Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Cannes recapituleren
26 MEI 2014 • Door Robbert Blokland • Meer blogs over Film

Cannes recapituleren

Langzaam maar zeker neemt het gewone volk het straatbeeld in Cannes weer over en maken de gehaaste filmbobo’s weer plaats voor rijke huisvrouwen. Vrijwel alle handelaren en journalisten zijn inmiddels de stad weer uit. Het grote chaotische filmcircus wordt hier weer voor een jaartje gesloten.

Mijn laatste titel dit jaar was een juweeltje: de (op waarheid gebaseerde) Britse tragikomedie Pride is een fijne feelgoodfilm die zich het beste laat omschrijven als Billy Elliot meets Queer as Folk. In 1984 verklaarde een groep Londense homo’s zich solidair met de stakende mijnwerkers – beide groepen werden immers door talloze media in het verdomhoekje gedrukt en door de politie met harde hand aangepakt. De ongebruikelijke verbroedering (die uiteraard niet zonder slag of stoot verliep) leidde er uiteindelijk toe dat homorechten in de Britse wet werden opgenomen.

Hoewel de film flink wat reeds gebaande paden betreedt, serveert regisseur Matthew Warchus het verhaaltje over vooroordelen overwinnen wel met een aanstekelijke frisheid. Onbekende jonge namen en veteranen als Bill Nighy (als nukkige vakbondsleider) en Imelda Staunton (als secretaris van de invloedrijke plattelandsvrouwenbond) voorzien de solidariteitsstrijd - die gelukkig nooit te grimmig wordt - van veel humor, een hart en een ziel. De Queer Palm, de prijs voor de beste ´homofilm' van het festival, was zoals verwacht een gelopen koers. En wederom ging het dak er af in het ondergrondse Theatre Croisette waar de Quinzaine zijn vertoningen organiseert.

Halverwege de middag nog één keer rennen voor een persconferentie, dit maal van festivalveteraan Quentin Tarantino. Niet dat QT een nieuwe film af heeft, maar de twintigste verjaardag van Pulp Fiction was al reden genoeg om de spraakwaterval drie kwartier aan het woord te laten. Een korte samenvatting: de Gouden Palm is de meest waardevolle prijs die hij ooit won, we moeten zijn invloed op de generatie nouvelle violence-regisseurs vooral niet te veel overschatten en het digitaal draaien van films betekent 'the death of cinema'. Ook kondigde Tarantino aan een miniserie van Django Unchained te willen maken met al het materiaal dat voor de filmversie op de montagevloer achterbleef.

Na zaterdagavond is ook het grote speculeren voorbij. De competitie was sterk, dus de prijzen werden netjes verdeeld tussen de verwachte kanshebbers. Wonderboy Xavier Dolan (25) mocht zijn Juryprijs voor tragikomedie Mommy  - over de relatie tussen een moeder en haar adhd-zoon - delen met veteraan Jean-Luc Godard (83) voor zijn experimentele Adieu au language. De acteursprijs ging zoals verwacht naar de Brit Timothy Spall voor zijn horkerige kunstschilder in Mr Turner. Bij de dames passeerde Julianne Moore grote favoriet Marion Cotillard en kreeg het beeldje voor haar vertolking van een onzekere actrice in satire Maps to the Stars. De Gouden Palm bleef over voor het bijna vier uur durende Turkse praatdrama Winter Sleep.

Andere hardnekkige trend die niet onvermeld mag blijven: door de crisis gaat het beknibbelen op feestjes, goodies en hapjes nog steeds door. Waar bijvoorbeeld animatieproducent Dreamworks de afgelopen elf jaar altijd uitpakte met een gigantische pers-event, werd nota bene het twintigjarige bestaan van de club deze editie op veel kleinere schaal gevierd. Op het Expendables-feest moesten gasten naar verluidt zelfs hun eigen drankjes betalen.

En dan keren we weer terug naar Nederland - pakweg veertig filmervaringen, een tiental interviews en ontelbare indrukken rijker. Mijn top 4 van dit jaar: 1. Whiplash, 2. Turist, 3. Coming Home, 4. Pride. Slechtste film (die ik uitgezeten heb): Lost River van Ryan Gosling. Slechtste scène: Obelix komt grommend klaar in een hoer die is ingesmeerd met Ben & Jerry’s-ijs in bizarre DSK-film Welcome to New York. Meeste balen-want-gemist: de Heineken-film (niet toegankelijk voor pers) en Life itself, de documentaire over Roger Ebert.

Beste eten: bij huisbaas Stanley thuis (de jaarlijkse rijsttafel) en de verse pizza bij La Potiniere aan de Square Merimee. Slechtste eten: de all you can eat-Chinees. Vorige jaar nog onze stamkroeg, maar dit jaar was het eten lauw, oud, klef en probeerden de maniakaal glimlachende vrouwtjes ons een poot uit te draaien (wat uiteraard niet lukte).
Adrenaline-momentjes: de uitzinnige ontvangst van Whiplash, de staande ovatie voor Tobe Hooper bij The Texas Chainsaw Massacre, Schwarzenegger de hand schudden, een selfie met held J.K. Simmons. En last but not least: knuffelen met Guilio Berruti, de adembenemende hunk uit vrolijke Mamma Mia-kloon Walking on Sunshine. (En wie niet snapt waarom dat een wow-momentje was, zie de foto hierboven)

Comments