Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Cannes Festival: (g)een Hollands tintje
16 MEI 2014 • Door Robbert Blokland • Meer blogs over Film

Cannes Festival: (g)een Hollands tintje

Zo trots als we vorige jaar als Nederland konden zijn op Borgman, de eerste vaderlandse bijdrage aan de competitie in 38 jaar, zo pijnlijk stil bleef het dit jaar op het gebied van Hollandse waar in Cannes. Zelfs in de bijprogramma’s, die normaal altijd wel staan te trappelen voor een arthousejuweeltje uit de Lage Landen, is dit jaar geen Urszula Antoniak of Nanouk Leopold te ontwaren.

Sterker nog: voor het eerst in 24 jaar moet het festival het ook zonder Lise Kleijn doen, de enige Nederlandse constante in dit verder extreem Franse feestje. De Haagse was al bijna een kwart eeuw verantwoordelijk voor alle persbijeenkomsten in het festivalpaleis: alle sterren kenden haar bij naam en zoenden haar altijd uitbundig bij binnenkomst. Bovendien was zij een soort vertrouwde baken voor de Nederlandse journalistenenclave, die altijd klaar stond voor een knuffel als de festivaldip toesloeg, of die de microfoons tijdens drukbezochte persconferenties nét iets vaker in de handen van landgenoten liet terechtkomen. Lise is 65 geworden en woont tegenwoordig bij haar dochter in Spanje, waar ze geniet van haar welverdiende pensioen – maar voor de gewoontedieren onder de Nederlandse pers (zoals ik) is haar afwezigheid wel een groot gemis.

Toch passeerde ons kikkerlandje de afgelopen dag heel even de revue rond de rode loper: eerst toen prins Maurits en prinses Marilène opeens de wereldpremière van het omstreden Grace of Monaco bleken bij te wonen, en vanochtend toen in de proloog van Mike Leighs Mr Turner twee Hollandse boerinnen elkaar in accentloos Nederlands een oerflauwe mop vertelden. De onderhoudende biopic over de excentrieke Britse schilder (1775-1851) - met de juiste portie horkerigheid vertolkt door held Timothy Spall - biedt een mooi inkijkje in de tijd waarin Turner leefde (de sfeervolle scenes over het gewone volk werken het best). Regisseur Mike Leigh (die een Gouden Palm won voor Secrets & Lies) maakte een prima kostuumdrama over een fascinerende man en de film werd over het algemeen ook goed ontvangen door de critici ('Hij groeit', aldus een collega). Maar met zijn 150 minuten is hij wel aan de ruime kant. En in de gangen van het Palais werd het typerende gebrom van Spall de hele dag door iedereen geïmiteerd.

Fijne kost was Party Girl, de openingsfilm van bijprogramma Un Certain Regard. Het intieme drama vertelt het waargebeurde verhaal van Angelique, een nachtclubdanseres op leeftijd die nog één kans krijgt op geluk als klant Michel haar ten huwelijk vraagt. Maar naarmate de grote dag in zicht komt, begint het bij Angelique te knagen. Is dit wel wat ze wel? Kan zij zoveel geluk nog wel aan, na een leven vol tegenslag? Inhoudelijk niet veel nieuws onder de zon maar erg goed gemaakt (bijna Dogma-stijl veelal met een handcamera gedraaid), én met de opmerkelijke gimmick dat veel niet als acteur geschoolde personages (zoals Angelique en haar zoon) zichzelf spelen.

De jury voor de Gouden Palm kan trouwens de komende twaalf dagen op haar lauweren rusten. Tenminste, als de voorspelling van de lokale krant Nice Matin klopt. De redactie maakt elk jaar een quasi-wetenschappelijke berekening welke competitiefilm op basis van ervaringen in het verleden de beste kans maakt op de prestigieuze hoofdprijs. Na de lengte, taal, land van herkomst en nationaliteit van de regisseurs van alle kandidaten naast elkaar te hebben gelegd, kwam The Homesman van Tommy Lee Jones uit de bus. Of de krant het bij het rechte eind heeft of niet: het drama over een koppel dat in 1855 drie gestoorde vrouwen van Nebraska naar Iowa moet begeleiden is sowieso één van de films waar ik de komende dagen het meeste naar uitkijk.

Comments