Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
CJP Serveerde: de Parade Amsterdam
12 AUG 2013 • Door Thijs Zilverberg • Meer blogs over Theater

CJP Serveerde: de Parade Amsterdam

Het recept van CJP Serveert is simpel. Voor € 15,- krijg je de twee door ons geselecteerde shows, een gratis drankje en de hele dag toegang tot het terrein. Alleen dat laatste is al de moeite waard. Je kijkt je ogen uit. Al aan het begin van de avond kolkt de Silent Disco alsof het de Titty Twister is, op de laatste nacht van Lowlands. De terrasjes zitten vol en iedereen geniet van zijn köfte, Oosterscheldekreeft of gewoon een biertje. Een verwarde man van tegen de zeventig loopt in badjas tussen de tafels door. Een stelletje schrikt op als hij zomaar een gesprek begint. Het blijkt Freek de Jonge te zijn, die de laatste kaartjes voor zijn voorstelling probeert te slijten.

Ontmoetingen
Wij bedanken hartelijk voor het aanbod, want Toen geluk en ongeluk zich in elkaar vergisten staat op het punt van beginnen. We worden een paardenstal in gedirigeerd. Een blonde meid met pony staat op het podium. Ze stelt zich met een krachtige handdruk voor. ‘Hoi, ik ben Lotte!’ De bezoekers moeten flink inschikken zodat iedereen een plek op de schoolbankjes kan vinden.

Als iedereen zit gaan de vier acteurs op een rij staan, waaronder Lotte. De twee buitenste beginnen aan een dialoog, een vrij strak geregisseerde first date. Ze kijken niet elkaar, maar het publiek strak aan. ‘Ik heb een volgende afspraak over 33 minuten en aangezien ik met het openbaar vervoer 27 minuten nodig heb om daar te geraken (acteur Mattias van de Vijver is Vlaams, red.), heb ik nog precies zes minuten.’ Dat valt zijn gesprekspartner rauw op haar dak, ze had zeker acht minuten uitgetrokken. Small talk slaan ze wegens de tikkende klok over, meteen ter zake, direct naar de zoen.
 
De andere twee acteurs nemen het woord. Of beter gezegd; spraakwaterval Lotte doet dat. Haar date kan niet anders doen dan luisteren, naar anekdotes die wel erg vaak over ‘een jongen’ gaan. Net als bij de andere ontmoeting is het script prachtig geschreven, vol filosofische statements over plannen versus spontaniteit en realiteit of dromen.

Dan onderbreekt Mattias de voorstelling. Hij begint aan een tirade tegen banaliteit, even vurig geformuleerd als gespeeld. Het leven is één groot toneelstuk, raast hij. Het voorbeeld van de toevallige ontmoeting met een kennis is herkenbaar. ‘Hey! Alles goed? Laten we snel een biertje doen!’ Met een woeste zwaai gooit hij de klapdeuren van de stal open. Hij stormt het festivalterrein op, van het overdekte toneelstuk naar de grote openluchtvoorstelling buiten. De andere acteurs doen de buiging maar met zijn drieën.

Hard to get
Voor de tweede act onder de noemer CJP Serveert staat een lange rij op het festivalterrein. Pepijn Schoneveld, een van onze tips voor Lowlands, staat voor de deur van Studio 7 gewoon de entreekaartjes voor zijn vrienden van het Monica da Silva Trio af te scheuren. Feitelijk is het een duo: Tim Kamps en Arjen Lubach, die na zijn periode als CJP-columnist gelukkig niet in een zwart gat is beland. Beiden zitten gewapend met een semi-akoestische gitaar in een huiskamersetting, met een paar slim geplaatste schemerlampen. Vaste Parade-gangers weten het al, van een Monica is geen spoor te bekennen.
 
Toch komt schijnbaar spontaan een derde lid aanwaaien, tijdens een potje petje op, petje af meets wie is het? Iedereen in de zaal moet gaan staan, als de tekst niet meer van toepassing is mag je gaan zitten. Vanaf de eerste woorden ‘Ik ben een mens’ spelen Kamps en Lubach langzaam het publiek weg. Bij ‘Ik zie iemand in de zaal waar ik mee zou willen zoenen’ gaan de vrouwen op de eerste rij massaal zitten, tot grote teleurstelling van de heren op het podium. Op het laatst staat er nog maar één man overeind. ‘Ik ben een muzikant’, zingt Kamps. ‘Een drummer?’ Nog steeds geen beweging. ‘Kom dan maar even naar beneden, laat maar eens wat zien.’ Hij daalt af met een zakje schepsnoep in zijn hand. ‘Hoe oud ben je? Zes?’ De iets ouder uitziende jongen mag de rest van de show blijven zitten.
 
Een half uur lang razen liedjes voorbij met een bijna niet te evenaren grapdichtheid. Waar ze hun inspiratie vandaan halen, is ons een raadsel. Ze brengen bijvoorbeeld een ode aan een bronwatermerk, wegens een vijf jaar geleden afgesloten wurgcontract. Kamps gaat wel heel ver in zijn methodes om hard to get te spelen. We horen iemand terecht de vergelijking met het geweldige gitaarduo uit Flight of the Conchords maken.

Het hoogtepunt is het nummer over hun vriendschap, ook al heeft Lubach niet de moeite genomen om zijn deel van de tekst in te studeren. Kamps speelt de rol van pispaaltje fantastisch. Lubach kaapt de melodie en maakt er een ode van aan zijn grootste vriend: Jezus. Als afsluiter op de EO Jongerendag zou hij zo een hele weide aan het meeblêren krijgen, ware het niet dat zijn tekst een paar hilarische kwinkslagen bevat.

Als Lubach na het slotakkoord de deur openklapt stromen de toeschouwers weer naar buiten, sommigen nog met tranen in hun ogen van het lachen. Het is inmiddels donker, maar de dj in de Silent Disco en de zweefmolen draaien nog. Bovendien, we hebben zelf onze eigen toneelstukjes te spelen. ‘Laten we nu een biertje doen!’

Comments