Het is niet eens een genre. ‘Electronic Dance Music’, het is luie journalistiek. Housemuziek kent zoveel genres en stijlen, en nu hebben ze alles maar gewoon bij elkaar geflikkerd onder de noemer ‘EDM’. Er is techhouse, techno, acid house. House kent zo’n enorm rijke geschiedenis die tot Chicago house loopt en nu, in 2014, noemt iedereen het maar gewoon EDM.'

Het zit je wel dwars hè.
'Tja. Ik kom uit een fanatieke house- en technoscene in Melbourne. Plots wordt wat wij doen op één hoop geflikkerd met dat soort muziek. Dat stoort me.'

Hoe groot is die technoscene eigenlijk in Melbourne? Is het net zo aan het ontploffen als in Europa?
'Het blijft een beetje een undergroundscene, niet te vergelijken met hoe groot het hier is. Ik probeerde vroeger altijd technoplaatjes te produceren, maar tijdens het schrijven dreef ik telkens af naar chille R&B achtige muziek.'

Hoe bedoel je; je begon aan een houseplaat en in ene was je beats voor R. Kelly aan het maken?
'Pretty much, ja, ik begon met een four tot he floor (standaard housebeat, red) en voor ik het wist was ik overal kickdrums aan het wegknippen en werd de track laidback soul. Het nummer To Me begon als een houseplaat met 120 beats per minute, maar gaandeweg heb ik ‘m telkens langzamer gemaakt. Zo gaat het continu als ik tracks maak. Vreemd.'

Wist je voordat je begon te schrijven waar je zou eindigen, of ben je zelf ook compleet verrast door het eindresultaat?
'Nee ik wist wel ongeveer waar ik heen wilde, hoe het moest gaan klinken en wat voor vibe het album moest krijgen. Ik had een soort abstract idee van wat het moest zijn. Het had een vorm, een gestalte, zonder dat ik concreet kon beschrijven hoe het zou zijn. Ik wist ook niet hoe ik daar moest komen, maar ik wel blij met het eindresultaat.'

Klopt het dat je twee complete albums in de prullenbak hebt gegooid?
'Zeker. Ze waren gewoon niet goed genoeg. Het eerste album was popmuziek. Nee, slechte popmuziek. Het tweede album was juist weer te experimenteel. Te moeilijk. Het was te high-brow. Ik schrijf muziek voor normale mensen, niet voor jazzfanaten die het conservatorium hebben afgerond.'

Het is bij vlagen wel een behoorlijk cynisch album.
'Qua lyrics wel. Maar ja, er zitten persoonlijke ervaringen in die me behoorlijk cynisch hebben gemaakt. En dat mag je best horen. De relatie waar ik over zing is uiteindelijk beëindigd. En ik ben sinds die breakup een stuk cynischer dan voorheen. Zoals iedereen die er achter komt dat soms ook aan grote liefdes een einde komt.'

Je hebt je album met live instrumenten ingespeeld, maar je tourt in je eentje. Wilde je geen band meenemen?
'Ik speel vaak met band, maar tijdens deze tour wilde ik graag alleen op pad. Ik kan veel beter improviseren in m’n eentje, samples instarten, nummers uitrekken of inkorten, afhankelijk van hoe het publiek reageert.'

Verander je je set vaak tijdens een optreden?
'Ja, continu. De ene zaal is de ander niet. Bij het ene optreden bouw ik op naar een soort technoset die eindigt met een hele zaal die staat te springen, en soms merk je dat die stemming er niet is en hou ik het juist rustig. Dat is het fijne van alleen spelen; je hoeft met niemand rekening te houden. Ik denk trouwens dat ik op Lowlands wel m’n band meeneem. Je wil toch shinen op zo’n festival he.'

Over Lowlands gesproken, heb je je eigen tourschema gezien?!
'Ja man, het is een krankzinnig schema. Ik speel de komende vier weken elke dag door heel Europa, dan heb ik twee dagen vrij, dan weer elke dag spelen tot juli een dan een hele lijst festivals. Fucking dom eigenlijk. Maar wel leuk!'

Comments