Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Sterrenregen week 2
09 JAN 2014 • Door Floris Visman

Sterrenregen week 2

Muziek / Bruce Springsteen – High Hopes  
Het zou makkelijk zijn om een grap te maken over de titel van Bruce Springsteen’s nieuwe plaat, maar dat zou naast een hele slechte grap over het verwachtingspatroon ook misplaatst zijn. High Hopes is namelijk een uitstekend album geworden. De tracklist bestaat voornamelijk uit materiaal dat niet eerder werd uitgebracht, nummers die hij tot voor kort alleen live speelde en een aantal covers. Zelfs de overleden Clarence Clemons en Danny Federici van zijn E Street Band zijn te horen. Dat klinkt als een samengeraapt zooitje, maar The Boss heeft er een klinkend geheel van gemaakt.  

De Morgen: ‘De restjes van Springsteen zijn beter dan de hoogtepunten van de concurrentie. Bijgevolg is de achttiende plaat van Springsteen geen haastig bij elkaar geharkt tussendoortje, maar een volwaardig nieuw hoofdstuk aan zijn sowieso al indrukwekkende discografie. Er is tenslotte een reden waarom hij The Boss wordt genoemd.’
****  

Rolling Stone: ‘Bruce Springsteen's 18th studio album is a portrait of the artist at the top of his 21st-century game: rock-soul dynamite and finely drawn pathos bound by familiar, urgent themes (national crisis, private struggle, the daily striving for more perfect union) and the certain-victor's force in Springsteen's singing. High Hopes is also a deep look back over Springsteen's past decade, his best onstage and record since the first, with a keen eye turned forward. The cumulative effect of this mass of old, borrowed, blue and renewed – covers, recent outtakes and redefining takes on two classics – is retrospect with a cutting edge, running like one of the singer's epic look-ma-no-set-list gigs: full of surprises, all with a reason for being there.’
**** ½  

Film / The Wolf of Wall Street  
Martin Scorsese en gangsterfilms zijn twee handen op een buik. De regisseur van de klassiekers Goodfellas en Casino zet dit keer wel een ander soort crimineel neer: die van het witteboordensoort. Leonardo DiCaprio speelt een beurshandelaar die enorm veel geld verdient en nog grotere excessen begaat. Coke, pillen, hoeren, drank; niets is te gek. De drie uur durende film vliegt dan ook om en verveelt geen moment. En dat vanwege een 71-jarige regisseur die een softie leek te worden met de animatiefilm Hugo. Bravo!  

Filmtotaal: The Wolf of Wall Street is vele malen grappiger dan Goodfellas en Casino, maar bereikt uiteindelijk wel hetzelfde eindstation. Het draait om een crimineel die denkt een onschendbaar droomleven te leiden, maar er vervolgens steeds meer achter komt dat de werkelijkheid hem begint in te halen. Het is een verademing dat Scorsese weer de tijd heeft genomen om niet alleen dat verhaal te vertellen, maar ook om het in zo veel mogelijk details (let bijvoorbeeld ook op heerlijke bijrollen van Matthew McConaughey en Rob Reiner) aan de kijker te presenteren. Drie uur klinkt misschien lang, maar hij had best nog even mogen doorgaan.’
**** ½  

Nu.nl: ‘DiCaprio, die de film medeproduceerde, noemde Belfort in een interview een moderne versie van Caligula. De vergelijking met de waanzinnige Romeinse keizer is op zijn plaats. Belfort waant zich volkomen onaantastbaar en wentelt zich in decadentie. Het egoïsme viert hoogtij: "Los je problemen op door rijk te worden!" (…) Wie daarin de echo hoort van Gordon Gekko's 'Greed is good' in Wall Street (1987) heeft gelijk, maar Scorsese leest ons niet zo de les als Oliver Stone. The Wolf of Wall Street is dubbelzinniger. Je lacht net zolang tot je je een beetje ongemakkelijk begint te voelen bij zoveel schaamteloosheid - bezoedeld bijna. En dat lijkt me heel gezond.’
****  

Muziek / Damien Jurado – Brothers and Sisters of the Eternal Sun  
De Canadese singer-songwriter Damien Jurado loopt alweer jaren mee. Toch kende hij pas met Maraqopa uit 2012 zijn doorbraak. Zijn elfde studioalbum Brothers and Sisters of the Eternal Sun kan worden gezien als een vervolg op Maraqopa. Het is net zo psychedelisch en gaat over hetzelfde thema: een man die een zoektocht maakt naar zichzelf. Eigenlijk had Damien een ander album op de planken liggen maar Maraqopa bleef trekken en hij kon het niet laten om toch een vervolg op zijn meest succesvolle album te maken.  

Clash Music: ‘Having begun working with label mate Richard Swift on 2012’s ‘Maraqopa’, the alchemical relationship truly fizzles here, adding a heft that nobody knew was missing. (…)While Jurado’s music has, on occasion, seemed a little slight, this is an endearingly ambitious, somewhat unexpected folk-rock triumph.’
****  

The Skinny: ‘“Do not disturb me, let me be,” Damien Jurado sings in quiet resignation over a gently-plucked guitar on penultimate track Silver Joy. It’s these pit-stops of brilliant clarity scattered through the existential fugue which have defined his past three albums – records of transient beauty.’
*****

Comments