Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
'Ik wilde Mariah Carey zijn'
07 MEI 2014 • Door Steven Stoffers • Meer blogs over Theater

'Ik wilde Mariah Carey zijn'

We weten dat je 27 bent en opgroeide in Klazienaveen in Drenthe. Om met de oervraag te beginnen, die Jörgen Raymann als Tante Es altijd…  
[In een perfecte imitatie van Tante Es:] ‘Wie is je vader, wie is je moeder?’

Precies.
‘Mijn vader is een Portugees. In de jaren zeventig verhuisde hij naar Drenthe, omdat hij mijn moeder was tegengekomen in Parijs. Heel romantisch. En nu hebben ze vier schoenenwinkels. Mijn moeder komt uit een enorm gezin van veertien man en iedereen heeft winkels. Ik ben een ondernemersdochter in hart en nieren. Vanaf mijn veertiende stond ik ook altijd in de winkel, ik ben best een goede verkoper, maar een winkel is me te veel stress en drukte...’

Eh, sorry? Vanwege de enorme aandacht en de repetitiedruk was nog even tricky of dit interview wel door zou gaan? De koning komt vanavond kijken?
‘Ja, eigenlijk heb ik ook best een druk vak hè? Ik weet niet, het paste gewoon niet bij mij om ook een zaak te beginnen. Ik ben niet zakelijk genoeg. Vanaf mijn zesde was dat al duidelijk: ik moest en zou zangeres worden. Toen ik elf was ging ik naar de jeugdtheaterschool en wist ik zeker dat ik het theater in wilde. Het was alles: zang, dans, acteren. Dus ik auditeerde voor de Toneelschool in Amsterdam, zij bieden wat mij betreft de perfecte combinatie van acteren en muzikaliteit, en werd afgewezen. Zes jaar en twee audities later was het wel raak.’

Waarom moest je ineens per se acteren, als je van kinds af aan eigenlijk zangeres wilde worden?
‘Ik ben goed in mensen observeren en vervolgens imiteren. Qua klank en motoriek. Aan tafel bij ons thuis en bij vrienden moesten mensen daar altijd om lachen. Dat was voor mij het begin. Later, op de havo, ging ik naar voorstellingen van het Noord Nederlands Toneel onder leiding van Koos Terpstra. Toen wist ik het zeker: ‘dít wil ik en dit kan ik en dit moet ik doen.’  

Je deed ook ooit mee aan de mini-playbackshow, wilde je als kind al beroemd worden?
‘Met zingen wilde ik dat wel. Maar toen was ik acht hè. Ik wilde Laura Pausini zijn of Mariah Carey. Dat iedereen je mooi en leuk en goed vind, dat leek me wel wat. Maar met acteren was dat niet aan de orde, ik wilde gewoon rollen spelen.’

Anne wilde graag beroemd schrijver worden, je zei ooit in een interview dat je dat van jezelf in haar herkende. Welke karaktereigenschap van jezelf was het lastigst om opzij te zetten?
‘Nou, zij is een meisje van dertien en kijkt dus nog heel open naar de wereld; wat gebeurt hier allemaal? Ik ben 27, dus dat kinderlijke ben ik wel kwijt. Ik reageer niet meer zo primair, met ‘Hè, wat? Nee, dat wil ik niet! Papaaa!’ Ik moest dus echt wel opletten dat ik niet te bedenkelijk, te volwassen ging spelen. Maar qua karaktereigenschappen heb ik tijdens het repeteren gemerkt dat ik best wel op haar lijk. Of in ieder geval op de persoon die ze voorwendt in haar teksten te zijn.’

In welk dagboekfragment van Anne herkende jij je het meest?
Haar standvastigheid van ‘ik wil dit en dat zal ik bereiken’ heb ik ook al vanaf heel jong. Onze situaties vallen natuurlijk niet met elkaar te vergelijken, maar de vergelijking die ik als actrice probeer te maken is: ik woonde in Klazienaveen en wist dat ik er niet ging blijven. Later, als ik in Amsterdam zou wonen, zou ik om die periode lachen. Tsja, ik heb natuurlijk geen oorlog meegemaakt, hier moest ik het mee doen.’

Theu Boermans, de regisseur, heeft gezegd dat Anne ook in zal gaan op het What if-vraagstuk: Wat als Anne nog geleefd had?
‘Daar moet ik natuurlijk voor het stuk vaak over nadenken. Ik denk dat ze in de categorie Adelheid Roossen zou vallen; een best wel heftige vrouw voor wie je de tv even wat harder zet om te horen wat ze zegt. Met heel veel mooie boeken op haar naam.’

Om het over een andere wat als-boeg te gooien: Hoe zou jij je hebben gehouden onder die omstandigheden, denk je?
‘Het zal wel met mijn Portugese temperament te maken hebben, maar ik ben vrij driftig. Ik denk dat ik heel veel driftbuien zou hebben, maar die had Anne ook wel trouwens. Ik zou dat alleen niet hebben kunnen luchten door mijn gedachten op te schrijven. Ik zou heel veel aandacht vragen en de mensen om me heen tot waanzin drijven. Tot het punt waarop ze liever opgepakt zouden worden dan nog langer met mij in één ruimte te zijn. Je wordt toch gek? Anne moest haar kamer bijna tweeëneenhalf jaar delen met een man van vijftig. In haar puberteit, ze begint net borsten te krijgen en alles. Kun je je voorstellen hoe vervelend dat is? Ik vind twee weken op vakantie met mijn familie al moeilijk.’

Het verhaal dat in Anne verteld wordt, is gebaseerd op álle dagboekfragmenten van Anne. Waaronder stukken die de vader van Anne, Otto, uit de originele publicatie van Het Achterhuis had geschrapt. Kun je daar wat meer over vertellen?
‘Bijvoorbeeld de gedachtes die ze heeft over haar veranderende lichaam, haar seksuele gevoelens en liefde, dat ze droomt over jongens en ook haar heftige gedachtes over haar moeder. Hoe stom ze die wel niet vond. Ze was niet alleen maar een meisje in de oorlog dat het heel moeilijk had. Ze was ook een normale puber. Je ziet de vervelende eigenschappen wat meer, mensen zullen deze Anne soms een brutaal kind vinden.’

Je hebt nu een paar try-outs achter de rug, ben je er klaar voor? 
‘Ja, het gaat goed. Maar ik ben inmiddels wel echt zenuwachtig, ik slaap niet meer zo goed. Ik sta niet te trillen en ik eet gewoon prima, maar toch: de koning komt kijken.’

Je hebt er door de vele interviews van de afgelopen dagen al aan mogen ruiken, maar over een paar dagen, hoogstens een paar maanden, ben je echt wat je als kind al wilde zijn: beroemd. Wil je dat nog steeds?
‘Ik vind het een heel eng idee. Maar omdat het door deze rol is, vind ik de bekendheid niet erg. Het hoort erbij en in principe is het voor mij als actrice natuurlijk alleen maar gunstig. Aandacht betekent dat je kunt blijven spelen. Daar dacht ik als kind natuurlijk niet over na, maar dat is nu voor mij het belangrijkst.’

Anne had wilde fantasieën over haar leven na de oorlog, welke wilde fantasieën heb jij over de tijd na Anne?
‘Heb je even? Ik wil sowieso nog een eigen kleinkunstprogramma maken, met liedjes en sketches. Ik wil zingen, een album maken samen met Daniël Lohues. Ik wil in een familievoorstelling spelen van het Ro Theater. Het lijkt me fantastisch om te mogen acteren in een stuk van het Nationale Toneel. Maar een album maken en een eigen voorstelling in Carré, dat lijkt me wel wat. Maar goed, eerst deze première maar even. Daarna ga ik weer verder dromen.’    

Anne gaat vanavond in première in Theater Amsterdam. Daar zal de voorstelling in ieder geval tot eind augustus te zien zijn. Met een CJP-pas krijg je € 15,- korting op een kaartje.

Comments