Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Sterrenregen week 29
19 JUL 2013 • Door Thijs Zilverberg

Sterrenregen week 29

Muziek / Mayer Hawthorne - Where Does This Door Go
Heb je de laatste albums van Justin Timberlake en Robin Thicke al grijsgestreamd? Geen paniek, producer Pharrell Williams heeft nog zo’n talentvolle mooiboy achter de hand. De Californische Mayer Hawthorne moet met zijn vierde album Where Does This Door Go eindelijk de sprong naar de status van popidool gaan maken. Om nog even verder te gaan met wat relevante name dropping: John Legend zal vast goedkeurend knikken als hij dit album hoort. En waar Kendrick Lamar de tijd vandaan haalt weten we niet, maar ook hier komt hij weer een coupletje meerappen.

De Morgen: ‘De aan Detroit en Philadelphia verwante soul van zijn vroegste platen is verdwenen voor een meer rechttoe rechtaan geluid. (…) Opener Problematization en Back Street Lover zijn uitstekende clubtracks waarbij je nauwelijks stil kunt blijven zitten. The Only One balanceert op de dunne lijn tussen melancholie en gladde pop, maar blijft door het staccato ritme en de hoekige blazers wonderwel overeind. Where Does This Door Go is het soort psychedelische soul dat op Around the World in a Day van Prince had kunnen staan. Wine Glass Woman en Corsican Rosé geven aan waar Hawthorne zijn inspiratie haalt, en op Crime - nochtans niet de sterkste track hier - zorgt de alomtegenwoordige Kendrick Lamar ervoor dat je toch weer de oren spitst.’
****

PopMatters: ‘With Where Does This Door Go, Hawthorne offers a set that’s more cohesive and fulfilling than How Do You Do. Even with the thematic of sex being awkward and mean-spirited, the LP is a joy to listen to and fans of Steely Dan will find much to admire here. The album builds with track after track of awesomeness that offers a heralded look at a genre of music that often goes overlooked, unless, of course, you’re a regular reader of Mojo or Rolling Stone. Mayer Hawthorne might be asking Where Does This Door Go, despite the fact that it’s more of a command than a question, and the obvious answer is wherever he wants to lead us down. Whether the sex vibes are good or bad, Hawthorne has the 'it' sound that’s a favourite of coffee shop baristas everywhere.’
****1/2

Muziek / Alela Diane - About Farewell
De term ‘ingetogen’ is niet echt meer van toepassing op singer/songwriter Alela Diane. Op About Farewell gooit de Amerikaanse alles eruit over haar scheiding van ex-man en inmiddels ook ex-bandlid Tom Bevitori. Persoonlijkere teksten gaan we vermoedelijk niet meer tegenkomen dit jaar. Het recept is verder hetzelfde als op haar vorige vier albums: prettig getokkel op een akoestische gitaar en een stem die je verwacht op het podium in een vervallen saloon.

De Volkskrant: ‘Op About Farewell vinden we Diane weer in blakende eenvoud, rond een pijnlijk scherp tokkelende gitaar en vloeiende tweede stemmen, die in een aangrijpende ballade als titellied About Farewell diepe indruk maken. De kleine, maar rake folkmelodieën, en de soms ijzingwekkende stem van Diane bezorgen koude rillingen. Een duister lied als Rose & Thorn is nauwelijks met droge ogen uit te zitten. Alela Diane mag verdrietig en alleen zijn, ze is met dit prachtalbum toch ook weer terug als voorname liedschrijfster.’
****

Boston Globe: ‘The most devastating thing Alela Diane sings on her new album — and there are many — goes like this: 'I heard somebody say / That the brightest lights /  Cast the biggest shadows / So honey, I’ve got to let you go.' (…) At times the songs are so visceral, you almost feel sheepish knowing so intimately what Diane endured. She paints her sense of loss in vivid hues. 'Honey, there is nothing I can do,' she repeats on Nothing I Can Do, before unleashing the guillotine: '... to save you from yourself.' (…) But About Farewell isn’t about pointing fingers. It’s a brave account of how you can fall out of love just as easily as you fell in. Like the first blush of a new romance, it is intoxicating.’
****1/2

Film / Io Sono Li
Venetië staat bekend als een van de meest romantische steden ter wereld, maar niet voor Shun Li (Zhao Tao). De Chinese is dwangarbeider (lees: moderne slaaf) in het voorstadje Chioggia, zeg maar het New Jersey van Venetië. Als bardame raakt ze aan de praat met de Joegoslavische stamgast Bepi (Rade Sherbedgia). Ondanks dertig jaar leeftijdsverschil blijken ze verwante zielen, die elkaar vinden in gemeenschappelijke heimwee en de liefde voor poëzie. De vissersgemeenschap op het eilandje zit alleen niet echt op die vriendschap te wachten. Een aangrijpend speelfilmdebuut van Italiaans documentairemaker Andrea Segre.

De Volkskrant: ‘Het zijn vooral Zhao Tao (vaste actrice in de films van de gelauwerde Chinese filmer Jia Zhang-ke) en Rade Sherbedgia (onder meer bekend als stripfiguurgangster Boris the Blade in Snatch, nota bene) die hun Shun Li en Bepi zo mooi geloofwaardig en echt tot leven wekken. Zij kende geen Italiaans voor ze aan deze film begon. Hij toont zijn decennialange ervaring alleen al in zo'n mooie frons. Voortdurend voelt het alsof de personages voor de acteurs zijn geschreven. Typetjes worden het nooit. Ze ontdekken elkaar in een Zuid/Oost/Europees/ Aziatische melancholie die geen moment gekunsteld aandoet. Io Sono Li is geen liefdesverhaal, wel een romantische film in de zuiverste zin van het woord.’
****

8Weekly: ‘In eerste instantie is Io Sono Li een dramafilm over een warme vriendschap, met voortkabbelende scènes en mooie beelden van het eiland en de zee. Pas later komt de problematiek langzaam naar de oppervlakte. De gesprekken tussen Shun Li en Bepi verlopen moeizaam, maar wanneer ze vanuit Bepi's vissershutje uitkijken over de zee blijken woorden overbodig. Deze veelzeggende scènes, misschien wel de mooiste stukken uit de film, tonen zowel hoop op een beter leven als de hopeloosheid van het huidige bestaan. De zoektocht naar geluk is gedeeltelijk geslaagd – maar wat Shun Li echt wil, ligt buiten haar macht.’
****

Comments