Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Festivalmomenten hebben ook ouders
15 APR 2014 • Door Judith Zijp • Meer blogs over Festival

Festivalmomenten hebben ook ouders

Dit festivalmoment heeft een muzikale vader en moeder. Net als alle andere bekende festivalmomenten, trouwens. CJP schotelt je er vijf voor en vertelt wie hun grondleggers zijn.
 
Het ‘Ik lig hier gewoon even stoned van de muziek te genieten’-moment
Grondlegger: Pink Floyd
Net als 1003478957 andere bands uit de jaren zestig maakte Pink Floyd psychedelische muziek. Dit deden ze op zo’n geweldige manier dat het publiek er even bij moest gaan zitten om de indrukken te verwerken. Uiteindelijk ondervonden ze dat de muziek nog harder binnen kwam als ze er een joint bij opstaken. Of wat LSD slikte. Het drugsgebruik resulteerde erin dat het zitten liggen werd. Als Pink Floyd kwam optreden op festivals ontstonden er massaal pyjamapartijtjes min pyjama’s of kussengevechten. Inmiddels zijn zulke taferelen een uitzondering, maar elk festival kent wel  een moment waarop je bijna struikelt over zo’n  ronddralende gekkie die inwendig See Emily Play op repeat heeft staan. Mocht je in je muzikale opwinding ooit écht vallen over zo’n dertigste generatie Pink Floyd-fan, dan mag je de ziekenhuisrekening sturen naar Roger Waters, the root of all evil.
 
Het ‘Een mosh pit beginnen lijkt me een goed idee’ -moment.
Grondlegger: Bad Brains
Iedereen die een beetje thuis is in de punk, weet dat Bad Brains de áller, állerbeste punkband is die er ooit heeft bestaan. Ze speelden hard, strak en vooral ook erg snel. Dit bracht een bak herrie voort waarmee het publiek (toen: hormonale puberjongetjes, nu: puberale mid-vijftigers) zich zo snel geen raad wist. Omdat je toch iets moest, besloten ze dat het een goed idee was om crazy hard op elkaar in te beuken terwijl de band er in minder dan dertig minuten een set doorheen jaagde. Van de muziek kregen deze jochies niet veel mee, wel mochten ze een gebroken arm, ontwricht sleutelbeen of bloedneus mee naar huis nemen als aandenken. De zanger van de band plakte het etiket mosh pit op deze destructieve dans. Eigenlijk mash pit, maar net als alle Jamaicanen heeft hij het probleem dat zijn a’s als o’s klinken. Inmiddels is de pit, zoals hij liefkozend wordt genoemd, niet meer weg te denken uit het festivalstraatbeeld. Te pas en te onpas wordt er tegenwoordig gepit, zelfs als de band in kwestie geen Bad Brains heet, maar 30 Seconds to Mars.
 
Het ‘Ik ga op dit festival sowieso geen leuke tijd hebben’-moment.
Grondlegger: Jimi Hendrix
Je kent ze wel: de zure festivalbezoeker die als een soort moppersmurf je hele dag vergalt. Geen enkele band vinden ze leuk of goed genoeg. Waarschijnlijk heeft deze zeiksnor naar de festivalregistraties van Jimi Hendrix’ optreden op Woodstock ‘69  gekeken. Daar kan namelijk geen Arcade Fire, Rolling Stones of een combinatie van beide tegenop. Jimi speelde hier, met wat hulp van zijn maat heroïne, een magistrale set van meer dan negen uur. Toen nog nooit vertoonde en nu nog niet geëvenaard. Het is dus allemaal zijn schuld dat jij opgescheept zit met zo'n zeurkous. De enige manier om je zeurende vriend of vriendin tijdens festivals meer te enthousiasmeren voor wat er op het podium gebeurt, is een smeekbede schrijven aan alle middelmatige bandjes die
jouw verzuurde wederhelftslecht vindt. Of ze als-je-blieft even willen oefenen op hun Jimi Hendrix –imitatie, zodat jouw zeikende wederhelft wél interesse heeft. Succes, je zult het nodig hebben.
 
Het ‘Waarom is deze band niet allang heel beroemd?!’-moment
Ambassadeur: Red Hot Chili Peppers
Dit openbaringsmomentje is een vast moment op festivals. Je kijkt naar een hele toffe band, maar behalve de programmeur kent niemand ze. Wie besloot dat het oke is om bandjes met alleen buurthuis-ervaring op grote podia te laten spelen, weten wij niet. Wat wij wél weten is dat The Red Hot Chili Peppers goede ambassadeurs zijn van dit moment. Voordat hun nummers de playlist van Sky Radio inslopen, zorgden ze in de jaren tachtig op festivals voor dikke wtf-gedachtes bij het publiek. Want hoe kon het dat deze gastjes uit Los Angeles met sokken om hun piemels nog zo onbekend waren?! Aan hun muziek (heel tof), hun optredens (idem dito) en hun zanger (nog geen Duitse pornoacteur look-a-like) lag het in elk geval niet. Of was het toch wel hun muziek? Rond ’91 kwamen ze met een íets meer toegankelijke plaat en was het over met de anonimiteit. Inmiddels is het geaccepteerd om zowel cd’s van de Chili Peppers als Frans Bauer te hebben, maar wij herinneren ze bij dezen graag als de grote helden die ze ooit waren.
 
Het ‘Laat ik de sky divende zanger opvangen, ook al heb ik zwakke knieën’-moment
Grondlegger: Eddie Vedder van Pearl Jam
Op Pinkpop 1992 voltrok zich een historisch momentje: Eddie Vedder deed een onbedoelde Guiness Book of Records poging stagediven toen hij vanaf de televisiekraan in het publiek sprong. Helaas stonden er nogal wat mensen met zwakke ledematen op de plek waar Eddie terecht kwam. Nog geen minuut nadat hij was gesprongen ontstond er op deze plek een groot gat. De zanger zelf kwam zacht terecht op een gespreid bedje van mensen. Hoeveel gebroken benen dit geintje onder het publiek heeft opgeleverd, willen we liever niet weten. Hoewel het dus finaal mis ging, heeft dit er wel voor gezorgd dat mensen met zwakke gewrichten er hun knieschijf voor zouden geven om ooit Alex Turner van Artic Monkeys op zich te mogen verwelkomen. Want hé, misschien nooit meer kunnen lopen valt in het niet bij het meemaken van zo’n mooi stukje geschiedenis.
 
CJP geeft korting op heel veel festivals. Check hier of jouw favoriet erbij zit.

Comments