Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Cannes Festival: Leatherface is terug!
23 MEI 2014 • Door Robbert Blokland • Meer blogs over Film

Cannes Festival: Leatherface is terug!

De straten van Cannes hebben de laatste ochtenden van het festival - zeker nu er weer donkere dreigende wolken boven de boulevard hangen - veel weg van het decor van een fijne horrorfilm. Rond acht uur komen uit alle hoeken en gaten van het dorpje bleke, grommende, hologige wezens aangewaggeld, die zich op de automatische piloot een weg banen naar hun nest: de grote Lumière-zaal van het festivalpaleis.

Het zijn de filmjournalisten die zichzelf al negen dagen lang alle zonlicht, rust en goede voeding hebben ontzegd, teneinde het publiek thuis alles te kunnen melden over de titels die het komende jaar de internationale filmagenda gaan bepalen. Ervaring leert dat er in de competitie altijd wel een paar namen zitten die over acht maanden in de tsunami aan prijzencircussen (met als climax natuurlijk de Oscars) hoge ogen gaan gooien. Het is soms afzien – maar gebroederlijk en concullegiaal slepen we elkaar erdoorheen, vanaf onze vaste Hollandse rij rechts achter in de zaal.

De vertoningen van de films krijgen naarmate het einde van de week nadert steeds meer weg van een modern, surrealistisch toneelstuk. De klanken van de competitiekandidaat in kwestie (deze ochtend het charmante maar oubollige Jimmy’s Hall van Ken Loach) worden verrijkt met een extra live soundtrack: elke minuut klinkt er in de omgeving wel ergens een snurkje, een rochel, een per ongeluk niet uitgeschakelde telefoon of een hardnekkige kuch die een chronisch gebrek aan vitaminen verraadt. (Dat laatste ondervang ik zelf overigens de laatste jaren met succes door een flinke pot van A tot Zink-pillen mee te slepen.)

Qua films was het vandaag enigszins behelpen. De tolerantiegrens ligt laag en de harde schijf zit tjokvol. Dus alles wat te moeilijk is (Godard), te traag is (Rolf de Heer) of te lang duurt (Leviathan) verlaat ik voortijdig - mea maxima culpa. Daarom is het des te opvallender dat ik van oorlogsdrama The Search van The Artist-regisseur Michel Hazanavicius (gisterochtend gemist vanwege interview met J.K. Simmons) wel de eindtitels haal. De wat simpele en overvolle, maar puike goededoelenfilm vertelt over een mensenrechtenactiviste (Berenice Bejo), die een Tsjetjeens weesjochie in huis neemt. Weinig nieuws onder de zon, maar wel prima gemaakt en (hoewel dit soort films natuurlijk altijd voor eigen parochie preekt) het schrijnende verhaal komt effectief binnen.

Volgens de illustere wandelgangen gaat de Palmenstrijd nu tussen de onconventionele tragikomedie Mommy van jong talent Xavier Dolan (over jonge moeder en haar moeilijk handelbare zoon), Turkse praatfilm Winter Sleep en sociaal-kritisch Russisch relatiedrama Leviathan. Eventuele dark horses blijven de Dardennes, Mr Turner en mogelijk (als Campion een spiritueel dan wel vrouwelijk statement wil maken) Kawase (door collega omschreven als de Japanse Tree of Life).

De dag sloot ik af met échte horror: in de Quinzaine draaide een ter gelegenheid van de 40e verjaardag prachtig digitaal opgepoetste versie van The Texas Chainsaw Massacre. Drive-regisseur en Palmjurylid Nicolas Winding Refn creëerde met zijn opzwepende introductie direct een Night of Terror-gevoel: 'Wélke film gaan we kijken?! Ik hoor jullie niet! Hebben jullie er zin in?!!' Refn plaatste de klassieker in één rij met Citizen Kane en stelde 'dat we als het aan mij lag dit jaar alsnog regisseur Tobe Hooper de Gouden Palm hadden gegeven.'

De 71-jarige Hooper zelf was ook aanwezig, zichtbaar verlegen en ontroerd door alle lofuitingen en de minutenlange ovatie die hem ten deel viel. 'Ik kan niet uitdrukken hoe vereerd ik ben dat ik hier mag staan', mompelde de kleine oude man. 'Dank jullie wel. You guys made my life.' Het - opvallend jonge - publiek in de zaal vrat de nog steeds verrassend creepy film als zoete koek. Elk moment dat gejuich verdiende kréég het ook, en hoe: toen de naam van Hooper en de titel in beeld kwamen, toen voor de eerste keer psychopaat Leatherface verscheen, bij de eerste moord en uiteraard bij het eerste optreden van de roemruchte kettingzaag uit de titel.

Comments