Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Cannes Festival: het grote gokken
22 MEI 2014 • Door Robbert Blokland • Meer blogs over Film

Cannes Festival: het grote gokken

De Grote Festivaldip mag dan wel zijn uitgebleven, maar aan alles is te merken dat het festival zijn langste tijd heeft gehad. Veel distributeurs en producenten hebben hun contacten gelegd en hun slag geslagen en zijn weer huiswaarts gekeerd. Zelfs een flink aantal journalisten heeft inmiddels al hun biezen gepakt. Wie nog wel in het festivalpaleis rondhangt, ziet er verpieterd uit na negen slopende dagen Cannes. De harde schijf zit bijna vol - tijdens interviews worden met zichtbare moeite steeds vaker gapen onderdrukt. De irritatiegrens van alle aanwezigen ligt net iets lager en de scherpte wordt minder, zeker aan het eind van de dag.

Het grote gokken kan beginnen: welke titels maken daadwerkelijk kans op de prestigieuze Gouden Palm? In de sterrenlijst van het Britse blad Screen, die de mening van een aantal gezaghebbende critici weergeeft, staan biopic Mr Turner van Mike Leigh en lijzig praatdrama Winter Sleep van Nuri Bilge Ceylan nog steeds bovenaan met een 3,6 en een 3,4 (op de schaal van 4). Als juryvoorzitter Jane Campion echter een sterke vrouw wil laten winnen, zouden de Dardennes mogelijk toch hun derde Palm kunnen pakken met het sterke (maar niet opzienbarende) Deux Jours, Une Nuit, al lijkt deze film met Marion Cotillard in de hoofdrol grotere favoriet te zijn voor de prijs voor beste actrice. Beste acteur moet volgens veel mensen gaan naar Timothy Spall in Mr Turner, die dan dus hoogstwaarschijnlijk niet meer meedingt naar de Palm. De enige film die volgens de wandelgangen de komende dagen nog voor een grote verrassing zou kunnen gaan zorgen, is het epische Leviathan van de Russische regisseur Andrey Zvyagintsev – overigens weer een epos van 2,5 uur, zeker in de slotfase van Cannes een onmogelijke lengte.

Verder ben ik aan het nagenieten van Coming Home en Whiplash (zie de blog van gisteren) in de vorm van snel geregelde interviews met hoofdrolspelers en makers. Vooral de gesprekken met regisseur Zhang Yimou en actrice Gong Li zijn bijzonder onthaastend. Omdat zij beiden amper Engels spreken, moeten alle vragen en antwoorden via een tolk worden gecommuniceerd. Gevolg is wel dat een gesprek twee keer zo lang duurt als normaal het geval is. Wel ontzettend interessante materie: Gong Li vertelde openhartig over haar herinneringen aan de Culturele Revolutie (vader en moeder waren professoren die ruim tien jaar hun vak niet mochten uitoefenen) en Yimou legde uit waarom zijn film voor de jeugd heeft geholpen het onbesproken verleden van hun ouders en grootouders beter te begrijpen.

Maar nog meer indruk maakten toch de interviews naar aanleiding van het briljante Whiplash – al was het maar omdat ik enorme held J.K. Simmons voor het eerst in levende lijve kon ontmoeten. Regisseur Damien Chazelle was totaal overdonderd door de uitzinnige ovatie die hun film gisteravond op de Quinzaine ten deel viel. “Ik was gewaarschuwd voor boe-geroep dat hier altijd klinkt als mensen iets niet goed vinden”, lachte hij. “Mijn hart klopte echt in mijn keel toen de screening afgelopen was. Maar blijkbaar kan het muntje ook de andere kant op vallen.”

Chazelle zag met Whiplash een “muziekfilm voor zich die voelde als een thriller. Ik wilde eigenlijk een heel agressieve film maken zonder dat er meteen mensen door hoofden worden geschoten. Maar ik wilde wel die spanning opwekken dat je niet weet wanneer de schurk zijn pistool precies gaat trekken.” Voor J.K., die op Twitter al wordt getipt voor een Oscarnominatie, had hij alleen maar lof. “Hij is iemand die als geen ander genadeloze, wrede, cynische zinnen die op papier misschien niet werken toch overtuigend tot leven weet te wekken.”

Simmons zelf bleek een bijzonder grappige, sympathieke en bescheiden man, die bekende Full Metal Jacket (zijn rol werd al door meerderen vergeleken met die van R. Lee Ermey in de klassieker van Kubrick) nog nooit gezien te hebben (“ik hou eigenlijk helemaal niet van film kijken”). Als mensen hem op straat al herkennen, is dat nog steeds vooral van de HBO-serie OZ (waarin hij een sadistische neo-nazi speelt). “Het verrast mij telkens weer hoe populair OZ vooral in Europa nog is.” Na The Closer speelde hij nog in twee geflopte tv-series. Maar de komende tijd wil Simmons zijn blik toch wat meer op de filmwereld gaan richten. “Ik wil eens heel bewust gaan kijken wat ik daar nog kan bereiken als ik echt mijn best ga doen. Daar is de tijd nu echt rijp voor.”

Comments