Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Cannes Festival: Kippenvel na de dip
21 MEI 2014 • Door Robbert Blokland • Meer blogs over Film

Cannes Festival: Kippenvel na de dip

Trouwe lezers weten inmiddels dat een week razen en rennen in Cannes doorgaans de festivaldip op de loer ligt. Het weinig slapen, de enorme hoeveelheid indrukken en de consumptie van drank eisen dan hun tol en vormen elk jaar een welkom thema van de blog op de tweede woensdag, als het festival een beetje begint leeg te lopen.

Ook dit jaar had ik mij voorgenomen om zo ongeveer vandaag met de jaarlijkse riedel geweeklaag te komen. Dat leek te lukken met de modale competitiefilm Deux jours, une nuit van de Belgische broertjes Dardenne (met traanoogje Marion Cotillard als ontslagen werknemer die binnen een weekend haar zestien collega’s moet overtuigen hun bonus op te geven, zodat zij haar baan kan houden). Vervolgens was er Lost River, het ambitieuze maar extreem rommelige, overvolle en kitscherige regiedebuut van Ryan Gosling, dat eerder kans maakt op de titel Sof van het festival dan op enige andere prijs.

Maar vervolgens kwamen er plotseling, vanuit het niets, twee meesterwerken langs die elke flard van vermoeidheid in één keer uit mijn lichaam hebben gejaagd. Twee films waardoor je weer begrijpt waarom je zo intens van dit magische medium houdt. Twee titels die ik het komende jaar op elke mogelijk manier zal gaan pluggen om zoveel mogelijk mensen kennis te laten maken met deze onschatbare juweeltjes. Twee verhalen die mij harder hebben laten huilen en lachen dan ik in lange tijd in de bioscoop gedaan heb.

Coming Home van de Chinese regisseur Zhang Yimou (die buiten competitie werd vertoond) is een hartverscheurend liefdesdrama tegen de achtergrond van de Culturele Revolutie van Mao. Na twintig jaar in een strafkamp te hebben gezeten keert Yanshi terug naar zijn echtgenote Wanyu (Gong Li). Zij lijdt echter door een ongeluk aan geheugenverlies en herkent haar grote liefde niet meer terug. Deze zet alles op alles om toch een nieuw leven op te bouwen met zijn van hem vervreemde vrouw.
In wezen is Coming Home niet meer of minder dan een Chinese variant van The Notebook. Maar Yimou bouwt het verhaal ontzettend knap op, zodat aan het slot van de film geen droog oog meer te vinden was. Bovendien schetst de prachtig vormgegeven film heel terloops, vaak aan de hand van kleine details of opmerkingen, een gruwelijk beeld van de impact die Mao op de Chinese bevolking had.

Maar de absolute vijfsterrenvondst van de dag was Whiplash. In wezen is het een heel simpel coming of age annex teacher/student-verhaal over een 19-jarige student die de beste drummer van de wereld wil worden. Deze Andrew (groot acteer- én drumtalent Miles Teller) komt in de jazzband terecht van docent Terence Fletcher, die met ijzeren hand het beste uit zijn studenten probeert te halen.
De voor een appel en een ei gedraaide film, die eerder dit jaar in Sundance zowel de jury- als de publieksprijs won, is op alle fronten simpelweg perfect. De jonge regisseur-scenarist Damien Chazelle (29 jaar) weet in zijn inventieve script alle voor de hand liggende valkuilen te vermijden en kies, ondanks het conventionele verloop van de weg naar succes, elke keer nét een andere afslag. De grote finale blijft tot de laatste minuut ongewis. De hilarische foetermonologen van de demonische Fletcher zijn om te smullen en zouden drillsergeant Hartman uit Full Metal Jacket nog bleek doen uitslaan. De 27-jarige hoofdrolspeler Teller, die vrijwel iedere scène in beeld is, weet de film zonder enige moeite te dragen.

Maar de grootste troef van Whiplash is tóch de weergaloze J.K. Simmons, mogelijk de beste bijrolacteur van de wereld (op de foto hier rechts, naast mij). De man waarvan wij thuis altijd gaan juichen, al is zijn aandeel in een film nog zo klein. De reden dat wij zes seizoenen OZ en zeven seizoenen The Closer er in een noodtempo doorheen gejaagd hebben. De man die de meeste mensen zullen kennen als de manische J. Jonas Jameson uit de eerste Spider-Man-trilogie, of de vader in Juno. Met de sarcastische, nietsontziende Fletcher lijken al zijn vorige iconische rollen samen te komen. Het zou mij (en collega’s Ruben en Klaas die ook in de zaal zaten) niets verbazen als deze rol hem eindelijk eens de zo verdiende Grote Roem en mogelijk zelfs Oscarnominatie kan gaan opleveren.


Comments