Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
IDFA 2013: Narco Cultura
28 NOV 2013 • Door Steven Stoffers • Meer blogs over Film

IDFA 2013: Narco Cultura

Narco Cultura
Regie: Shaul Schwarz (US/ISR, 2013, 103 minuten)
 
Waar gaat het over:
'Narco cultura zou wel eens het nieuwe hiphop kunnen worden', aldus Adolfo Valenzuela, mede-oprichter van een succesvol label voor narcocorrido-artiesten. Een narcocorrido is een loflied op een Mexicaanse drugdealer. Het klinkt als een vrolijk Mexicaans volksdeuntje, maar de teksten gaan over bloedvergieten: 'Mijn naam is zus en zo, uit die en die stad. Met een bazooka schiet ik dat en dat kartel plat.' De clips van populaire zangers in het genre halen makkelijk de tien miljoen views op YouTube. Als subcultuur valt narco in Mexico en de zuidelijke staten van de US niet meer te ontkennen. 

Narco Cultura volgt Edgar Quintero, een Amerikaanse corridozanger uit El Paso, Texas. In El Paso is maar weinig geweld, in 2010 werden er vijf moorden gepleegd. Toch lijkt Edgar precies te weten waar hij het over heeft. Kartelleden vragen hem zelfs naar om een corrido over hen te maken. Aan een bijnaam en kaliber van hun favoriete geweer heeft Edgar dan meestal wel genoeg. Creatief gezien kan hij echter nog veel leren, vindt hij zelf. Hij mist kennis, bepaalde slang, die zijn held en concurrent El Kommander gewoon opdoet als hij in Mexico over straat loopt. Daarom wil Edgar graag een keer met zijn band, Los BuKnas de Culiacán, naar de streek waar ze naar zijn vernoemd: de geboortestad van het machtigste drugkartel ter wereld. Maar zelfs daar lijkt het voor Edgar allemaal maar een spel, een beetje cowboy en Indiaantje spelen.

Vijftig meter van El Paso ligt Ciudad Juarèz, waar in 2010 meer dan 3000 moorden werden gepleegd. Hier is de door Edgar vol bewondering bezongen drugscultuur keiharde realiteit. We maken kennis met Richard Soto, een forensisch onderzoeker met een gouden hart. Hij weet dat zijn werk nutteloos is (97% van de moorden wordt niet eens onderzocht) en dat hij elke dag zeer ernstig gevaar loopt als hij naar zijn werk rijdt, maar van ontslag wil hij niets weten. Dit werk moet gedaan worden. Door mee te gaan in zijn dagelijkse (gemaskerde) routine, krijg je een idee van de omvang van het drugsprobleem en de ellende die het veroorzaakt. Een werkdag waarin Richards bureau negentien lijken ophaalt, soms in zestien stukken over de stad verspreid, is geen uitzondering. Hij kan zich nog herinneren hoe mooi Juarèz ooit was voor het begin van de oorlog tegen de kartels, een jaar of acht geleden, maar vreest dat die tijd nooit meer terug komt. Zoals uit de documentaire wel blijkt, is de samenleving namelijk tot aan de hoogste niveaus toe doordrenkt van criminaliteit. Zelfs Interne Zaken komt even polsen hoeveel Richard en zijn collega's precies weten van een bepaalde gebeurtenis. Het meest tekenend is echter het pubermeisje dat niets liever wil dan met een narco  trouwen. Drugsbaronnen zijn supersterren geworden.  

Wat vonden we er van:
Grappig en gruwelijk tegelijk. Doordat Shaul aan beide kanten van de grens kijkt, heeft deze docu twee gezichten. De aimabele jonge vader Edgar zorgt voor de komische noot, waardoor de grimmige werkelijkheid van Richards leven aan de andere kant van de grens nog harder binnenkomt. De scène met een wat sukkelige Amerikaanse border patrol agent Nunèz is ook meesterlijk. Hij vertelt trots dat er de laatste tijd veel minder mensen bij zijn hek komen en dat ook de drugsvangst aanzienlijk is geslonken. Nadat Shaul vraagt of dat niet misschien juist een slecht teken is, is hij even van zijn à propos. 'Zo had ik er nog niet tegenaan gekeken. ... Ik bel Debbie even.'

Narco Cultura levert een blik op een totaal andere wereld dan die we kennen. Een wereld die nog het meest weg heeft van een Quentin Tarantino film, waar het bloed rijkelijk en up close vloeit. De scène waarin mannen in beschermende kleding een verkoold lijk uit een uitgebrande auto sjorren is surrealistisch. Het dorp van mausolea, waar gesneuvelde drugshandelaren soms op verzoek met hun pick-ups of achter kogelvrij glas liggen opgebaard, trouwens ook. Toch is het vooral de eerdergenoemde grappige kant die dit zo'n fascinerende en heftige documentaire maakt, omdat het aangeeft hoe geïntegreerd de narco cultura in de samenleving is. Zelfs tijdens een feestje van Richards familie wordt er gedanst op de corrido's. Het einde van de drugsoorlog is in Juarèz nog lang niet in zicht. 

Cijfer: 8

Draait nog op IDFA:
Donderdag 28 november, 19:30 uur - Tuschinski 1.
Zaterdag 30 november, 10:00 uur - Tuschinski 1. - uitverkocht-
Zaterdag 30 november, 10:00 uur - Tuschinski 2. - uitverkocht-
Zondag 1 december, 14:00 uur - Munt 12.

Comments