Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Sterrenregen week 16
19 APR 2013 • Door Elize Kerseboom

Sterrenregen week 16

Theater / De Laatste Dans
Het laatste deel uit een serie over theatermaker Ilay Den Boer zijn afkomst en familie: De Laatste Dans. Dit verhaal speelt zich af op een Joodse bruiloft en onder een choepa, een traditioneel soort tent die symbool staat voor het aankomende huis dat het bruidspaar zal bouwen. Leuk is dat het publiek onderdeel uitmaakt van de genodigden en dus voor een deel ook onder de choepa komt te zitten. Het lijkt een geweldig feest te worden, totdat de toespraken van de familieleden en vrienden (rollen die deels ook vervuld worden door publiek) zonder genade roet in het eten gooien.

de Volkskrant:‘Intussen roept De Laatste Dans ook herinneringen op aan lang geleden toen Toneelgroep Baal hier Leedvermaak van Judith Herzberg speelde. Ook over een Joodse bruiloft, met een familie die nog helemaal vastgeklonken zat aan de oorlog, de vernietiging, de verwerking en de schuldvraag (waarom heb ik dit wel overleefd en de anderen niet?). Dat Den Boer de tragiek van die verscheurdheid doorzet naar een nieuwe generatie is bijzonder.’
****

Theaterkrant: '(…) het slot van De Laatste Dans is ijzersterk. Het publiek wordt samengedrongen onder de choepa. De zijdoeken vallen naar beneden en lampen beschijnen het dak: plotseling worden we omringd door wilde geschilderde taferelen die de realiteit van Israël combineren met het ‘beloofde feest’ dat nooit kwam. Gevechten, schreeuwende mensen, kogels en kreten. ‘Zet er een hek omheen en het wordt een kamp!’ schreeuwt de bruidegom. ‘Gooi er een bom op en het feest is voorbij!’ Nog even zien we een nieuw filminterview met de echte moeder van de echte Ilay, die hem rustig, ouderlijk-vermanend toespreekt over ‘je eigen onvermogen om met het onderwerp om te gaan’. Dan valt het doek. Na het applaus begint Ilay te spelen met zijn band – het feest van de berusting kan beginnen.’
****

Film / La Religieuse
Trouwen is duur, dus zit er voor de familie van Suzanne Simonin niets anders op dan haar het klooster in te sturen. Christus is naar eigen zeggen dan wel Suzannes minnaar, vrijwillig het klooster in gaat de zestienjarige niet. La Religieuse brengt geschiedenis van de achttiende eeuw in beeld waarin een non als Suzanne wordt verwaarloosd, mishandeld en gekrenkt, terwijl er een strijd aangegaan wordt met drie moeder-oversten. Het verhaal, afkomstig van het boek uit 1796 met dezelfde naam, werd in 1960 al eens verfilmd. Toen nog onder luid protest van de katholieke kerk.

Trouw:‘Veel dankt de regisseur daarin aan zijn hoofdrolspeelster, de Belgische actrice Pauline Etienne; naturel en innemend als de opstandige Suzanne Simonin die door haar ouders richting klooster wordt gemarchandeerd als er na de twee huwelijken van haar oudere zussen voor haar geen huwelijkskandidaat meer over is. Iedereen in de kapel is verbijsterd als haar bij de inzegening gevraagd wordt om gehoorzaamheid te beloven, en ze simpelweg 'nee' antwoordt.’
****

de Volkskrant:‘Pauline Etienne blijft intussen als Suzanne de onverzettelijke kern van de film. Met precies de juiste doses overgave en ingetogenheid zet ze Suzanne neer als een meisje dat overvol is van haar geloof, maar niettemin weigert een martelares te worden. Een tong die alleen de waarheid kan spreken, dromerig-droeve ogen en een frêle lijf dat tot de poriën lijkt gevuld met wanhoop en wilskracht - alles klopt en overtuigt aan deze ongelooflijk krachtige vertolking. Vooral Etienne maakt van  een hypnotiserende belevenis.’
****

Film / Kid
De vaderloze broers Kid en Billy hebben alleen nog een moeder, die steeds slechter de boel bij elkaar weet te houden. Ondanks het contact dat de jongste van de twee (Kid) met moeders zoekt, ontstaat er een steeds grotere, kille afstand tussen hen. Als klap op de vuurpijl wordt het geldarme gezin lastiggevallen door smoezelige figuren en is het op school ook al geen pretje.

Volkskrant: Troch bestudeerde al eerder grote trauma's. In haar sterke speelfilmdebuut Een ander zijn geluk (2005) worstelt een dorpsgemeenschap met de gevolgen van een dodelijk ongeluk. In Unspoken (2008) draaide het om een getrouwd stel van wie de dochter spoorloos verdween. In Kid spelen rouwverwerking en verlies opnieuw een grote rol. Volgens Troch kunnen de films beschouwd worden als een drieluik, waarin het onvermogen tot communicatie centraal staat. Ieder personage zit in zichzelf opgesloten, niet in staat zijn emoties te uiten. Gepraat wordt er dan ook weinig. Dat klinkt misschien alsof Troch ondoordringbare films maakt, maar het omgekeerde is het geval. Ook Kid is weer helder, open en precies.'
****

Filmtotaal: Fien Troch heeft met Kid een film gemaakt die je als kijker vaak het idee geeft dat je met een documentaire te maken hebt. Troch maakt gebruik van de observerende ‘fly on the wall’-stijl waarin niet de dialoog maar het beeld het hoogst in de rangorde staat. Beelden uit het dagelijks leven van de familie zeggen meer dan duizend woorden die ze zouden kunnen uitspreken en brengen het tragische van de gebeurtenissen directer op het scherm. De sobere stijl van Kid werkt erg goed en getuigt van een groots gevoel voor ritme. De film herbergt een rust die in strijd is met het verhaal. De spaarzame uitbarstingen van visueel geweld die in Kid voorkomen, maken binnen het geheel dan ook een verpletterende indruk.'
****

Comments