Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Sterrenregen week 31
02 AUG 2013 • Door Thijs Zilverberg

Sterrenregen week 31

Boek / Phillipp Meyer - De zoon
Toewijding kun je schrijver Philipp Meyer niet ontzeggen. Nadat hij had besloten om een boek te maken over Comanche-indianen, leerde hij boogschieten en spoorzoeken. En hij dronk een beker bloed leeg, zoals het een echte Comanche betaamt. Het verhaal van De zoon begint met Eli McCullough, die in de lente van 1836 het eerste mannelijke kind in de zojuist opgerichte staat Texas is. Hij groeit op tussen de indianen. Dat beïnvloedt niet alleen hemzelf, maar ook zijn nakomelingen.

Nu.nl: ‘Meyer verwerkt de smaakmakers van het avonturengenre - seks, geweld, cowboys, indianen - tot hoge literatuur in deze fel realistische generatieroman over Texaanse oliebaronnen. (...) Zijn toon is compromisloos, hij schrijft volgens de tijdgeest. Mensen pakken wat ze kunnen en/of willen, en reageren furieus als van hen hetzelfde wordt afgepakt. Er zijn geen personages die morele oordelen vellen in deze darwinistische zone, met de soms gruwelijk wrede taferelen. De zoon is een adembenemend epos over mensen die geschiedenis schreven, een instant klassieker in het genre.’
*****

8Weekly: ‘Meyer verweeft Eli's verhaallijn naadloos met die van Eli's zoon Peter en diens kleindochter Jeanne Anne. De McCulloughs raken betrokken bij de olie-industrie en groeien uit tot een van de rijkste families in Amerika. De verschillende perspectieven geven de roman meer diepgang en belichten het olie-imperium van meerdere kanten. Vooral Jeanne Anne heeft het zwaar: als vrouw weet ze zich maar moeilijk staande te houden in het wereldje. (...) Uit alle gedetailleerde beschrijvingen in De zoon blijkt dat Meyer zijn huiswerk heeft gedaan. Naast het aanleren van indianengewoonten, las hij honderden romans over de geschiedenis van Texas.’
*****

Muziek / Ka - The Night’s Gambit
De cover van The Night’s Gambit toont een verregend schaakbord. Weinig subtiel, maar het is gelijk duidelijk dat we hier met een neerslachtige intellectueel te maken hebben. Ka gebruikt minimale beats, maar een maximale woordenschat. De rapper uit Brooklyn legt metaforen in inventieve rijmschema’s alsof het een puzzel voor vierjarigen is. Ideale muziek voor in een luie stoel met een koptelefoon op. Luisteren.

State: ‘Waar Kanye West, Jay-Z en consorten van megalomanie een doel maken, hun ego’s opblazen tot enorme proporties, daar grossiert Ka in bescheidenheid. Dat uit zich niet alleen in zijn houding, maar ook in de muziek. The Night’s Gambit is wellicht geen toegankelijk album dankzij de vaak drumloze beats, de minimale instrumentatie en de wat monotone stem. Saaiheid ligt in alles op de loer. Het knappe van Ka is dat hij dat weet te vermijden, omdat juist het minimalisme zijn kwaliteiten op de voorgrond plaatst. De focus ligt op de teksten, waarbij de donkere begeleiding slechts ter ondersteuning dient. Daarmee vertegenwoordigt Ka een eigen, unieke stem binnen de hiphopwereld en is The Night’s Gambit hopelijk geen plaat die onder de radar verborgen blijft.’
****

Pitchfork: ‘Ka's voice isn't overexcited. It's not larger-than-life, not a caricature, not a distillation of TV rap fantasies. His voice doesn't swell with braggadocio or bristle with rage. It's cool, but not cool in the way some people flaunt themselves and their own unflappable attitude, or callously disregard the lives of people they look down on. It's the cool of someone who, by necessity, has figured out how to detach himself from the emotional stress that would otherwise knock most people in the dirt. (…) Listen, then listen closer.’
****

Muziek / Fuck Buttons - Slow Focus
Als je anno nu iets wil bereiken in de elektronische muziek, vorm je een duo. Kijk naar Daft Punk, Disclosure en zo ook Fuck Buttons. Andrew Hung en Benjamin John Power, uit het Engelse stadje Worcester, maken grootse noise-collages met een post-rock-sausje. Het voorlopige hoogtepunt was de prominente rol van hun muziek tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Londen.

Pitchfork: ‘Power and Hung self-produced the record, and judging from the results, they should start producing for other acts as well. Every sound on Slow Focus is smooth, polished, and lovingly molded, like a factory-shaped piece of steel. The album's tone is a curious mix of juiced and muted, like Hung and Power have rewired the maximalism of stadium EDM to arrive at the minimalist emptiness of someone like Detroit's Robert Hood. (…) Power and Hung have made either the year's most introverted party album or the most expansive loner's album; either way, there are few albums this year that offer this much space to get lost in.
****1/2

The AV Club: ‘The use of two Fuck Buttons songs to open the 2012 Summer Olympics came as a surprise to a lot of people, but the bigger shock was that it sounded so right. Listening to Slow Focus, the growth of the group from indie-noise rabble-rousers to ceremony soundtrackers slips into the background as the massive drones wash everything away. Sophomore release Tarot Sport provided the giant leap to get to this point, but Slow Focus displays an act from a niche genre deftly handling the necessities and opportunities that come with sudden, rapid ascendance.’
****

Comments

Gerelateerde kortingen

Polare (voorheen De Slegte)
CJP-korting

Polare (voorheen De Slegte)

10% korting bij Polare