Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
'Ik kijk zeker 300 films per jaar'
14 OKT 2013 • Door Steven Stoffers • Meer blogs over Film

'Ik kijk zeker 300 films per jaar'

LIFF is een bijzonder filmfestival. De directeur is jong,  het festival bestaat pas sinds 2006, maar heeft nu al jaarlijks 28.000 bezoekers en weet op de een of andere manier elk jaar de indieklappers voor het volgende seizoen naar Leiden te halen. Bij gebrek aan ruimte hebben we in de inleiding maar een paar titels genoemd, de lijst van hits die in Nederland voor het eerst te zien waren op LIFF is echt indrukwekkend. Tijd voor een belletje met directeur Alexander Mouret (34).

Ontegenzeggelijk doen jullie iets goed, want de lijst met films die op LIFF in première gingen en een succes werden is lang. Wat is het selectiecriterium?
‘Het is heel simpel. Als wij een film leuk of goed vinden en willen dat andere mensen hem zien, dan selecteren we hem. Ik weet dat het flauw klinkt, maar zo is het echt.' 

Ok, wat selecteren jullie echt niet dan?
‘Het enige wat wij niet doen zijn Nederlandse films en documentaires, want we zitten tussen het NFF en IDFA in en die hebben dat aanbod meer dan genoeg gecoverd. Verder kan alles, maar we hebben als programmeurs wel een bepaalde smaak. Je zou het crossover kunnen noemen: ons programma zit tussen commercieel en alternatief in. Je zult bij ons niet de nieuwste Iron Man zien, maar we zijn ook geen IFFR: we laten je niet zeven uur naar een dode ezel kijken. Het moet narratiever en vermakelijk zijn.’

Waarom?
'Het is een interessante niche, omdat niet heel veel partijen daarvoor gaan. Veel filmhuizen gaan snel voor wat je arthouse zou kunnen noemen. Ik vind dat overigens een heel slechte term, want Alles is Liefde zou in Amerika bijvoorbeeld ook arthouse zijn. Maar goed. Voor een deel van de films die wij bijvoorbeeld in de American Indie Competition hebben, is geen markt. Het zijn films die wel toegankelijk zijn, maar ook onafhankelijk: er staat geen grote studio achter, hun budget is soms misschien maar $ 10.000,-. Die films worden door distributeurs, filmhuizen en bioscopen overgeslagen. We proberen de Woody Allens van nu naar Leiden te halen en dat lukt. We zien nu al dat die jonge makers drie à vier jaar nadat hun eerste film op LIFF draaide, in Hollywood carrière beginnen te maken. Ze zijn opgemerkt en krijgen nu wel grotere budgetten.’

Hoe herken je de films die het gaan maken in een vroeg stadium? 
‘De grap is dat je vroeger op het moment van selectie echt nog niet wist hoe een film gingworden. In 2006 was Black Dahlia onze openingsfilm. Brian de Palma, Scarlett Johansson; we hebben blind gekozen om die het festival te laten openen. Vre-se-lijk-e film, echt erg. Maar ja, Babel en Little Miss Sunshine had ook niemand nog gezien en dat waren dan weer klappers. Soms zit je mis, dan kijk en selecteer je iets niet wat later wel ontploft. Dat gebeurde vorig jaar bijna bij Argo. Ik las het verhaal: Ben Affleck heeft een film geregisseerd over Iran. Ja sorry, maar mijn eerste gedacht was: dat wordt niks. Daarna had ik gelukkkig de distributeur aan de lijn en die zei ‘Nee Alex, volgens mij is dit echt iets voor jullie, kom even langs.’ Dat heb ik gelijk gedaan. Nadat de film afgelopen was, heb ik direct besloten om het festival ermee te openen, omdat ik dacht dat het de beste Hollywood-film was die ik dat jaar zou zien. Nou en de Oscar voor beste film heeft hij gewonnen. Het blijft een gokje.’

Ja oké, maar dan ‘gokken’ jullie wel vaak raak…
‘Je gokt natuurlijk niet helemaal blind. Je weet wie de film gemaakt heeft en soms ook wat hij in andere landen al heeft gedaan. Maar als je hem niet hebt gezien, kun je verkeerd gokken. Daarom proberen we nu alle films echt te kijken voordat we ze selecteren.’  

Waar zie je die films?
‘We gaan in ieder geval naar Berlijn en Cannes, omdat dat de festivals zijn met de grootste markt en je dus de meeste films kunt zien. Verder vragen we heel veel screeners aan. Ik denk dat ik zelf rond de driehonderd films per jaar kijk. Misschien wel meer trouwens.’

Wanneer weet je of je hem wil hebben?
‘Meestal heel snel, soms al na tien minuten. Aan de andere kant duurt het soms twee weken voordat je tegen elkaar zegt dat je een film toch wel goed vond en dan gaat iedereen hem afzonderlijk kijken. Dan moeten we er simpelweg over stemmen.’

Oei, discussiëren over of een film goed is… Hoe heftig zijn die discussies?
'We zijn het over het algemeen unaniem eens als we een film slecht vinden, maar over een goede vrijwel nooit. We zijn helaas met vier programmeurs. Die discussie kan heel verhit worden, ook omdat we goede vrienden van elkaar zijn. Het komt dus voor dat het twee tegen twee is en daar kom je eigenlijk bijna niet uit. Dan moet ik als directeur de knoop doorhakken.’

Hoe vaak heb je spijt van een film die zo gekozen is?
‘Niet om mezelf op de schouder te kloppen, maar eigenlijk altijd als ik het er niet helemaal mee eens was. Dan besluiten we het ‘toch te proberen’ en dat werkt meestal niet. In 2010 hadden we Año Bisiesto, die in Cannes de Camera d’Or won voor het beste debuut. Hij heeft het op andere festivals prima gedaan, maar paste absoluut niet bij ons. Hij werd door het publiek dan ook als slechtste film van het festival beoordeeld.' 

Wat wordt dit jaar de indieklapper?
Short Term 12 en Fruitvale Station. Over die films gaan mensen tegen elkaar zeggen dat ze erheen moeten. Ik kan niet goed vertellen waarom. Het gaat bij dat soort mond-op-mond reclame nooit alleen om het verhaal, maar ook over hoe de films gemaakt zijn. Dat bepaalt hoe aangrijpend hij is en een gevoel bij mensen naar boven brengt. Fruitvale Station heeft zich wat dat betreft al bewezen. Het was een hit op Sundance Film Festival en werd daarna ook goed ontvangen door het publiek bij de Amerikaanse release. Ik denk dus dat het ook in Europa goed opgepakt zal worden. Je kunt het denk ik vergelijken met Precious: het is een heel Amerikaans verhaal, maar wel aangrijpend.'

Comments