Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Wie mooi wil zijn, kan sterven...
21 MRT 2014 • Door Steven Stoffers • Meer blogs over Expo

Wie mooi wil zijn, kan sterven...

Het Egyptisch schoonheidsideaal
Waarschijnlijk het meest dodelijke schoonheidsideaal ter wereld allertijden ooit. Om hun lippen rood te verven gebruiken sommigen een mengeling van rode klei, roest, henna, zeewier, jodium en bromide mannitol. Die laatste stof is zo giftig dat zelfs degene die gekust wordt er dood aan kan gaan. Om de ogen donker en mysterieus te maken gebruikten ze een mengeling van koper en zwart lood, eveneens een dodelijke combinatie. En tot slot was een ovaal hoofd het toppunt van schoonheid. Om dat te bereiken bonden de Egyptenaren de hoofden van pasgeborenen in met hout en doek, zodat de nog zachte schedel van de zuigeling langer werd. Oké dan.

Forever Young
Dichter bij huis, en recenter vooral, is met name het anti-aging schoonheidsideaal ongezond. Het is inmiddels wel algemeen bekend hoe ongezond botox kan zijn, maar hou je even vast voor de volgende oplossing. Zelfs in Amerika is het niet officieel goedgekeurd, maar het mág wel: (je eigen) stamcellen laten injecteren in je voorhoofd. De theorie is dat stamcellen elke andere cel kan worden waardoor je bijvoorbeeld rimpels kunt opvullen. In de praktijk kreeg een vrouw last van botgroei IN HAAR OOGLID!

De Engelse Pruikentijd
Om je enigszins bij te laten komen van de horror van BOTTEN IN JE OOGLID, een schoonheidsideaal met iets mildere gezondheidsrisico's: de enorme pruiken van Engelse mannen en vrouwen in de Gouden Eeuw. Een pruik van een meter hoog kun je niet wassen en het was bovendien veel te veel gedoe om hem af te zetten. Mensen liepen dus maandenlang met een pruik vol luizen en ander ongedierte rond. In sommige gevallen zette men ’s nachts een kooitje over de pruik, zodat er geen muizen of ratten in zouden kruipen. Naar voorbeeld van Queen Elizabeth was rood haar erg in, dus vrouwen kleurden hun pruiken met een mengsel van zwavel en saffloer (het rode broertje van saffraan). Helaas werd je daar misselijk van en kreeg je hoofdpijn en/of een bloedneus. Wie mooi wilde zijn in het verleden, moest pijn lijden.

Lotusvoeten
Een van de bekendste bizarre schoonheidsidealen zijn de lotusvoeten in China (zoek daar maar even lekker zelf een plaatje van). Over het ontstaan is veel onduidelijkheid, maar voetjes van 7 centimeter waren erg populair tussen 1000-1300 na Christus en zijn pas sinds begin 20e eeuw (!) verboden. De voeten van jonge meisjes werden gebroken en dan zo strak mogelijk verbonden, zodat ze zouden vergroeien. Het idee is dat je er nauwelijks op kunt lopen (joh) en dus niet kunt werken. Iemand met dergelijke voeten moest logischerwijs erg welgesteld zijn. We zullen hier niet verder ingaan op de ironie dat sommige bedelaars van nu juist graag doen alsof ze een been missen.

Nekringen
De nekringen van het Padaungvolk zijn van origine juist het tegenovergestelde van een schoonheidsideaal. Om hun vrouwen onaantrekkelijk te maken voor andere mannen, ‘gaven’ Paduang-mannen die ringen aan hun echtgenotes. Inmiddels wordt het wel erg mooi gevonden (en is het een baan als toeristische attractie), maar dragen vrouwen ze bijna niet meer. Dat lijkt ons een goede ontwikkeling, aangezien de vrouwen hun nek breken wanneer ze de ringen af zouden willen doen. Of moeten doen: de traditie schrijft voor dat ze de ringen inleveren zodra ze vreemd gaan of hun man sterft. Oh ja, vrouwen met nekringen moeten trouwens ook altijd drinken door een rietje. Ze kunnen hun hoofd namelijk niet naar achteren bewegen.

De Rubensvrouw
Als reactie op het gephotoshopte gratenevangelie dat met name de mode-industrie nog altijd predikt, hoor je mensen nog wel eens zeggen: ‘wat zou het fijn zijn als we weer terug kunnen keren naar het schoonheidsideaal van Rubens.’ Nou, mooi niet dus. Haal maar eens een Rubens tevoorschijn. Of ga vanaf 6 april kijken in het Rijksmuseum Twenthe, mocht je niet één van zijn verder oprecht fantastische schilderijen onder je bed hebben liggen. Ervan uitgaande dat Rubens vrouwen schilderde die een voor die tijd gemiddelde 1,55 meter lang waren, hadden ze vrijwel zonder uitzondering een BMI van boven de 25. Dat betekent: overgewicht, met alle (levensbedreigende) gezondheidsrisico’s van dien.

Dus ga alstjeblieft naar Rubens, Van Dyck, Jordaens - De Vlaamse barok en vergaap je aan de larger than life schilderijen (ook die andere meesters van de Vlaamse barok zijn magistraal). Maar voor het welzijn van onze zussen, moeders en eventuele dochters hopen we dat het Rubensiaanse schoonheidsideaal nooit terugkomt.

Comments