Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Onze man in Cannes: deel 11
25 MEI 2013 • Door Robbert Blokland • Meer blogs over Film

Onze man in Cannes: deel 11

Het festival nadert zijn einde en dat is aan alles merkbaar. Veel journalisten verlaten aan het einde van de tweede week het terrein: de zalen worden leger. De die-hards die het tot de laatste competitiefilm weten te redden, zakken steeds vaker even weg tijdens de screenings, iets dat vaak gepaard gaat met wat gesnurk. De harde schijf zit vol van de onvoorstelbare hoeveelheid indrukken van de afgelopen twaalf dagen. Of, zoals collega C. het poëtisch verwoordde: ‘de markt, de échte motor van het schip dat Cannes heet, is inmiddels gestopt en de journalisten mogen nog een paar daagjes rustig doordobberen naar de haven.’

Het feit dat er donderdagavond en vrijdag maar weinig interessants meer werd gedraaid, hielp ook niet echt: Michael Kohlhaas is een slaapverwekkend drama met Mads Mikkelsen als op wraak beluste paardenhandelaar in de zestiende eeuw en The Immigrant is een stroperig melodrama met Marion Cotillard als Poolse, die zich begin 20e eeuw in New York probeert te redden. De shots van de aankomst op Ellis Island zijn prachtig en volgens Poolse collega's is het accent van La Cotillard nog beter dan dat van Meryl in Sophie's Choice. Maar verder vooral snel vergeten.

Veel boeiender waren de gesprekken met makers deze laatste dagen. Het vervelende Blood Ties (met Clive Owen en Billy Crudup als botsende broers in de jaren zeventig) bood geen inspiratie voor diepe discussie, maar het is desondanks altijd een feestje om vrolijke flapuit Zoe 'Avatar' Saldana te spreken (‘ik vroeg Benedicht Cumberbatch op de set van Star Trek: hadden je ouders ruzie toen ze je kregen?! Hoe hebben ze die naam verzonnen?’). En regisseur Paolo Sorrentino, met zijn La Grande Bellezza serieuze kanshebber op een belangrijke prijs, bekende ons medelijden te hebben met journalisten. ‘Het zijn mensen die weten wat échte eenzaamheid is. Ze ontmoeten elke dag heel veel mensen, maar ze delen maar zelden iets wezenlijks met die mensen. Je kan die leegte vaak van hun gezicht aflezen.’

De mooiste quotes kwamen echter van regisseur Alexander Payne en Bruce Dern, de 76-jarige held van zijn prachtige melancholieke Nebraska. Dern genoot van de aandacht die zijn eerste hoofdrol in 25 jaar met zich mee bracht (‘ik had ook wel een hoofdrol in Last Man Standing, maar naast Bruce Willis voelt iedereen zich een bijrolacteur’). De veteraan wisselde interessante gedachten (‘werken in de showbusiness is als het lopen van een marathon en ik heb blijkbaar een geweldige eindsprint’) af met prachtige anekdotes uit de oude doos. ‘Alexander geeft je veel meer de ruimte om iets te ontwikkelen. Dat was wel anders met Hitchcock (met wie hij Family Plot maakte -rb.). Die nam mij tijdens de opnames apart en wees mij terecht: ik heb je gevraagd omdat je grappig bent. Nu heb ik hier 15 perfecte takes van je, maar op geen van allen ben je grappig.’
Regisseur Payne ontkende trouwens heel bewust een pleidooi in zijn film te hebben gestopt om beter met onze ouderen om te gaan. ‘Maar het is goed als dit verhaal die gedachte bij de kijker opwekt’, voegde hij daar aan toe. ‘Het is onvermijdelijk dat er, naarmate je echt ouder wordt, steeds meer momenten komen die niet veel met waardigheid te maken hebben. Het is goed als kinderen af en toe hun best doen om dat soort gevoelens bij hun ouders weg te nemen. Net zoals de zoon in Nebraska zijn oude vader nog één moment van waardigheid wil gunnen.’

Comments

Gerelateerde kortingen

Vue Cinemas
tot € 2,- CJP-korting

Vue Cinemas

Zie de beste films van het moment voor heel weinig knaken

Pathé

Of je nou in Zwolle of Delft woont; deze bioscoopketen is overal

€ 2,-