Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Sterrenregen week 30
26 JUL 2013 • Door Thijs Zilverberg

Sterrenregen week 30

Film / The Wolverine
Het moet voor Hugh Jackman inmiddels een routineklusje zijn om zich in te leven in Wolverine. Dit is inmiddels de zesde keer dat hij zijn nagelschaartje links laat liggen. The Wolverine speelt zich af in de tijd na X-Men: The Last Stand. Een kleine opfriscursus: daarin vermoorde de mutant met pijn in het hart Famke Janssens personage Jean Gray. Toch komt de veramerikaniseerde Nederlandse regelmatig terug in deze film, in de vorm van nachtmerries. De vechtscènes in het neonverlichte Japan maken deze blockbuster een zeer vermakelijke oosterse western.

Nu.nl: ‘Jackman was zelf niet zo tevreden met de Origins-film uit 2009, maar aangezien die wereldwijd 373 miljoen dollar opdracht krijgt de onverwoestbare superheld een tweede kans een eigen avontuur te beleven. Dat avontuur begint in Japan, waar een gevangen Logan anno 1945 de atoombommen van dichtbij meemaakt - en een Japanse bewaker het leven redt. (...) Jackman bewijst opnieuw dat hij de rol van Wolverine in zijn klauwen heeft en The Wolverine is zeker beter en vooral minder warrig dan de eerdere spin-off. Toch doet deze twee uur durende dosis Wolverine vooral reikhalzend uitzien naar het volgende X-Men-avontuur, Days of Future Past, dat voor 2014 gepland staat. Wie daar alvast een kort voorproefje van wil zien moet vooral blijven zitten zodra de aftiteling begint.’
****

Variety: ‘It takes more than half an hour for The Wolverine to unleash its first action scene, but when it comes, the strike proves elegantly choreographed and worthy of the Hong Kong films that clearly inspired it, as a squad of yakuza descend on Harada’s funeral, attempting to assassinate his daughter, Mariko (Tao Okamoto). The next scene rivals any confrontation in recent Asian cinema, as Wolverine combats a group of yakuza thugs atop a speeding bullet train, and it’s a thrill to see Jackman adding these new fighting styles to his character’s repertoire. (...) As it happens, The Wolverine boasts one of the best pulp-inspired scripts yet.‘
****

Film / Jayne Mansfield’s Car
Haar reputatie heeft de tand des tijds niet zo goed doorstaan als die van Marilyn Monroe, maar in de jaren vijftig deed Jayne Mansfield weinig voor haar onder. Het wrak van haar auto speelt verder slechts een bijrol in deze film over botsende families. Vooral fans van de ongemakkelijke situaties in The Royal Tenenbaums zullen hiervan smullen. Regisseur Billy Bob Thornton maakt zelf deel uit van een sterrencast waarvan we niet eens gaan beginnen met opsommen.

Filmpjekijken.com: ‘Tot de ontroerendste scènes behoort een tour de force van Kevin Bacon die als gedrogeerde zoon naar het hart van zijn vader wijst en schamperend vraagt: ‘How cold can it be in there?’ Tot de meest geestige een jachtpartij waarbij Robert Duvall op LSD-wolkjes loopt. Dat B.B. Thornton daarbij ongegeneerd durft inzetten op sleezy slow-motions en vettige Guns & Roses solo’s siert hem. (...) Jayne Mansfield’s Car is de T-Bone steak van deze filmzomer; sappige dialogen en doorbloede vertolkingen, omzwoerd door een flinterdun maar o zo genietbaar verhaal en gegrild met gepeperde finesse. Haal de tandenstokers alvast maar boven!’
****

8weekly: ‘Billy Bob Thornton slaagt erin om de vele personages allemaal te voorzien van inhoud en vraagt daarbij veel van zijn collega’s. Die spelen echter zonder gêne. Ze komen zelden flatteus over, maar zijn bijzonder overtuigend. Jayne Mansfield's Car kent geen helden, maar normale mensen gespeeld door een droomcast. Het is een prachtige schets van de jaren zestig, inclusief de retro behangetjes, de prachtige auto's van Skip en het overdadige drugsgebruik. Oorlogstrauma's werden zelden zo prettig verfilmd.’
****

Muziek / JBM - Stray Ashes
Als je je verveelt, probeer dan eens een artikel over JBM te vinden zonder de naam Bon Iver erin. Hoewel JBM, de alias van singer/songwriter Jesse Marchant, net aan de andere kant van de Amerikaans-Canadese grens is geboren lijkt hij de muzikale tweelingbroer van Bon Ivers Justin Vernon. Ze delen in ieder geval een bijna ongezonde hang naar melancholie en een talent voor het schrijven van beeldschone liedjes. Een beetje lullig is het wel, zo’n vergelijking waaraan niet is te ontkomen. Maar het kan ook een voordeel zijn. Aangezien Bon Iver voorlopig in een winterslaap zit, is Stray Ashes een prima alternatief.

De Morgen: ‘Onder zijn initialen JBM maakt Jesse Marchant verstilde songs die meer slenteren dan lopen, meer fluisteren dan roepen, en op geen enkel moment de behoefte voelen om te behagen. In de geïsoleerde schoonheid van het Catskillgebergte ontstonden ambachtelijke, vaak erg ingetogen folkrocknummers waar je de dauw haast van af voelt druppelen. (...) Stray Ashes is een plaat met een eigen karakter, tot aan de rand gevuld met nummers die gracieus voortkabbelen en in één moeite door je gemoedsstemming veranderen. Marchant grossiert in een donker, somber en weemoedig geluid dat als een dikke deken over je schouders wordt gedrapeerd. De herfst valt vroeg dit jaar.’
****1/2

NME: ‘It’s baffling that Canadian singer-songwriter Jesse Marchant chooses to release music under a name that sounds like a Home Counties haulage company. But though there’s little romance in his chosen handle, there’s plenty in his music. JBM’s electronically tempered woodsman folk is a blissfully eerie, emotional punch to the guts. Creating a sound as sensual as it is suffocating, opener Ferry sets the weighty tone, and the towering Only Now rings with looped keys and faraway beats. The killer chorus on Thames proves Marchant has distinctive pop skills at his disposal too.’
****

Comments

Gerelateerde kortingen

Vue Cinemas
tot € 2,- CJP-korting

Vue Cinemas

Zie de beste films van het moment voor heel weinig knaken

Pathé

Of je nou in Zwolle of Delft woont; deze bioscoopketen is overal

€ 2,-