Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Big in China: ‘oneindig veel fans’
28 MEI 2013 • Door Steven Stoffers • Meer blogs over Muziek

Big in China: ‘oneindig veel fans’

Drive Like Maria, Lesoir (twee Chinatours) en Monokino (vier Chinatours) zijn net terug, Vanderbuyst gaat in juni, Nienke in december en The Black Atlantic was in oktober vorig jaar (net als Lesoir overigens) nog in de Oriënt. Wat verwachten al die bands daar toch te vinden? Hoe krijgen ze het voor elkaar om in China op de mainstage van een festival á la Pinkpop te spelen, terwijl ze in Nederland vrijwel allemaal nog te klein zijn voor de grote zaal van Paradiso?

Ingo Dassen, gitarist Lesoir (uiterst links op de eerste bandfoto)
‘De vorige Chinatour begon eigenlijk als grap. Dachuan, onze bassist, is van Chinese afkomst. We hebben vanaf het begin geprobeerd via het buitenland groot te worden en dan later pas weer in Nederland terug te keren. Voor veel bands in de zwaardere genres is dat nu eenmaal the way to go. Kijk maar naar Within Temptation of Birth Of Joy. Nadat we al veel in Engeland en België hadden gespeeld, vonden we dat we daar maar eens moesten gaan touren. Niet Big in Japan, maar Big in China, zeg maar. Dat beviel zo goed dat we een half jaar na de eerste tour weer op het vliegtuig zijn gestapt. De fans zijn ontzettend dankbaar. Ze komen goed voorbereid naar een optreden, iedereen wil naderhand op de foto of onze e-mailadressen hebben om contact te houden en een praatje maken. Wat overigens vrij lastig gaat: meestal moet de tourmanager voor tolk spelen. Maar ‘I love you, Dachuan’ verstaan we wel.’

Een half jaar later terugkeren is toch veel te snel?
‘Nee joh. De voorraad fans is hier volgens mij oneindig. We doen tijdens deze tour zelfs expres een aantal van dezelfde steden aan als op de vorige. De mensen die er de vorige keer waren, komen nu weer én ze nemen vrienden mee. Echt waar, dan willen ze gewoon nog een keer op de foto. Er is een soort celebcultus die ik van Nederland absoluut niet ken. Meisjes giechelen wat, maken een foto en dan gaat het meteen op Weibo, de Chinese Twitter. Hoe groot dat land ook is, er ontstaat een soort buzz. Naarmate de tour vorderde, zagen we dat er steeds meer mensen kwamen.’

Met als hoogtepunt de mainstage van MIDI-festival, vergelijkbaar met het zuidpodium van Pinkpop. Hoe kan dat?
‘Wij worden in China continu vergeleken met The Gathering. Die zijn daar superpopulair, hoewel ze nog nooit in China geweest zijn, dus dat trekt volk. Ik weet niet zo goed waardoor het komt, maar stevige gitaarmuziek is hier gewoon veel populairder. Misschien is het puur omdat het nieuw voor ze is, ze hebben echt andere muzikale standaarden. Dat is soms ronduit bizar. Inmiddels is het veranderd, maar toen ik een half jaar geleden tegen mensen begon over Muse, hadden ze er nog nooit van gehoord. Punk is hier enorm en ons noemen ze progressieve indierock. Beide dingen zijn in Nederland ondenkbaar.'

Is het niet verschrikkelijk duur om met een hele band naar China te vliegen en daar te touren?
'Ja. De eerste keer hebben we het volledig op eigen kracht gedaan en behoorlijk verlies gemaakt. Al zou je ook kunnen zeggen dat we voor relatief weinig geld een 'vakantie' hebben gehad in China. Je kunt er weinig zelf regelen, dus je hebt ten opzichte van Nederland sowieso altijd extra kosten van een boeker en een tourmanager. Maar goed, het heeft wel geholpen om onze huidige platenmaatschappij te overtuigen dat we wat kunnen en bereid zijn keihard te werken. De tweede tour hebben we in de plus afgesloten, maar dat had nooit gekund zonder het Fonds Podiumkunsten. Volgens mij kunnen ‘indiebands’ alleen winstgevend touren in China als ze langer gaan dan één week en/of op uitnodiging van een organisatie die meerdere festivals regelt.'
 
Tot slot: jullie tweede album, Transience, kwam uit toen jullie nog in China waren. Was dat niet heel gek?
‘We zaten in het vliegtuig naar huis ja, heel raar. Maar de releasedatum stond al vast toen we het aanbod kregen om op MIDI te spelen en nog langer wachten met het album zou commercieel niet handig zijn. Stiekem vind ik het ook een ontzettend vet idee dat we geen interviews konden doen omdat we aan de andere kant van de wereld voor duizenden mensen stonden op te treden.'

George van de Wetering, zanger/gitarist Monokino (links op de bandfoto)
Jij bent met vier tours in China de absolute Chinaveteraan onder de Nederlandse artiesten. Hoe moeilijk is het om daar te touren?
‘Het is niet gemakkelijk. Vrijwel niemand spreekt Engels, dus er moet sowieso een vertaler/tourmanager mee. Bij één show op de laatste tour moest er bijvoorbeeld last-minute nog een drumstel geregeld worden, dat had ik nooit zelf gekund. Als je de kosten eruit wilt halen, moet je de juiste mensen kennen. Zonder contacten in China gaat het je echt niet lukken, omdat de taal een te grote barrière is. Je moet het daar dus via een label of een boeker spelen. En dan nog vergt touren in China een grondige voorbereiding; hoe kom je van de trein naar de venue?, et cetera. Maar als je alles goed hebt geregeld met de clubs dan halen zij je op en regelen de hotels. Inmiddels merk ik wel veranderingen. Sinds de Olympische Spelen is er meer geld. Clubs investeren tegenwoordig in geluidsapparatuur en er worden er steeds meer Westerse bands naar China gehaald. De Chinezen komen nu ook niet meer kijken omdat we Westers zijn, maar omdat ze de muziek kennen.’

Waarom gingen jullie de eerste keer en blijven jullie terugkeren?
‘De eerste keer kwamen we via onze Chinese keyboardspeelster terecht in China. Daar is onze EP toen in handen gekomen van het label Modern Sky. In 2008 hebben ze ons voor een heel grote tour weer naar China gehaald. Het label doet veel voor ons, bij clubshows staan altijd een paar honderd man en bij festivals enkele duizenden. Inmiddels is de toetsenist weg, maar we hebben er een fanbase zitten en gaan dus graag terug. De fans in China zijn echt geweldig, ze komen vaak na de show foto’s laten zien van de vorige keer en zeggen hoe ‘joebie’ (fonetisch Chinees voor awesome, -red.) het wel niet was.’

En dan kom je in Nederland na zo’n tour en sta je bijvoorbeeld weer voor vijfttig man in een Nijmeegse kroeg te spelen…
‘Ik vind het niet heel gek, ik ben het inmiddels namelijk wel gewend. Het contrast is natuurlijk enorm, maar ik weet niet anders.’

Waarom lukt het dan in China wel?
‘Ik weet het niet zo goed, maar zeker in het begin waren we op festivals een exotische band. Er gingen nog nauwelijks Westerse en al zeker geen Nederlandse bands naar China. Als je dan op een festival staat, komen er gegarandeerd veel mensen kijken naar die ene Westerse band tussen alle Chinese. Dat leverde in ons geval een label op en zij zorgden er dan weer voor dat we steeds bekender werden. Alle contacten die je opdoet tijdens de tour helpen daar ook aan mee. Het is dus niet zo dat we landden en iedereen ons meteen kende omdat we een buitenlands snoepje waren, de fanschare is stapje voor stapje opgebouwd. Maar het exotische is wel een voordeel dat we in Nederland niet hebben.’

Is de muziekcultuur heel anders daar?
‘Ja, behoorlijk. Ik heb niet het idee dat er echt scenes zijn ofzo, de hokjesgeest is niet zo sterk. Het is eerder dat Peking meer rock is en Shanghai meer elektronica. Op festivals staat echt alles door elkaar. Ik heb het gevoel dat festivals sowieso heel random programmeren. Ze letten niet op hypes ofzo, maar eerder op wat ze zelf een beetje leuke bands vinden. Ik bedoel: Travis is daar nog een headliner. Als je de Chinese muzieksmaak wil stereotyperen, dan kun je zeggen dat de zwaardere gitaargenres er nog steeds héél populair zijn, met name punk. Tsja, ze kennen het nog niet zo lang hè?’

Willem Verbuyst, Vanderbuyst (middelste op de bandfoto)
Jullie gaan voor vijf dagen heen en weer naar China en spelen slechts drie shows. Waarom?
‘We zijn uitgenodigd door het Hanggai Festival. Hanggai is een Chinese band die traditionele muziek maakt met een rock ’n roll attitude. Hun tourmanager is Nederlands en die heeft ons met elkaar in contact gebracht. Zij zijn een keer komen kijken en hebben ons toen gevraagd om naar China te komen. Die kans konden we niet laten liggen: avontuur!’

Volgens Lesoir kun je alleen maar uit de kosten komen als je wordt uitgenodigd door een festival en langer tourt dan een week. We kunnen maar één van de twee afvinken, loont het wel?
‘Financieel worden we er niet beter van, zelfs met hulp van het Fonds Podiumkunsten moeten we eigen geld investeren. Maar dat doen we heel graag. Het wordt hoe dan ook een waanzinnige ervaring. Je bent op een soort schoolreisje met je maten en dat is eigenlijk het mooiste wat er is. Maar we hopen dat er kansen zijn op meer, ook al weten we niet precies of ons soort muziek daar erg leeft.’

Jullie willen een nieuwe markt aanboren?
‘Dat is zeker een deel van het verhaal; het is een investering in een mooie reis én in de toekomst. We spelen gemiddeld honderd shows per jaar, waarvan een groot deel in Nederland. Maar je kunt niet steeds hetzelfde rondje blijven draaien, dus we moeten wel naar het buitenland. Dat lukt in Duitsland aardig en we zijn nu benieuwd hoe ver we kunnen komen. China is natuurlijk een héél grote markt. We doen nu in vijf dagen drie shows in Peking! Dat kan, omdat die stad alleen al zestien miljoen inwoners heeft. We gaan er voor het avontuur heen, maar hopen wel dat er iets uitrolt. Stel dat mensen het te gek vinden, dan kunnen we er misschien een tweede, langere tour doen.’

Monokino en Lesoir hadden allebei een tip voor jullie. Volgens George moet je absoluut niet zeiken over eventuele slechte apparatuur. Ze doen zo hard hun best voor je dat je ze heel erg teleurstelt. Volgens Ingo moet je daarnaast echt tijd nemen voor de fans, zij laten je het echte China zien en dus ook waar je lekker lokaal kunt eten. Daar kun je best wat hulp bij gebruiken, schijnt.
‘Ha bedankt, fijne tips! Op zich zijn we brakke apparatuur wel gewend van tours in Scandinavië. Het is altijd een uitdaging om te spelen met de spullen die ze voor je klaarzetten, dus dat komt wel goed. Wat betreft de fans, daar nemen we sowieso de tijd voor: de fans zijn immers ons bestaansrecht. Zoals ik al zei weet ik niet of onze muziek daar erg leeft, dus we moeten maar zien of de Chinezen ons leuk vinden. Zo niet, dan is er altijd nog de fan die vanuit Nederland achter ons aan reist.’

Pardon?
‘We hebben al eerder mensen gehad die voor een concert ruim 10.000 kilometer hadden gereden, maar er is één gast die nog een stuk verder gaat. Hij heeft al zeker tachtig shows van ons heeft gezien, maar was nog nooit in China geweest en kon maar een kort op vakantie dit jaar.. Dit was, in zijn woorden, dus een ideale combinatie. Ik kon het ook niet geloven toen ik het voor het eerst hoorde.’

Wil je horen waarom de Chinezen zo dol zijn op onze bands? Ren dan nu naar de platenzaak voor het nieuwe album van Lesoir (Transience, sinds 22 mei in de winkel) of Monokino (Fake Virtue, sinds 22 april in de winkel). Met 10% CJP-korting uiteraard. Op www.vanderbuyst.com houden Willem en de zijnen vanaf 15 juni een blog bij over hun Chinatour, check het!

Comments