Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Sterrenregen week 22
31 MEI 2013 • Door Elize Kerseboom • Meer blogs over Film

Sterrenregen week 22

Film / Ginger & Rosa
De twee tieners Ginger (Elle Fanning) en Rosa (Alice Englert) zijn onafscheidelijk. Ze dragen dezelfde truien en spijbelen van school terwijl ze zich zoveel mogelijk afzetten tegen hun moeders, die vroeger ook hartsvriendinnen waren. Ondertussen zijn het de revolutionaire jaren zestig en staat de wereld op ontploffen. Letterlijk, want de nucleaire dreiging wordt steeds groter. Iets waar Ginger zich mee bezighoudt, terwijl haar vriendin meer interesse krijgt in jongens. Ze ziet zelfs de in scheiding liggende vader van Ginger wel zitten.  

Filmtotaal: ‘Fanning bewijst opnieuw haar enorme talent met evenveel vrolijke charme als hartverscheurende tranen. Soms krijgt ze een beetje hulp van de muziek. De scène waarin de gevoelens van Ginger tot expressie komen door een scheurende saxofoonsolo van Charlie Parker op haar platenspeler, is een van de hoogtepunten van de film. Bijna even mooi is een scène waarin Miles Davis wordt ingezet om het gewichtsloze gevoel van een autoritje met Ginger, Rosa en Roland weer te geven, voordat alle problemen beginnen. Deze eer gaat ook uit naar het prachtige, impressionistische camerawerk van Robbie Ryan, dat doet denken aan zijn geweldige werk met Andrea Arnold (Wuthering Heights, Fish Tank).’
****1/2

De Volkskrant: 'Geluk is geen optie als je weet dat de aarde elk moment kan worden opgeblazen', zegt Ginger in het beeldschone coming of age-drama Ginger & Rosa. Regisseur-scenarist Sally Potter heeft geen grootse middelen nodig om de kopzorgen van haar heldin aannemelijk en invoelbaar te maken, en kan ook zonder de experimenteerdrift van haar eerdere werk - in Yes (2004) voerde Potter een liefdespaar op dat uitsluitend in dichtregels met elkaar spreekt. De heldin uit Ginger & Rosa is juist levensecht en ligt je door allerlei goed getroffen details al snel na aan het hart. Hoe moet een voorzichtig puberend meisje dat nog met twee teddyberen in bed slaapt en haar eerste vieze slokjes bier drinkt, omgaan met zoiets onvoorstelbaars als een kernoorlog?’
****

Film / Oh Boy
Sommige mensen leven, anderen laten zich leven. Niko Fischer (gespeeld door Tom Schilling), behoort als zoekende twintiger tot die laatste, passieve groep. Op een dag wordt Niko’s rijbewijs hem ontnomen, gaat zijn vriendin ervandoor én stopt zijn vader met het geven van studiegeld. Dat laatste is niet zo gek, want Niko heeft al jaren niets meer aan zijn studie gedaan. Ondanks zijn gedwaal staat Niko met alles stil; doet hij eigenlijk niets. De film gaat ook over Berlijn, dat als toneel dient voor Niko’s bestaan als slacker en waar we hem 24 uur lang volgen.

De Volkskrant: ‘[Regisseur] Gerster vervalt niet in navelstaarderij, maar verbeeldt het gevoel van velen. Niet alle scènes zijn even sterk, maar de humor maakt veel goed, net als de overtuigende ondertoon van weemoed en onzekerheid. Het is bovendien mooi hoe de regisseur in het eigentijdse verhaal ook de Duitse geschiedenis weet te verwerken: niet alleen de dag van vandaag telt, ook het verleden weegt mee. En morgen is er een nieuwe kans op koffie.’
****

Filmtotaal: ‘Gerster zet de humoristische en o zo herkenbare taferelen die Niko overkomen, luchtig neer. Ze worden aaneengeregen door een jazzy soundtrack die niet zou misstaan in een Woody Allen-film. Maar achter alle absurdistische en kafkaiaanse toestanden gaat een diepere laag schuil, die Gerster subtiel laat doorschemeren. Niet alleen getuigen de dialogen van verrassende invalshoeken en spitsvondigheid; het zijn de mensen in Niko’s omgeving die hem aan het denken zetten.’
****

Film / Después de Lucía
Na de dood van haar moeder maken Alejandra (Tessa Ia) en vader Roberto (Hernán Mendoza) een nieuwe start. Ze verhuizen naar de andere kant van Mexico. Alejandra maakt op haar nieuwe school met gemak een stel vrienden en heel even lijkt het erop dat de verhuizing een goede keus was. Helaas blijkt al snel dat de rouwende Alejandra in een utopie leeft; haar zogenaamde schoolvrienden zijn niet zulke lieverdjes en maken haar het leven zuur. Regisseur Michel Franco laat in Después de Lucía het maatschappelijke thema pesten van een gitzwarte kant zien.

BN/De Stem: Después de Lucía is ongemanipuleerde cinema, die de daden in de film alleen maar indringender maken. Iedere scène bestaat uit één doorlopend shot, zonder knipjes. Het zien afglijden van Alejandra is een ware aanslag op de onderbuikgevoelens. Wanneer de puber gedwongen wordt een taart met uitwerpselen te eten, is het incasseren of wegkijken. In werkelijkheid zouden we er gewoonweg iets aan moeten doen.‘
****

De Telegraaf: ‘Después de Lucía is een even ongemakkelijke als aangrijpende film van Chuy Chávez en mengt zich in een actuele discussie. Pesten en sociale media. Ze versterken elkaar. Behalve een prachtig drama is dit een film met een boodschap. Hopelijk komt hij aan.’
****

Comments