Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
IDFA 2013: One day in september
22 NOV 2013 • Door Sara Madou • Meer blogs over Film

IDFA 2013: One day in september

One day in september
Regie: Kevin Macdonald (Engeland, 1999, 91 minuten).

Waar gaat het over?
Een tragedie die we allemaal wel kennen, maar waar veel mensen (wij in ieder geval) niet zoveel vanaf weten: het bloedbad tijdens de Olympische Spelen van 1972, in München. Een paar jaar geleden groeide de interesse hiervoor, vanwege de film Munich (2005, Steven Spielberg, met o.a. Eric Bana). Maar waar deze film zich richtte op de aftermath, gaat One day in september over hetgeen dat die aftermath veroorzaakte. Een groep Palestijnse vrijheidsstrijders/terroristen (hangt af van aan welke kant je staat) sluipt midden in de nacht van 5 september het Olympische dorp in München binnen, om daar elf Israëlische atleten te gijzelen. In ruil voor hun vrijlating, eisen ze van Israël de vrijlating van een aantal Palestijnse gevangenen. Israël weigert. Duitsland zit er middenin. De onderhandelingen beginnen en dat gaat niet bepaald van een leien dakje. Dan drukken we ons nog héél voorzichtig uit.  

Wat vonden we ervan?
De Duitsers zagen deze Spelen als dé kans om hun status van militaire staat van zich af te schudden, na de propagandamachine die hun vorige editie was (Berlijn, 1936). Op zich is dat natuurlijk een prima plan, waar ze ook in slaagden. Alleen sloegen ze er in dóór. Als gevolg was er namelijk geen anti-terreureenheid, noch waren er getrainde politie-agenten die ook maar enig idee hadden wat ze moesten doen. Dientengevolge ging het er behoorlijk knullig aan toe bij de aanpak van deze gijzeling, wat in deze docu met enige regelmaat zorgt voor een gefrustreerd krommen van de tenen. Een zogenaamd top secret bevrijdingsmissie, live uitgezonden op televisie, die de gijzelnemers dus gewoon konden volgen en snel moest worden afgebroken. Gebrekkige communicatie, wanneer er eindelijk wordt ingegrepen. De ene fout na de andere stapelt zich op. Hoofdschuddend kijk je het aan. We zullen niet alle eye-openers verklappen, maar de verbazing is helemaal compleet, als je hoort hoe het na de krakkemikkige politiehandelingen met de de overlevende gijzelnemers is afgelopen.
 
Het is eveneens pijnlijk om te zien dat de Spelen in eerste instantie gewoon doorgingen, terwijl een kilometer verderop de gijzeling volop gaande was en er al enkele dodelijke slachtoffers waren gevallen. Na veel protest zette de organisatie het evenement stop, maar vervolgens leken ze de hervatting belangrijker te vinden dan de levens van onschuldige mensen. 
 
De reconstructie wordt feitelijk gebracht, zonder veel poespas (al zit er regelmatig behoorlijk stemmingmakende muziek op de achtergrond). Archiefbeelden zitten in de mix met speciaal voor One day in september afgenomen interviews. Er komen veel mensen aan het woord; sommige interviews duren een tikkeltje te lang, maar het gros weet echt interessante dingen te melden. De (Nederlandse) vrouw van een van de slachtoffers bijvoorbeeld, en de dochter van een ander slachtoffer, maar ook een hele rits journalisten en bestuurders. De meest bijzondere bijdrage komt van de enige nog levende Palestijn die deels verantwoordelijk was voor de actie, Jamal Al-Gashey. Onherkenbaar gemaakt vertelt hij zijn verhaal. Een verhaal, en een actie dus ook, waar hij nog steeds achter staat. Inmiddels woont hij al jaren ergens diep in Afrika met zijn vrouw en twee kinderen, om alle bedreigingen en moordaanslagen aan zijn adres te ontlopen.
 
Dat hij er geen spijt van heeft, is voor ons als kijkers moeilijk te begrijpen. Want op het eind van de film zie je – vrij bruut in beeld gebracht – het resultaat van de acties van Jamal en z’n kameraden. Beelden die nog wel een tijdje door je hoofd zullen blijven spoken.

Cijfer: 7

Nog te zien op het IDFA:  
Maandag 25 november, 16:15 – EYE Cinema


Comments

Win