Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Cannes Festival: Nicole Kidman
15 MEI 2014 • Door Robbert Blokland • Meer blogs over Film

Cannes Festival: Nicole Kidman

Het is een bijzondere gewaarwording om 's ochtends, vlak voor het festival losbarst, een rondje over de boulevard van Cannes te maken. Niets verraadt rond zeven uur de naderende chaos en de gekte van de openingsavond die avond, en de taferelen van vele honderden gillende fans die zich achter dranghakken uitsloven om een glimp van Nicole Kidman (hoofdrolspeelster in openingsfilm Grace of Monaco) op te vangen. De Croisette wordt nog bevolkt door schoonmakers en joggers; op het strand liggen de bebaarde zwervers hun roes uit te slapen, ongewis van hun lot over een paar uur, als de gendarmerie met een veegploeg alle oneffenheden uit het straatbeeld verwijdert.

De beveiliging in het festivalpaleis lijkt aangescherpt te zijn dit jaar. De controles van tassen (doorgaans een lamlendige routine die het gevoel van schijnveiligheid moet wekken) zijn opvallend grondig, wat tot lange geïrriteerde wachtrijen voor het gebouw leidt. Door de straten lijken meer wetshandhavers te lopen dan voorgaande edities. Vanwege de onrust over de juwelenroven vorige keer is een blik met honderden extra blauwe petten en militairen opengetrokken, om zulke incidenten dit maal coute que coute te voorkomen.

De eerste dag stond volledig in het teken van Grace of Monaco, die zoals het een goede openingsfilm betaamt de meningen flink verdeelt: na de screening klonk zowel applaus als boe-geroep. Sommige collega’s spreken van het misbaksel van de eeuw, anderen (zoals ik) hebben zich prima vermaakt met het suikerzoete (maar weinig met de realiteit verwante) sprookje over de prinses/actrice die met haar vlekkeloze charme het vorstendom Monaco van de ondergang weet te redden. Prins Reinier (Tim Roth) is in de film inderdaad een boeman en een lapzwans, maar wel eentje met oprechte gevoelens voor zijn vrouw – ook wat waard, zeker in koninklijke kringen.

Kidman zat op haar praatstoel en openbaarde ook wel eens eenzaam geweest te zijn, net als prinses Grace. 'Toen ik een Oscar won, ging ik naar huis waar niemand op mij zat te wachten', zei ze openhartig, terwijl ze melancholiek voor zich uit staarde. 'Dat hoop ik nooit meer mee te maken.' Verder zou ze zelf ook voor de liefde kiezen boven haar carrière, als zij voor het blok werd gesteld. 'Al zou ik toch wel hopen dat ik meer kan blijven doen dan alleen een gezin onderhouden.'

Minder spraakzaam was regisseur Olivier Dahan, die zeer zichtbaar geen zin had in een confrontatie met de pers: zijn antwoorden beperkten zich tot een paar lullige zinnetjes waarin hij vooral beklemtoonde geen biografie gemaakt te hebben, maar een 'ode aan sterke vrouwen, de cinema en het leven zelf'. De slaande ruzies met producent Weinstein over de final cut waren helemaal no-goarea: 'Er is maar één versie en daar zijn alle betrokkenen heel gelukkig mee', deelde hij kort mede.

Ook in de antwoorden van Jane Campion, de juryvoorzitter dit jaar, namen sterke vrouwen een belangrijke plek in trouwens. Nee, Campion (nog steeds de enige vrouw die ooit een Gouden Palm won) wijst mannelijke filmmakers niet af. 'Maar ik vind het wel jammer dat er zoveel vrouwen zijn van wie we niets horen. Slechts zeven procent van alle 1800 films die dit jaar zijn ingestuurd voor de competitie zijn gemaakt door vrouwen. Wij zijn ernstig ondervertegenwoordigd in dit vak: de mannen lijken alle stukken van de cake te pakken. Dat is geen nijd, maar dat zijn de feiten.'

De jury hoopte vooral over werelden te leren die ze zelf nog niet kenden (een cliché dat eigenlijk elk jaar bij de presentatie op de eerste dag langs komt zeilen). Wat dat betreft zat eerste competitiefilm Timbuktu goed, de enige Afrikaanse bijdrage aan de selectie dit jaar. Het drama schetst een grimmig beeld van de dagelijkse praktijk in een dorpje in Mali waar de Sharia-wetten met harde hand worden toegepast: niet alleen de schijn van overspel, maar zelfs zingen wordt al met fikse lijfstraffen bestraft. Regisseur Abderrahmana Sissako maakte geen meesterwerk, maar leverde wel een indringend, bijna documentaire-achtig verhaal af dat ontegenzeggelijk blijft hangen (niet in de laatste plaats door de subtiele, maar weinig aan de verbeelding overlatende stenigingsscène).

Comments