Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Cannes Festival: de ontdekkingen
20 MEI 2014 • Door Robbert Blokland • Meer blogs over Film

Cannes Festival: de ontdekkingen

Elk jaar komt er een dag dat donkere wolken boven Cannes samen clusteren en dat de stralende zon plaats maakt voor onheilspellende regen. Maandag was het dan zo ver: opwaaiende zomerjurkjes werden ingeruild voor paraplu’s en poncho’s en de journalisten vloekten nog net wat harder tijdens het lange wachten voor de hekken van het paleis omdat ze langzaam doorweekt raakten. De ‘Soixante’, een provisorisch aandoende tent boven op het paleisterras waarin een bioscoopzaal is gevestigd, schudde en kraakte tijdens de voorstellingen alsof hij ieder moment kon instorten (wat eerdere edities ook daadwerkelijk is gebeurd).

Qua films is de tijd van het grote achter de feiten aanhollen begonnen. Rond een aantal titels heeft zich het afgelopen weekeinde een enorme buzz gevormd, zodat er een stormloop ontstaat op zogenoemde ‘seances du lendemain’ (inhaalsessies). Op die manier vandaag nog de Australische apocalyps-roadmovie The Rover gezien: Guy Pearce gaat na een ramp van epische proporties (die verder niet wordt uitgelegd) achter een stel onverlaten aan die zijn auto hebben gestolen (onder wie Robert Pattinson). De film was trager en conventioneler dan je op basis van alle goede recensies zou denken. Dan was These Final Hours, het broertje in de Quinzaine (over de laatste tien uur voordat een vuurtsunami de aarde verzengt), toch wat enerverender. Bovendien was het aandoenlijk om voor de vertoning de schattige jonge regisseur Zak Hilditch te horen stamelen dat hij er zo van genoot voor het eerst in Europa te zijn.

Een weergaloze ontdekking wasTurist, op advies van eigenlijk iedereen die hem eerder deze week al gezien had. Het Zweedse drama doet qua ongemakkelijke moet-ik-nou-lachen-of-huilen-scènes heel erg aan Festen denken: vader, moeder en twee kinderen worden op skivakantie overvallen door een lawine. Het feit dat papa als een laffe hond wegrent en dus vrouw en kinderen aan hun lot over laat, leidt in de dagen daarna onmiskenbaar tot een forse relatiecrisis. (En zet de kijker onvermijdelijk aan tot de hamvraag: hoe zij jij zelf in zo’n onverwachte stresssituatie reageren?) Nog een 4,5-sterren-ervaring vandaag: competitiefilm Foxcatcher, die de bizarre geschiedenis vertelt van de geforceerde vriendschap tussen Olympisch worstelkampion Mark Schultz (Channing Tatum) en zijn coach, de sociaal debiele rijkaard John DuPont (Steve Carell in een zeer a-typische maar Oscarwaardige rol).

Regisseur Bennett Miller werd bij binnenkomst in de persruimte al op bravo’s getrakteerd, iets dat deze editie in elk geval nog niet eerder was voorgekomen. Miller beaamde dat hij in de film geen oordeel wil vellen over wat er tussen Schultz en DuPont is voorgevallen. “Ik heb met beeld en geluid geprobeerd de onderstroom te recreëren van onuitgesproken problemen waar beide mannen mee worstelden”, legde hij uit. “De film zit vol met American male repressed non-communication.” De sfeer werd even ongemakkelijk toen Miller stil viel nadat hem was gevraagd hoe hij op de set acteurs als Carell of wijlen Philip Seymour Hoffman (in Capote) tot zulke wonderschone prestaties weet te stimuleren. “Ik heb gemerkt dat ik als ik daarover ga praten nog steeds veel emotioneler word dan ik in het openbaar zou willen”, bekende hij met een brok in zijn keel en tranen in zijn ogen.

Foxcatcher past naadloos in een flink rijtje films dit jaar over welvarende types met grote problemen: de Grimaldi’s in Grace of Monaco, de familie DSK in Welcome to New York, de Franse modewereld in Saint Laurent en heel Hollywood in Maps to the Stars. De persconferentie van die laatste verliep uitermate rommelig, ook omdat fotografen zich nog steeds als aasgieren op voormaligTwilight-hunk Pattinson werpen. Toch lijkt de hype rond het 28-jarige idool minder te worden: slechts een paar korte (suffe) vragen waren voor R-Patz ('je hebt nu in films seks in de auto gehad met Juliette Binoche en met Julianne Moore, wie was er beter?'). De meeste spreektijd was toch voor regisseur Cronenberg, die beklemtoonde dat zijn gemengd ontvangen satire over Hollywood zich net zo goed in Wall Street of Silicon Valley had kunnen afspelen. 'Daar vind je deze mate van wanhoop en ambitie en angst ook. De film is niet perse bedoeld als kritiek op de filmwereld: dat zou een zeer kortzichtige conclusie zijn.'

Alle bovenstaande films pak je natuurlijk binnenkort met dikke korting zelf mee.

Comments