Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Sterrenregen week 27
05 JUL 2013 • Door Thijs Zilverberg

Sterrenregen week 27

Muziek / James Holden - The Inheritors
Een album van vijf kwartier, het is nogal wat. Toch zul je je bij het beluisteren van The Inheritors geen moment afvragen of het einde al in zicht is. Vergeet Hitchcock; James Holden is pas een master of suspense. Hij neemt je mee langs freejazz, industrial, en is Radiohead inmiddels al een genre? De dj/producer was wat uit de schijnwerpers verdwenen na The Idiots Are Winning in 2006, maar met deze cd trekt hij alle aandacht weer vol naar zich toe.

De Volkskrant: ‘De dance van Brit James Holden klinkt nooit elektronisch, maar aangenaam organisch. Terwijl hij toch wiskundige is, zelf muziekapparaten in elkaar knutselde en ooit dancetracks maakte als experiment met verschillende soorten software. (…) Geen drie seconden hoor je hetzelfde. Holden weet hoe de spanning op te bouwen, in de sombere en bijna apocalyptische techno van ||: A Circle Inside A Circle Inside :|| waarin geheel tegen de sfeer van het nummer in piepende orgelpijpen en panfluitjes de kop opsteken. Het is die versmelting van analoog bubbelgeluid, of zomaar eens een lekker knallend drumstel, met soms ook nogal postindustrieel scheurende digitale softwaresynths die de muziek van Holden zo bijzonder maakt.’
****

Pitchfork: ‘In most electronic music, the core elements-- drums, bassline, lead-- play well-defined roles and inhabit familiar sonic spaces. The Inheritors doesn't work like that. The rhythms and melodies come from odd places, sometimes switching roles during the course of a song. The title track, for example, is a hurricane of sound, sharp percussive hits fighting back a massive, distorted midrange assault. When Holden does break out traditional drum sounds-- during the climax of lead single Renata or Delabole, for example-- they amplify the intensity, offering the gargled synth patterns something to spring from. (…) After dozens of listens, The Inheritors still feels like it could fall off the rails at any moment, that its wires could trip and the whole album devolve into a mess of feedback that will have you racing to unplug your speakers. Holden's ability to wrangle a complex synthesizer isn't unique; his ability to make that skill seem utterly necessary, is.’
****
 
 
Muziek / Editors - The Weight Of Your Love
De Britse band Editors (zonder lidwoord s.v.p.) is inmiddels toe aan zijn vierde album. Het proces ging niet helemaal zonder tegenslag. Lid van het eerste uur Chris Urbanowicz stapte op, vanwege de beruchte creatieve meningsverschillen. Twee nieuwe leden vullen de achtergelaten leegte op, waardoor het geluid nog grootser is dan voorheen. Met The Weight Of Your Love doen Tom Smith en collega’s weer precies waar ze goed in zijn: hits fabriceren alsof het niets is. Ook dit materiaal is weer uitermate geschikt om deze zomer over de festivalweides te galmen. Als je ze op Lowlands mist: ook in huiskamersetting werken ze prima.

De Morgen: ‘Nieuwe rekruten gitarist Justin Lockey (ex-Yourcodenameis:milo) en keyboardspeler Elliot Williams (voordien de drijvende kracht achter Airship) zorgen ervoor dat de band niet alleen grootser, maar ook gevarieerder klinkt. Dat merkte je al aan de eerste single - A Ton of Love voelt opvallend vitaal aan - en ook elders op de plaat hoor je een herboren, dynamische band die zijn ambities niet onder stoelen of banken steekt. (…) The Phone Book - de soberste passage van de plaat - grijpt meteen naar de keel. Smith heeft in zijn teksten nooit in een boogje om wat drama heen gelopen, maar hij slaagt er wel steeds beter in om te doseren. (…) The Weight of Your Love is een uitstekende, rijke en gevarieerde plaat geworden.’
****

TheLineOfBestFit.com: ‘The first track from Editors’ fourth record The Weight of Your Love sees frontman Tom Smith bellow in his best Dave Gahan,  'I promised myself I wouldn’t sing about death/I know I’m getting boring.' (…) It reveals the pain of a perpetual sulk, a dissatisfaction with constant dissatisfaction. After all, the band is among the best and gloomiest company of noughties-era post-punk revivalists.  And, as latter albums by The Cure, this Bauhaus song and The Horrors‘ Skying prove, even goths have to smile sometimes. (…) The band’s audible aspiration towards greatness on this album is the most welcome aspect about it. You can hear the effort that was put into making it as galactic and sprawling as it is. (…) We can only hope Editors continue to remain so restless.’
****
 
Film / I, Anna
Detective Bernie Reid (Gabriel Byrne) onderzoekt een Londense moord. Niet geheel toevallig ontmoet hij dan Anna (Charlotte Rampling), een mysterieuze femme fatale. Hij volgt haar tot op een feestje. Ze liggen allebei in echtscheiding, dus de wederzijdse aantrekkingskracht laat niet lang op zich wachten. Maar wat is een femme fatale zonder donkere kant? Al gauw blijkt dat Anna een geheim met zich meedraagt. Tegen dit donkere decor een lichtvoetig feitje: regisseur Barnaby Southcombe is de zoon van Rampling.

De Volkskrant: ‘De identiteit van de moordenaar is eigenlijk niet zo belangrijk in deze intrigerende, soms verrassend ontroerende bewerking van Elsa Lewins gelijknamige roman. De film drijft vooral op de vraag wat er precies met Anna aan de hand is. Om zijn publiek aan het gissen en interpreteren te krijgen, presenteert debuterend regisseur/scenarist Barnaby Southcombe allerlei contrasterende perspectieven op zijn hoofdpersonage. (…) Rampling en Byrne vertolken hun personages met indrukwekkende terughoudendheid, daarbij geholpen door een script dat nooit te psychologiserend of uitleggerig wordt. De ene toeschouwer zal het spel met herinneringen, identiteit, fantasie en werkelijkheid sneller doorzien dan de andere. Maar ook dan blijft I, Anna uitmuntend in sfeer en suggestie, met een voornamelijk uit betonfaçades opgetrokken Londen dat zich voortdurend naar het troebele gemoed van de personages schikt.’
****

Cinemagazine.nl: ‘De film wordt ondersteund door minimalistische en melancholische muziek die de leegte nog eens extra versterkt. Het geeft de uitzonderlijke compassie die het stel voor elkaar voelt een mooie rust die goed voelbaar wordt gemaakt. Bernie doet er dan ook alles aan om Anna te beschermen van die boze, rechtlijnige buitenwereld om hun prille liefde in stand te houden. (…) Maar wat nog het meest overtuigt aan het Europese I, Anna is het krachtige acteerwerk van Byrne en, met name, Rampling. Laatstgenoemde weet zich uitstekend in te leven in haar getroebleerde personage en weet tot het einde de betrokkenheid hoog te houden. De kleine onvolkomenheden mogen uiteindelijk de pret niet drukken. Een visueel hoogstaande film met goed acteerwerk verdient een ruime voldoende.’
****

Comments

Gerelateerde kortingen

Vue Cinemas
tot € 2,- CJP-korting

Vue Cinemas

Zie de beste films van het moment voor heel weinig knaken

Pathé

Of je nou in Zwolle of Delft woont; deze bioscoopketen is overal

€ 2,-