Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Roeltje en Erik recenseren CJP Serveert
01 DEC 2013 • Door Steven Stoffers • Meer blogs over Film

Roeltje en Erik recenseren CJP Serveert

Erik van Kemenade (28) gaat elk jaar naar IDFA, maar weet nooit zo goed welke van de honderden documentaires nu echt de moeite waard zijn. Na twee jaar heeft hij eindelijk zijn nieuwe adres doorgegeven bij CJP en dus kreeg hij onlangs een nieuwe pas in de bus. Toen Erik op CJP.nl zag dat we het beste van IDFA serveerden, greep hij zijn kans en stopte bij Roeltje Maas (23) een kaartje in de schoen. 'Ik heb geen CJP-pas', vertelt Roeltje enigszins beschaamd, 'dus het wordt voor ons allebei de eerste keer CJP Serveert. Ik heb ook geen idee welke films ik ga zien, ben heel benieuwd.' 

69: Love, sex, senior
(genomineerd voor de hoofdprijs op IDFA)
Menna Laura Meijer (NL, 2013, 90 minuten)

Over het seksleven van je ouders wil je niet nadenken, over dat van je opa en oma al helemaal niet. Natuurlijk hebben ze ooit allemaal seks gehad, anders zat je dit nu niet te lezen, maar dat was vroeger. Toch? Nou nee. Hoewel je zou verwachten dat je fysiek het na zeventig jaar redelijk onmogelijk maakt om seks te hebben, blijkt niets minder waar. Hans is 85, heeft naar eigen zeggen meer dan tweeduizend piemels gezien in zijn leven, maar is nu pas voor het eerst verliefd. Met al het slaapkamervuurwerk dat daar bij hoort. 'Ik ben nog steeds een beest.' Wat dat concreet inhoudt krijgen we, zij het redelijk beschaafd, ook te zien. Jeanne, begin 80, stelt de vrouwelijke kijker gerust. Het vrouwelijk orgasme neemt niet af in intensiteit als je ouder wordt. 'ECHT?!', antwoordt de regisseur. 'Maar dan duurt het toch op zijn minst langer, voordat je klaarkomt?' Nee hoor, met haar nieuwe vibrator is het een klusje van twee à drie minuten en dan is Jeanne weer helemaal ontspannen. We hoeven niet bang te zijn om oud te worden. 

'Als ik op voorhand een beschrijving had gelezen van deze film, weet ik niet of ik er wel heen was gegaan, maar ik ben toch erg blij dat ik hem heb gezien', vertelt Roeltje. Erik: 'Dat vind ik het leuke aan vandaag, je wordt verrast met onderwerpen waar je normaal niet over nadenkt. Ik vond 69 indrukwekkend, je gaat echt meeleven met de hoofdpersonen. Zoals met die vrouw wiens man al tien jaar dement is en niks meer kan. Ze houdt nog steeds van hem, maar heeft wel een vriendje ernaast.' 'Ik vond die scène zo mooi dat ze op de bank zitten bij die vriend en ze wordt opgebeld dat haar man een hartaanval of iets dergelijks heeft gehad. Die vriend begrijpt volkomen dat ze haar man door dik en dun blijft steunen. Het was een heel intiem moment, erg bijzonder dat we dat mochten zien.' 'Heel veel scènes waren zo breekbaar, mooi', besluit Erik. En de seksscène tussen Hans en zijn vijftigjarige liefde van zijn leven Xander? 'Ik vroeg me wel af hoe ver die scène nog zou gaan, zat wat ongemakkelijk op mijn stoel, maar ook deze vond ik wel mooi. Zeker als je later de scène ziet waarbij Hans, hij voelt het leven al uit zich wegtrekken, huilend in Xanders armen ligt. Ik werd er een beetje verdrietig van.' 

The Crash Reel
Lucy Walker (US, 2013, 108 minuten)

Kevin Pearce is hard op weg om Olympisch kampioen freestyle snowboarden te worden. De ultieme favoriet voor die titel is 'flying tomato' Shaun White, maar Kevin verslaat hem in het jaar voor de Winterspelen van Vancouver keer op keer (spectaculaire beelden!). De nieuwe halfpipe waar de snowboarders hun medialles moeten gaan verdienen is 6,7 meter hoog. Dat betekent dat de sprongen hoger worden en de trucs dus heftiger. Om kans te maken, moet je dus hoger en riskanter gaan dan ooit. Slechts vijftig dagen voor de Olympiade gaat het tijdens een training helemaal mis. Kevin komt keihard neer na een nieuwe truc en komt in een coma terecht. Daar komt hij uit, maar zijn hersenen zijn zwaar beschadigd. Na drie maanden kan hij weer een beetje praten en het duurt niet lang voordat hij zijn diepste wens uit: tot schrik en ongeloof van zijn familie wil Kevin zo snel mogelijk weer gaan snowboarden. Een heel leger experts en sporters die hetzelfde hebben doorgemaakt, proberen hem daarvan te onthouden in een docu die één ding heel erg duidelijk maakt: wedstrijdorganisatoren moeten grenzen gaan stellen, sporters moeten tegenwoordig te veel risico nemen. 

'Ok, over deze verschillen we geloof ik van mening', lacht Erik als ze naar buiten lopen. 'Begin jij maar Roeltje.' 'Ik vond het een beetje een SBS6 Shockdoc, maar dan uitgesponnen over twee uur. Het snowboarden was leuk om te zien, maar ál die psychologen... Het duurde gewoon te lang.' Erik: 'Ja, het was wel héél Amerikaans. Aanzwellende muziek als er iets 'heroïsch' ging gebeuren of wanneer er iets vreselijk mis zou gaan. En met een paar voorbeelden minder was het inderdaad minder langdradig geweest en toch duidelijk hoe gevaarlijk het zou zijn als Kevin weer op een snowboard zou stappen. Maar ik zat er wel echt in, ik wilde heel graag weten hoe het nou verder zou gaan. Bovendien was ik benieuwd naar hoe het nu zit tussen Shaun White en Kevin, want de rivaliteit was heftig nadat Kevin Shaun voor het eerst versloeg. Ik wilde weten of ze nou weer vrienden waren geworden. Ook moest ik denken aan de fietshelmen die men in Duitsland en België bijvoorbeeld wel draagt, maar dat gaan wij toch echt niet doen.' 
 
Twin Sisters (won de Audience Award op IDFA)
Mona Friis Bertheussen (NO, 2013, 58 minuten)

In 2004 reizen een Amerikaans en een Noors stel naar China om daar hun langgekoesterde wens op te halen: een kindje. De groep Noren mag eerst, een uur later halen de Amerikanen de voor hun geselecteerde baby's op. Als ze de volgende dag nog wat papieren moeten tekenen, blijft de Noorse man ziek achter in het hotel. Hij dient er echter toch bij te zijn, waardoor de Noorse vrouw moet wachten. Dan komt de groep Amerikanen binnen en één van de vrouwen heeft een kindje op de arm dat niet alleen precies hetzelfde jurkje aanheeft, maar ook verdacht veel op het nu Noorse meisje lijkt. Hoewel de Chinezen beweren dat het geen tweeling is, wijst maanden later een dna-test uit dat Mia en Alexandra inderdaad zusjes zijn. Zusjes, gescheiden door een oceaan en een behoorlijk cultuurverschil. Alexandra groeit op in een fjorddorpje met 234 inwoners, Mia in Sacramento (500.000 inwoners). Ze sturen elkaar brieven en kerstcadeaus, maar als ze acht jaar zijn komt Mia eindelijk voor het eerst naar Noorwegen. Daar zien we hoe de zusjes die cultureel gezien enorm verschillen, elkaar pas één keer eerder hebben gezien en elkaar nauwelijks verstaan, toch onmiskenbaar een bijzondere band opbouwen. Maar de echte kracht van deze documentaire is dat je ziet hoe verschillend kinderen opgroeien in verschillende delen van de wereld. Waarbij de Amerikanen een fantastische parodie op zichzelf zijn. Als de Noorse man zegt dat 'ie misschien meer tractors bezit dan hij nodig heeft, antwoordt de Amerikaan: 'You can never have more than you need.'

'Ik vond het vooral leuk om de cultuurverschillen te zien en dan met name hoe de VS een beetje te kakken wordt gezet natuurlijk', grinnikt Roeltje. 'Ik heb zelf een tijd in San Francisco gewoond en ben ook in Sacramento geweest. Mensen zijn daar écht zo, het stereotype van de dikke Amerikaan op een rijdende grasmaaier is helemaal raak. In de supermarkt heb je daadwerkelijk van zo'n elektrische winkelwagens voor mensen die te dik zijn om te lopen.' Erik: 'Het gekke is dat het leven in Noorwegen zo totaal anders is dan in Nederland, maar dat je daar toch meer verwantschap mee voelt. Misschien is het echte verschil ook meer dat tussen een grote stad en een dorp.' Roeltje: 'Als ik zou mogen kiezen, zou ik in dat dorpje gaan wonen, ook al is daar helemaal niks te doen.'

'Ik had geen van deze drie films ooit zelf uitgekozen', concludeert Erik, 'maar ik vond het erg leuk. De eerste was het best.' 'Ja, die zet je het meest aan het denken, het belicht iets nieuws waar je nooit over nadenkt.' 'Maar die laatste was wel bizar, hoe kan dat? Stel dat die gast niet ziek was geweest, dan hadden ze nooit geweten dat hun kind nog ergens een tweelingzusje had! Hier moest hoe dan ook een film over gemaakt worden.' 'Wat dat betreft ben ik blij dat het is opgepikt door een Noorse regisseur. Kun je je voorstellen wat Hollywood hiervan gemaakt had? 'Nou', countert Erik, 'die epische muziek als de meisjes door een graanveld rennen was nu al niet mis.' 'Oké, zullen we dan nu een biertje gaan drinken?'

Comments