Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
NFF 2013: Doe Maar - Dit is Alles
03 OKT 2013 • Door Thijs Zilverberg • Meer blogs over Film

NFF 2013: Doe Maar - Dit is Alles

De concertzalen in plaatsjes als Akersloot waren begin jaren tachtig niet heel goed voorbereid op het jeugdige enthousiasme van de fans. Lang voor de Directioners, Mainiacs en Beliebers waren drankhekken voor een podium precies op maaghoogte gemaakt. Het resultaat: een lopende band aan flauwgevallen tienermeisjes. In de keuken van het café komen ze een beetje op adem. Tot frontmannen Henny Vrienten en Ernst Jansz na het optreden even komen kijken hoe het met hun achterban gesteld is.

Makers Martijn Nijboer en Patrick Lodiers hebben een blik oud beeldmateriaal opengetrokken waar je oma met al haar fotoboeken niet tegenop kan. Tussendoor interviewen ze de bandleden en betrokkenen anno 2013, rond de meest recente comebacktour. De fanmeisjes zijn misschien iets ouder, nog steeds klimmen ze zonder gêne op de schouders van hun meegezeulde vriendjes.
We volgen de band van de oprichting tot het onvermijdelijke einde. In het begin is het vooral lol. Vanaf het moment dat de ambitieuze Henny erbij komt als zanger/bassist barst een gekte los die niemand had verwacht. Hij schrijft toegankelijkere liedjes dan zijn collega en komt bovendien van de Modeacademie. Door wat gel in het haar van Ernst te wrijven en een paar strategische scheuren in de mouwen van zijn t-shirt te maken zorgt hij voor de geboorte van een tieneridool.

Natuurlijk spelen drugs een grote rol bij de band, en dat houdt niet op bij de bij reggae haast onmisbare nederwiedewiedewiet. De eerste drummer wordt ontslagen omdat hij een roadie tijdens optredens lijntjes coke laat leggen op zijn pauk. Het drugsgebruik is overigens het probleem niet. Dat hij na het zoveelste snuifje niet meer omhoog kan komen om te spelen, geeft de doorslag. Zijn vervanger is een heroïneverslaafde, die zelfs van zijn eigen fanclub steelt om zijn gewoonte te bekostigen. Ernst stelt een regel op. 'Het is goed als er gebruikt wordt, maar dan wel allemaal hetzelfde.'

Dat de band uiteindelijk aan de bekende creatieve meningsverschillen kapot gaat is onvermijdelijk. De Lennon en McCartney van de band kunnen er inmiddels om lachen. Het happy end is natuurlijk een concert, waarbij iedereen nog als jonge goden over het podium zwiert en funkt. Bijna dertig jaar na dato spelen ze nog steeds de zaal plat.

Slechts heel even staan de bandleden stil bij het gebrek aan erkenning onder leeftijdsgenoten en professionals. Op Pinkpop worden ze door muzikale fijnproevers bekogeld met appels, en de pers schrijft ze af als 'Sinterklaasrijmpjes met een zachte G'. Over smaak valt altijd te twisten natuurlijk. Maar of je Doe Maar nu de bom vindt of niet: dit is een prachtige inkijk in de band die zich vier jaar lang de Beatles van Nederland waande.

Comments