Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
CJP @ North Sea Jazz
15 JUL 2013 • Door Sara Madou • Meer blogs over Muziek

CJP @ North Sea Jazz

Het is even reizen voor deze vastgeroeste Amsterdammer, maar met het North Sea Jazz festival wagen we met liefde de overstap naar Rotterdam. Want afgezien van het stralende zonnetje, is ook de line-up van zondag 14 juli oogverblindend goed. Zó goed zelfs, dat journalisten en bezoekers zich vandaag in allerlei onmogelijke bochten wringen om zoveel mogelijk (toekomstige) favorieten te kunnen zien.
 
Dilemma 1: Charlie Wilson of Nynke Laverman.
Charlie is een krasse kerel (60), die als R&B zanger vooral eind jaren tachtig/begin jaren negentig furore maakte. Eerst als zanger bij The Gap Band (The Party Train), daarna solo. Nynke kennen we als de Friese fado-ster met de knallende stage presence. Toch gaan we voor Charlie, want Nynke zagen we eerder live en Charlie’s muziek kennen we nog niet zo goed. Geen verkeerde keus. In zijn glimmende pakken, omringd door met flikkerende lichtjes versierde zangeressen, knalt hij deze festivaldag open. Door de tracks van Snoop Dogg, pardon: Lion (Beautiful, Signs - waar hij zelf co-auteur van is) trekt hij nog wat extra jongeren erbij. Die zijn sowieso veelvuldig aanwezig, mocht je die zó niet kloppende mening zijn toegedaan dat NSJ een oude mensen-festival is. Sterker: het lijkt alsof er vandaag meer mensen ónder, dan boven de 30 rondlopen.
 
Dilemma 2: Calexico, Marcus Miller, Herbie Hancock met het Metropole orkest.
Herbie heeft de voorkeur, maar dat is een plusconcert en we zijn vergeten om er kaartjes voor te regelen. Oeps. Jazz cat Marcus is een aanrader, maar we zijn wel benieuwd naar Leo Blokhuis-lieveling Calexico. Jazz is een begrip dat je heel breed op kunt vatten, wat het festival en wij dus ook doen vandaag, maar de americana van Calexico is met alle goede wil van de wereld geen jazz te noemen. Wel is het een aanstekelijk frisse band, waarbij je het hete woestijnzand bijna kunt voelen en de tumbleweeds je als het ware om de oren vliegen. Beeldende muziek, die niet misstaat op een Tarantino-soundtrack. Alleen jammer dat ze in de donkere Maas-zaal spelen. Met klassiek Hollands weer is het overdekte gedeelte van NSJ prettig, nu vinden we het zonde. Kan dat dak open?
 
Dilemma 3: Bettye LaVette, Ben Harper of Bobby Womack.
Dit is een pittige. Bobby Womack willen we alleen al aanraken omdat hij ooit in de band van Sam Cooke zat. Ben Harper past perfect bij de zonnige sfeer van vandaag, maar die zagen we al eerder live. Dan toch maar Bettye LaVette, nog zo’n golden oldie maar deze keer in vrouwelijke vorm, die nog immer een gouden stem blijkt te hebben. We zijn niet de enige die deze keuze maakten: de Congo-tent barst bijna uit zijn voegen. Vanaf de zijkant, in de zon, is het prima genieten van deze souldiva. Ze maakt indruk met haar rauwe stem en eindigt met een a capella-nummer, met een oorverdovend applaus als gevolg.
 
Dilemma 4: José James, Mud Morganfield, Bonnie Raitt of Miguel.
Jazz (José), blues/soul (Bonnie) en R&B (Miguel) leggen het af tegen de pure blues van Mud Morganfield, de zoon van de legendarische Muddy Waters. Deels omdat we nieuwsgierig naar hem zijn en wel wat vuige blues kunnen gebruiken, deels omdat Mud speelt in dezelfde zaal als Charles Bradley later op de avond en we daar vooraan móeten staan. Gelukkig stelt Mud niet teleur. Als rasechte Chicago blues-artiest is hij veel te zwaar, half leunend op een wankel krukje en flirt hij met álle vrouwen in het publiek, met name de ongepast jonge exemplaren. Mud heeft een killer band bij zich, met onder andere toetsenist Eric Ranzoni en mondharmonicaspeler Steve Weston, waardoor je een uur lang onmogelijk stil kunt staan.  
 
Dilemma 5: Dionne Warwick, Sting, Kendrick Lamar of Charles Bradley.
Als we heel eerlijk zijn, is dit een dilemma van niks. Onze voorkeur staat allang vast, maar dat had je ongetwijfeld al geraden door het stukje hierboven. Dat wil overigens niet zeggen dat de andere acts te min zijn. Kendrick Lamar met een live band klinkt tof, Sting is en blijft een legende en Dionne Warwick is niet voor niets een plusconcert (al hoorden we achteraf dat ze zwaar teleurstelde).
Hoe dan ook: wij kijken en luisteren naar Charles Bradley. Het gretig opgeëiste stoeltje wordt vanaf de eerste tot de allerlaatste noot van zijn band The Extraordinaires (een groep jonge, getalenteerde jongens) niet meer aangeraakt.
Wat. Een. Show.
Het is voor een klassieke soulliefhebber zoals ondergetekende sowieso een bijzondere ervaring om een held live te bewonderen. Sam Cooke, Otis Redding, Bettye Swann: allemaal zijn ze dood of te oud om op te treden. Daar komt het buitengewone from rags to riches-verhaal van Bradley nog bovenop. Jarenlang worstelde hij in de marge als James Brown-imitator, leefde half op straat, totdat de documentaire (zien!) Soul of America verscheen en hij de lieveling werd van iedere muziekliefhebber met een hart. Zijn struggle resulteert in met extreem veel emotie gezongen teksten. Die emoties zijn écht. Geen flauw trucje om het publiek te bespelen; je voelt dat Charles zijn publiek daadwerkelijk dankbaar is, ziet zijn bijna-tranen als hij met die door je ziel snijdende stem zingt. We klappen onze handen bont en blauw, tot en met de toegift (Victim of Love & Why is it so hard). Charles wil nog méér geven, het publiek vraagt erom, smeekt bijna, maar de organisatie is onverbiddelijk: hij moet stoppen. Zijn bandleden moeten hem subtiel doch doeltreffend het podium af helpen: Charles is duidelijk bang dat hij zijn publiek teleurstelt door te stoppen, na anderhalf uur zijn ziel & zaligheid te hebben gegeven. Geen zorgen Charles, we zijn alles behalve teleurgesteld. Na opgepikt te hebben dat je op 24 oktober terugkomt naar Nederland, deze keer in Paradiso, zitten we in de trein terug naar Amsterdam op onze telefoon al kaarten te bestellen. Op 24 oktober staan wij weer vooraan.

Comments