Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
'Het zijn heel normale mensen, echt!'
04 MRT 2014 • Door Steven Stoffers • Meer blogs over Expo

'Het zijn heel normale mensen, echt!'

Als we twee dagen voor de opening de Melkweg-galerie binnenlopen, hangt er nog geen foto aan de muur. Milans handen zijn zwart van de verf. In het midden van de ruimte liggen zijn lijsten te drogen op een stuk oranje canvas. Her en der liggen losse fotoprints vol feestvierders; meestal semi-naakt, altijd uitzinnig.

‘Ik ben drie jaar geleden begonnen met deze serie en neem nog steeds mijn camera mee naar feesten waarvan ik vermoed dat er iets moois kan gebeuren. Dan heb ik het over mijn werkcamera, een grote spiegelreflex. Mijn kleine zakcameraatje heb ik sowieso altijd bij me. Ik voel me naakt zonder camera. Als ik op weg ben naar een feest en ik merk dat ik hem ben vergeten, dan draai ik om. Je weet nooit wat er kan gebeuren en ik ga zo hard spijt krijgen als ik dat niet heb gefotografeerd. Als ik het niet heb vastgelegd, dan bestaat het niet. Tenminste: het heeft wel bestaan, maar dan is het gewoon weg. Degene die naast me staat als ik een foto maakt is dat moment nu allang weer vergeten.’

Hoe weet je wanneer je je spiegelreflex mee moet nemen, oftewel: hoe herken je het feestje dat uit de hand kan lopen?
‘Het spijt me om te zeggen, maar meestal is het toeval. In Rotterdam, waar ik woon, weet ik wel wat de feestjes zijn waar leuke dingen gebeuren. Als ik in het buitenland ben, vraag ik meestal gewoon aan mensen op straat die er tof uitzien waar die avond het feestje is. Maar dan nog blijft het toeval. Soms kom ik een week later thuis zonder foto’s voor deze serie. Het scheelt ook dat mensen weten dat ik dit doe. Vrienden bellen me af en toe op dat ik NU moet komen met mijn camera. Die foto waarop een stripper midden op de dansvloer een midget berijdt, is daar een goed voorbeeld van.’

Maar wat de fuck zijn dat voor soort feestjes dan; een stripper en een midget?
‘Het zijn nog best normale feestjes. Ik ga niet naar latex-feesten als Wasteland of zo.  Echt waar, het zou net zo goed in je buurtkroeg kunnen gebeuren als op één of ander groot dancefeest. Overal willen mensen kapot gaan. Waar wel gegarandeerd mooie situaties ontstaan, is op de after van de afterparty. Om het zo lang uit te houden, moet je wel meegaan in het feestje. Ik ben zelf ook niet altijd de nuchterste. Als ik de volgende ochtend dus á la The Hangover mijn avond reconstrueer aan de hand van mijn foto’s, vraag ook ik me wel eens af hoe ik daar nu in godsnaam weer terechtgekomen ben.’

Op welke tijdstippen zijn deze foto’s gemaakt?
'Vrijwel allemaal rond een uur of drie, vier.' 

Dan maak je lange nachten dus, word je het nooit moe?
'Nee. Ik hou van de nacht. Daar ontstaan de verhalen. Overdag is eigenlijk best saai, heel burgerlijk. Iedereen gaat netjes naar zijn werk. De nacht maakt iets in mensen los, dan komen de rauwe emoties pas.' 
 
Wat voor mensen zijn het, die met een uitgespreide balzak op de foto willen?
‘Heel normale mensen. Ja, echt. Gewoon negen tot vijf in een cubicle en dan helemaal los in het weekend. Er zit af en toe wel een apartere tussen, maar over het algemeen zijn ze hartstikke normaal.’

Waarom doe je het? Waarom ga je niet gewoon meefeesten?
‘De beroemde fotograaf Diane Arbus zei ooit dat de camera voor haar een sleutel was om in levens binnen te treden, waar ze normaal nooit zou komen. Als je iemand op straat vraagt of je een kopje thee bij hem mag komen drinken, denkt ‘ie dat je gek bent. Als je een camera hebt, is het opeens toegestaan. Ik hou van mensen ontmoeten en dan met name die met een verhaal. Mensen met een huis, gemiddeld 2,4 kinderen en een labrador interesseren me niet. Ze zitten ’s avonds voor de tv, omdat ze denken dat het zo hoort. Prima, maar ik wil mensen leren kennen die zich kunnen laten gaan, die durven toe te geven aan hun lust en aan hun verlangens. Zo ben ik zelf ook, ik zou gek worden als ik in zo’n vast patroon zou moeten leven.’  

Bestaan er dit soort foto’s van jou?
‘Ja. Er is één foto… nee, laten we het erop houden dat er zo’n foto van mij bestaat. Hij hangt hier niet tussen en is gemaakt op Lowlands, meer hints geef ik niet.’

Ok, je wil dus zelf niet zeggen wat er op die foto gebeurt, maar publiceert wel foto’s van anderen in compromitterende poses. Eén meisje staat poedelnaakt gezellig een praatje te maken (met bevriende fotograaf Richie Lopez)...
'Over die foto is nog heel veel gezeik geweest. Op het moment dat ik de foto maakte was zij namelijk nog minderjarig. Ik was in die tijd stagiair bij VICE en zij hebben die foto op hun blog geplaats. Zij zijn toen vriendelijk verzocht om geen kinderporno te verspreiden. Hij is gemaakt op Now&Wow, ook een vrij normaal feest dus, behalve dat ze best veel aan aankleding doen en zo. Het meisje was naaktmodel voor een tekenaar en is na een paar biertjes wat gaan mingelen met het publiek. Ja, soms gebeurt dat gewoon. Ik heb dan niet van tevoren gelezen dat er een naaktmodel zal zijn of zo.'  

Maar hoe reageren mensen op jou als jij ze fotografeert in dergelijke niet al te flatterende situaties?
‘De meeste mensen vinden het niet erg. Wie zich in het openbaar zo laat gaan, is van nature al een beetje exhibitionistisch. Ik heb wel eens achteraf foto’s van mijn site afgehaald. Na een update van mijn portfolio postte ik op Facebook iets als: ‘Joh, als je op de foto staat en je vindt het kut: jammer dan. Had je maar niet aan de crack moeten gaan.’ Je bent er zelf bij. Je laat je in het openbaar gaan en dan vind ik dat je niet achteraf moet gaan zeuren. Dat gezegd hebbende: er reageerde een jongen op die post. Hij was in opleiding voor een belangrijke functie en zou echt in de problemen komen met zijn werk. Als iemand er echt problemen mee heeft, dan moet ik dat respecteren. Ik ben niet op zoek naar mensen om ze belachelijk te maken of te benadelen.’

Waar ben je dan wel naar op zoek?
‘Naar verhalen. Ik wil foto's maken met zo veel emotie, dat je er zelf een heel verhaal bij kunt bedenken. Ook al klopt dat verhaal helemaal niet. Zolang je er maar over na gaat denken. Ik fotografeer bijvoorbeeld nu nooit meer iemand die helemaal eraf ligt in een plas kots. Er is dan geen plek voor humor. Het is puur leedvermaak, letterlijk einde verhaal.’

De mensen op jouw foto’s lijken eigenlijk nooit echt plezier te hebben, maar vooral heel primair bezig met kapot gaan. Uiterst geconcentreerd naar de klote. Waarom zet je mensen niet gewoon mooi op de foto, waar is het plezier?
‘Als ik foto’s van een feestje zie, dan boeit het mij echt niet als er vijf mensen naast elkaar in de camera kijken. Dat boeit niemand, op die vijf mensen na en misschien twintig Facebookvrienden. Ik wil échte mensen, met échte emoties, échte fotografie. Ik heb wel gestileerd werk gemaakt, maar ik haalde er te weinig voldoening uit. Het is te nep dan voor mij, ook al is fotografie natuurlijk altijd nep. Een foto is een momentopname en voor hetzelfde geld spelen mijn onderwerpen op dat moment ook allemaal een rol. Daarom loop ik ook niet opvallend met mijn camera te zwaaien. Zodra mensen een camera zien, springen ze in een partyflock-pose.’

Je ziet, getuige je foto’s, veel rare shit. Wat is het vreemdste dat je ooit is overkomen tijdens het fotograferen?
‘Ik was in een gay bar en daar zat een man van een jaar of vijftig de hele avond te zoenen met drie niet erg gewillige vrouwelijke hoeren. Dat gegeven alleen al vond ik heel raar. Ik was daar met vrienden en maakte wat foto’s in die bar. Hij zag dat en vroeg toen of ik hem wilde fotograferen. Hij wist niet eens dat ik een fotograaf was, maar hij wilde per se dat ik van hem een foto zou maken. Achteraf liet ik die foto een keer aan iemand zien en die zei toen: ‘Hè? Dat is mijn wijnhandelaar, maar die is getrouwd en heeft drie kinderen!' Ik vond het zó raar dat iemand zo trots is op wat hij doet dat hij het per se vast wil laten leggen, zonder ook maar na te denken over de consequenties.’

Kunnen we onszelf na 5 Days Off wellicht ook terugvinden op je website? En zo ja, naar welk feestje moeten we dan toe?
‘Nee, ik ga niet fotograferen. Ik heb het deze weken simpelweg te druk om te feesten, omdat de expo ook op Motel Mozaïque te zien zal zijn. Ik ben dus alleen hier met de opening van Freaks Come Out At Night, dus daar moet je zijn voor het rare feestje! Sorry man, ik moet nu echt door. Ik blijk de verkeerde maat lijsten besteld te hebben, dus ik moet nu al mijn foto’s opnieuw laten printen of nieuwe lijsten kopen. Mijn eigen domme schuld, dat is het nadeel van een leven zonder al te veel slaap.’

Freaks Come Out At Night is tijdens 5 Days Off van 5 tot en met 8 maart tussen 12:00 en 1:00 uur gratis te bezoeken in de galerie van poppodium Melkweg in Amsterdam. Op 5 maart is er een grote opening om 19:00 uur, waar Milan zelf ook bij is. Zijn foto's zijn tevens te koop in de galerie. De expo loopt nog tot en met 30 maart, maar na 8 maart gaat de galerie gewoon om 21:00 uur dicht. In april kun je Freaks ook zien op Motel Mozaïque in Rotterdam. Met je CJP-pas krijg je korting op beide festivals.

Comments

Win
Marek Hemmann @ 5 Days Off