Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Sterrenregen week 32
09 AUG 2013 • Door Thijs Zilverberg

Sterrenregen week 32

Film / Le Passé
We gaan even strooien met een aantal gerenommeerde filmhuisnamen. Bérénice Bejo straalde in The Artist als de vrolijk huppelende Peppy. In Le Passé heeft ze als Marie wat minder redenen om breeduit te glimlachen, want regisseur Asghar Farhadi (A Separation) pakt zijn favoriete thema scheiding weer op. Hoewel thuisland Iran zeker nog een rol speelt, ligt de focus hier meer op de persoonlijke geschiedenis van de hoofdpersonen. Langzaam wordt de sluier over het verleden weggetrokken. Nog één keer namedroppen: Tahar Rahim (Un Prophéte) speelt the other guy.

De Volkskrant: ‘Op afstand vertoont Le Passé wellicht trekjes van een soap, maar wie nauwkeurig kijkt ziet een uitgekiende vertelling over de dwingende, vervormende kracht van het verleden, waarin goedwillende mensen onder druk van specifieke omstandigheden de verkeerde beslissingen nemen. Farhadi plaatst zijn publiek daarbij niet alleen in de rol van detective, op zoek naar cruciale gebeurtenissen van vroeger, maar dwingt ook tot reflectie, zonder daarbij zelf de vingerwijzende ethicus uit te hangen. Wel is hij af en toe genadeloos confronterend, zoals in de ijzersterk gespeelde scène waarin Fouad in de metro vraagt waarom zijn comateuze moeder eigenlijk in leven wordt gehouden. Haarfijn legt Farhadi het menselijke tekort bloot, in een film die minder gedurfd en beklemmend is als zijn voorganger, maar bijna even uitdagend en intelligent.’
****

Film Abides: ‘Langzaam maar zeker krijgen we meer informatie, waardoor de film soms zelfs voelt als een mysterie of detectivefilm. Maar bovenal toont Farhadi zich wederom een meester in het schetsen van complexe relaties waar geen pasklare oplossingen voor bestaan, hoe graag je het ook zou willen. Het laatste deel van de film zit vol met emotionele dialogen met een intensiteit waar veel films een moord voor zouden doen om er slechts één van in hun film te kunnen krijgen. Aan de ene kant toont het de kwaliteit van Farhadi, aan de andere kant ligt ook het gevaar op de loer dat het net iets té wordt, de film balanceert met zijn speelduur van ruim twee uur op het randje van wat we aan drama aankunnen. Maar Le Passé blijft, mede door de uitstekende acteerprestaties en dito dialogen, gelukkig fier overeind.’
****

Film / The Lone Ranger
Haal Jack Sparrow van het dek van de Black Pearl, drop hem met een verentooi op een stoomtrein in het wilde westen en je hebt min of meer The Lone Ranger. Regisseur Gore Verbinski en vaste maatje Johnny Depp slaan zes jaar na de laatste Pirates of the Caribbean de handen weer ineen voor een grootse avonturenfilm. 200 miljoen dollar kregen ze van Disney om stuk te slaan, dus verwacht gerust een aantal indrukwekkende explosies en een oogstrelende nabootsing van het Amerika in de jaren dertig. Depp speelt de ontspoorde indiaan Tonto,  die het verhaal vertelt van de rondzwervende cowboy John Reid (Armie Hammer).

RogerEbert.com: ‘There were points when the picture reminded me of the first three Indiana Jones films, and not just because the climax involves runaway trains on parallel tracks and the bad guy removes a man's heart from his chest (an atrocity reflected and abstracted in a witness's eyeball). Like the Indy films this is an overproduced cliffhanger, and it's very 20th century in its methods. The film's director, Gore Verbinski, thinks about what's in the frame and what's out, and about when the camera will move, and why. (…) By the end, the Ranger has become something close to an American Robin Hood — an outlaw-by-circumstance who understands the difference between brute force and true moral authority. (…) This is a lumpy bubblegum blockbuster with a bitter aftertaste, overlong but dazzling, built of borrowed bits yet defiantly its own thing.’
****1/2

Filmpjekijken.nl: ‘Een groot deel van de belangrijkste personen die dus betrokken waren bij Pirates of the Caribbean, gaan ook over The Lone Ranger. Ergens logisch dat de film eigenlijk een beetje Pirates of the Caribbean 'western style' is geworden. Is dit slecht? Nee hoor. Vooral als je erg hebt genoten van de Pirates of the Caribbean films, is het zeker niet vervelend. (...) Wanneer je de gelijkenis volledig loslaat, dan is The Lone Ranger eigenlijk een hele leuke, goede opgezette film. Hij is wat aan de lange kant, maar alleen al het spectaculaire slotakkoord maakt dit meer dan goed. Een leuke toevoeging aan het geheel is ook dat het volledig vanuit het perspectief van Tonto wordt verteld.’
****

Muziek / Pond - Hobo Rocket
Pond is een psychedelische band uit Perth, Australië. Bij liefhebbers zal nu gelijk de naam Tame Impala door het hoofd schieten. Terecht. Frontman Nick Allbrook speelde tot voor kort bas bij de iets beroemdere stadsgenoten. De muziek van zijn eigen project gaat zo heen en weer dat referenties noemen een onmenselijke taak is. Als we het tegen beter weten in toch zouden proberen, zouden we beginnen met namen als The Beatles, Pink Floyd en The White Stripes. De korte samenvatting is makkelijker: alle bands die ooit geestverruimende middelen hebben gebruikt.

De Volkskrant: Hobo Rocket is Ponds' vijfde plaat in evenveel jaar en zal, zeker nu Tame Impala zo veel succes heeft, wat breder worden opgemerkt. Terecht, want het is een soms snoeiharde, maar steengoed klinkende psychedelische rockplaat geworden. De diepe bassen en de massieve lagen elektronica vermengd met gitaren en de soms snerpende zang klinken als geheel zelfs vaak beter dan op die toch wat flets geproduceerde Tame Impala platen. De liedjes zijn wel wat minder, maar een pakkend liedje daar is het Allbrook niet om te doen. Af en toe, zoals in O Dharma ontsnapt er een mooi stukje melodie, maar dan ranselt de ritmemachine er weer lustig op los en sta je met je hoofd woest mee te zwaaien.’
****

The Independent: ‘If mutant garage-psychedelia is your thing, then Aussie quintet Pond's Hobo Rocket should have your head spinning. There's an audible lysergic fizz about everything in tracks such as Giant Tortoise and O Dharma, with their cosmic-swirl phasing, stereo panning and tendrils of sitar, while heavier cuts like Xanman and the epochal Whatever Happened to the Million Head Collide? offer brutal, shrill psych-rock weirdness, their squalling guitars careening around Nick Allbrook's piercing, high-register vocals. It's perhaps best summed up by the desultory guest mumbler of Hobo Rocket itself – presumably the hobo? – who enquires disgustedly, ‘What kind of drugs you guys on?’. All kinds, by the sound of it.’
****

Comments