Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Cold turkey zonder mobieltje
25 SEP 2013 • Door Thijs Zilverberg • Meer blogs over Lezen

Cold turkey zonder mobieltje

‘Op een heel mooi 2012’, twitterde hij, zeven minuten voor middernacht op oudejaaravond 2011. Daarna ging de stekker eruit. ‘Ik was gemiddeld wel vier à vijf uur per dag online.’ Zo ontstond bij de student journalistiek het idee om een jaar lang offline te gaan. ‘Ik had twee regels. Ten eerste: ik mag niet op internet of mijn mobiele telefoon gaan. Ten tweede: ik mag anderen niet de opdracht geven om dat voor mij te doen.’ Contact met zijn vrienden ging via een vaste belverbinding, of de good old geschreven brief.

Waarom moest dit project nu?
‘Ik ben 26 jaar oud en hoor daarmee tot de laatste generatie die nog net het leven zonder internet heeft gekend. Toen ik dertien was had ik een kookwekkertje naast de computer staan. Dan mocht je een half uur op internet. Hoorde je dat modemgepiep en dan kon je net drie websites laden. Als je nu zestien bent dan weet je niet beter dan dat je continu online bent.’

Was het makkelijk vol te houden?
‘Het was een curve. In januari was alles nieuw, mensen vroegen ernaar. Ik ben voor het eerst brieven gaan sturen. Mijn hand ging nog wel eens uit automatisme richting mijn broekzak, maar dan bedacht ik me dat ik geen mobiele telefoon meer had. Dat was een heerlijk gevoel van vrijheid. Maar na een paar maanden was de nieuwigheid eraf. Dan zat ik op een dinsdagavond alleen thuis en dacht ik ‘waarom belt er nou niemand?’ Ik had niet meer de schijn van verbondenheid, dat mensen updates plaatsen. Op Facebook plaatste ik altijd van die ironisch opgewekte berichtjes, zoals ‘Volgende week Berlijn, zin in!’ Die optie had ik nu niet meer.’

Kreeg je het nieuws nog wel mee?
‘Ik miste vooral alle onzin. Bultrug Johannes, wist ik niets van. Mijn oma heeft me moeten uitleggen wat Gangnam Style was. Maar is dat nieuws? Het was wel lastig om dingen als de val van het kabinet en de Amerikaanse verkiezingen te volgen. Soms duurde het wel drie weken voor ik antwoord op een brief kreeg van een vriend. Als ik zolang moet wachten tot ik weet hoe het met mijn vrienden gaat, waarom zou ik dan elke dag moeten weten hoe het met de wereld gaat? Natuurlijk maakt het me wel degelijk uit of Geert Wilders de baas in het land is, of Emile Roemer. Ik bedacht wel dat ik beter een goed boek over de politiek kon lezen dan iedere seconde de peilingen in de gaten houden. Nu, bijna driekwart jaar na dato, heb ik dat nog steeds.’

Welke tegenslagen had je niet verwacht?
‘Je kunt als zzp’er bij de Belastingdienst alleen nog maar online je aangifte doorgeven. En ik was helemaal vergeten om porno te downloaden vooraf. Ik heb me oprecht afgevraagd hoe mannen dat vroeger deden. Zo’n seksshop leek me een uitkomst, maar dat is echt verschrikkelijk, zo smerig. Ik moest allemaal rare bakken met dvd’s doorspitten en het is nog duur ook. Ik heb door de porno ook bijna een keer gezondigd, in november. Midden in de nacht dacht ik: ‘ik ga toch even kijken.’ Ik had gelukkig een oude laptop en het lukte me niet om wifi aan de praat te krijgen. Dat heeft me gered.’

Wat heeft het project je opgeleverd?
‘De hereniging met mijn biologische vader, die ik tien jaar niet had gezien. Hij woont in Portugal en is daar ook best bekend, heeft een eigen talkshow gehad en boeken geschreven. Ik kon hem dus altijd op afstand nog een beetje in de gaten houden met Google en Wikipedia. Ineens was dat weg, toen zat ‘ie alleen nog in mijn hoofd. Ik besloot hem op te zoeken. Dat was natuurlijk een gekke zoektocht, want ik had verder geen contactgegevens. Behalve een e-mailadres, maar ja. Ik zeg niet dat dat contact zonder dit project niet was gebeurd, misschien was het zelfs wel makkelijker geweest. Maar de tijd die ik eerst vulde met Twitter in de gaten houden, besteedde ik nu door na te denken over echt belangrijke zaken.’

En heb je nog iets geleerd?
‘Ik heb heel veel boeken geleend bij de bibliotheek. Dat gaf best een diepe genoegdoening. Ik ben de groten der aarde gaan lezen, zoals Gabriel García Márquez en Mario Vargas Llosa. En de Amerikaanse shit, zoals Bukowski. Van die schrijvers waarvan ik altijd van vrienden hoorde dat het tof was, alleen waar ik nooit aan toe kwam. Maar het belangrijkste: ik heb geleerd niks te doen.’

Comments

Win
Boek Een Jaar Offline