Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
INTERVIEW: 7x Wende
09 MEI 2013 • Door Norbert Pek • Meer blogs over Muziek

INTERVIEW: 7x Wende

1. INTENTIE

“Ik wil een popalbum maken. Daarom onderzocht ik wat pop voor mij betekende. Ik dacht dat het vooral om een sterk refrein en een melodielijn ging. Allemaal bullshit natuurlijk. De muziek van Rufus Wainwright of Patrick Watson is ook niet vastomlijnd. Maar pop heeft wel een bepaalde structuur. Ik was heel benieuwd wat beats en een uptempo ritme met me zouden doen. Verder wilde ik de plaat zelf schrijven. Het vorige album No. 9 maakte ik samen met Jan van Eerd, met wie ik elke maandag samenkwam. Nu wilde ik echt helemaal alleen zijn. Tot slot wilde ik met de computer leren werken. Ik wilde geen producer worden, maar zelf arrangeren en de samples en beats doen. De intentie was dus: popalbum, zelf schrijven, met de computer werken.’ 
 
Is het belangrijk dat je het jezelf moeilijk maakt?
‘Ik moet een vraag hebben die me prikkelt. Ik was in juli vorig jaar uitgeschreven en had ook een studio in Nederland kunnen boeken. Maar het leek me interessant om te kijken wat er gebeurt als iemand er overheen gaat die me niet kent én in de elektronische hoek zit. Ik wilde met producers in het buitenland werken.’
 
2. BERLIJN

‘Dat ik in Berlijn terechtkwam, was een gelukkige samenkomst van omstandigheden. Ik heb met mensen gepraat in Londen, Keulen en Berlijn. In Berlijn stelden ze me de beste vragen en gaven ze me de beste opdracht: ga maar weer naar huis en strip alle nummers. Ze waren streng op een goede manier. Ik volgde wat ze zeiden. De wijk Neukölln vond ik ook een toffe plek. Net als de Chez Chérie studio daar: een verrotte bunker waar een community zit van allemaal creatieve mensen. T.Raumschmiere en Apparat bijvoorbeeld. Die zaten daar, hielpen soms mee. Al deden producers Nackt en Tilman Hopf het meeste. Op een gegeven moment kwam Earl Harvin langs, die in Nine Inch Nails heeft gedrumd. Hij speelde ook mee. De creativiteit die er heerste, voelde ik al toen ik de studio binnenkwam. Ik dacht: volgens mij gebeuren hier veel toffe dingen, ook al ziet het er niet uit. Als ik in een creatief proces zit moet ik in de natuur zijn of in een kale afgesloten ruimte. Het mag er niet gezellig zijn. Ik heb in zoveel verschillende bunkers gewerkt dat ik ze niet eens meer kan tellen.’ 
 
3. (ON)TEVREDENHEID

‘Als ik iets aan het maken ben, ben ik best heftig. Ik wilde constant doorwerken in de studio. Daar hadden zij helemaal geen zin in. Ze wilden niet om elf uur ‘s ochtends beginnen, maar werkten eerder van zes uur ‘s avonds tot zes uur ‘ochtends. Soms hadden ze me dagen niet nodig. 'We bellen je wel', zeiden ze dan. Ik moest me eraan overgeven. Want ik had gekozen om met deze mensen te werken.’
 
Gaat dit niet recht tegen je persoonlijkheid in?
‘Totaal. Maar dat vond ik uiteindelijk verfrissend. De eerste twee weken waren afschuwelijk. We waren té elektronisch bezig. Ze wisten ook niet wie ik was. Toen hebben ze YouTube-filmpjes van me bekeken. We kwamen erachter dat we het klassieke deel waren vergeten. Mijn roots. Het orkestrale. Nadat we dit puzzeltje hadden gelegd, ging het beter. We vertrouwden elkaar.’
 
Ben je lang ontevreden geweest?
‘Ik heb mezelf enorm in de weg gezeten. Het was heel moeilijk om alleen te werken. Ik kon er geen plezier uithalen. Maar ik bleef streng voor mezelf omdat ik mijn autonomie wilde trainen. Ik ben geneigd om bij elk regeltje dat ik schrijf te vragen of het goed is. Daarom wilde ik zelf dertig nummers schrijven, zonder iets aan iemand te laten horen. Het maakte niet uit of ze goed of slecht waren. In die periode ben ik dus heel ontevreden geweest. Ik ben eigenlijk nog nooit zo ontevreden geweest tijdens een dergelijk proces. Pas na een paar weken in Berlijn begon ik in de nummers te geloven en dacht: dit is eigenlijk wel ok.’
 
Wat deed die periode met je humeur?
‘Minder dan vroeger. Ik kan makkelijker even naar buiten gaan. Een film zien. Het loslaten. Maar mijn liefje heeft het soms zwaar te verduren gehad. Hij had me al tijdens de shows van No. 9 gezien. Ik kook wel voor je, dacht hij, maar verder ben ik er niet. Als je wilt huilen, moet je huilen, maar ik ga het niet voor je oplossen.’

4. NAAKT
 
Een nummer op de plaat heet Nude, je toert met The Naked Sessions en je hebt met producer Nackt gewerkt. Toeval?
‘Nu je het zo zegt, kan dat bijna niet. Ik vind het ook een persoonlijk album, hoewel het tekstueel misschien niet alles letterlijk blootlegt. Er is een clichébeeld over wat naakt, intiem en kwetsbaar is, maar zoiets kan ook extravert zijn. Snap je?’
 
Kun je een voorbeeld van die kwetsbaarheid noemen?
‘Ik spreek in Last Resistance uit wat mijn grootste angst is. Inner silence. Dat zeg ik letterlijk. Nadat ik in 2010 in Carré stond, ben ik een half jaar gestopt met werken. Daarvoor was ik veel weg door optredens. Zoiets geeft je bestaansrecht, want je doet wat je goed kunt. Je ontleent je identiteit eraan. Maar wat blijft er van je over als je dit wegtrekt? Ik besloot niets te doen. Geen doelen te stellen. De angst sloeg meteen van alle kanten toe. Ik ben een utilitarist: iemand die nuttig wil zijn en denkt dat hij anders niet bestaat. Uiteindelijk ging ik tekenen, heb superveel geslapen, ben met mijn moeder op vakantie geweest en heb met kinderen in Afrika gewerkt. Ik had de neiging om weg te rennen, maar dacht: je blijft maar bij die angst. Bij de stilte. Kijk maar of je het trekt. Je gaat er maar van leren houden.’
 
Is dat gelukt?  
‘Ja. Ik kreeg een soort natuurlijke liefde voor muziek en optreden terug. Schrijven, zingen, dansen: ik heb het altijd al gedaan. Maar soms is het teveel. Dan moet je je eigenlijk even terugtrekken. Wat ik van deze periode heb geleerd, is dat angst heel irreëel is. Inderdaad een slechte raadgever.’   
 
5. EX-BLONDINE

‘Dit donkere is mijn natuurlijke haarkleur. Ik ben op mijn zeventiende begonnen met verven. Toen ik een tijdje niet optrad, liet ik het uitgroeien. Vooral omdat ik geen zin had om het telkens te blonderen. Ik kwam bij de kapper en die zei: waarom gaan we je natuurlijke kleur niet doortrekken? 'Okee', zei ik, 'doe maar'. Opeens kreeg ik heel veel kleur in mijn gezicht. Ik had verwacht dat ik er lijkbleek zou uitzien.’
 
6. VERVREEMDING

‘Het openingsnummer van de nieuwe plaat is een statement. Het moet een strijdgevoel opwekken. Dit is ook het grootste protestlied van de plaat. Later gaat het over weerstanden loslaten. Ook wilde ik duidelijk maken dat het afgelopen is met het Franse chanson. Ik word nog steeds achtervolgd met dat gegeven. Dat kan ik me ook voorstellen. Ik heb het chanson en de kleinkunst zeven jaar met plezier gedaan. Maar dit nummer maakt korte metten met dat gegeven.’
 
Bij een concert in poppodium Tivoli De Helling zag ik een oud stel binnenkomen. Je speelde een stevige elektronische set. Ze waren zacht gezegd verbaasd.
‘Ik krijg nog steeds e-mails van mensen die naar mijn show zijn geweest: hoe de fuck haal ik het in mijn hoofd om alles op deze manier te doen.’
 
Raakt het je?
‘Vorig jaar was ik er onzeker van geworden. Maar mijn fundament is nu beter. Het doet me wel iets, maar ik weet dat ik op de goede weg zit. Ik wil niet zeggen dát het goed is, zoiets moet iemand zelf uitmaken. Maar dit is precies wat ik op deze manier wil zeggen. Als ik het verander, vind ik het niet liefdevol naar het publiek toe. En naar mezelf.’
 
7. TOEKOMST

‘Ik wil in de grote clubs spelen. Het theater in. De festivals in de zomer van 2014 doen. Mijn droom is om in alle mooie zalen van de wereld te spelen. De Volksbühne in Berlijn, de Royal Albert Hall in London, Carnegie Hall in New York. Waarom ook niet? Die megalomane dingen. Het lijkt me fijn om eruit te gaan. Een toertje in Duitsland, Frankrijk, Engeland, of weet ik veel, Polen, Noorwegen. Misschien lukt het. Ik ga het in ieder geval proberen. Wat is het alternatief?’
 
In welk hoofdstuk van je leven ben je aanbeland?
‘Ik ben weg van de chansonnière en meer een maker geworden. Daar ben ik nu. Ik voel nog meer verdieping door zelf liedjes te maken. Op het persoonlijke vlak ben ik beter in staat intimiteit aan te gaan. Ik durf emoties te laten zien zonder de behoefte mezelf te overschreeuwen. Misschien hadden mensen in het begin wel gelijk dat ik zo hard schreeuwde, in het echte leven en op het podium. Misschien was ik wel heel bang en ben ik dat nu minder.’

Comments