Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Imagine Dag 4
12 APR 2013 • Door Steven Stoffers • Meer blogs over Film

Imagine Dag 4

Titel: Possession
Details: 127 minuten, regie: Andrzej Zulawski, Frankrijk/West-Duitsland (1981), horror
Waar gaat het over? We durven niet te beweren dat we helemaal snappen waar Possession over gaat. Daarvoor geeft Zulawski ons iets te weinig informatie of misschien juist veel te veel kleine beetjes. De film duurt niet voor niks ruim twee uur. Wat we wel begrepen hebben: Mark komt na een missie, die veel geld oplevert maar voor de kijker verder vaag blijft, terug bij het appartement (pal naast de muur, aan de West-Duitse kant) waar hij met zijn vrouw Anna en zoontje Bob woont. Hanna blijkt al een tijd een affaire te hebben met Heinrich, een ‘zen übermensch’ dat nog bij zijn moeder woont. Later blijkt dat hun driehoeksverhouding een vierde poot heeft die daadwerkelijk bovenmenselijk is en steeds vaker ‘bezit’ neemt van Anna. Fysiek, op een vrij onsmakelijk wijze, maar voornamelijk mentaal; Hanna draait echt helemaal door. (Zie voor een voorproefje de briljante mash-up die een fan maakte van een Crystal Castles-nummer, met de beroemdste scène uit de film.) Mark doet verwoede pogingen om zijn gezin te redden, maar dat blijkt verdoemd lastig. Ondertussen legt hij het ook nog even aan met Helen, de uiterlijk identieke maar morele tegenpool van Anna. Of zorgt Helen er expres voor dat ze in Marks leven terechtkomt?
Wat vonden we ervan? Afgezien van het idee dat we de achterliggende gedachte/gebeurtenissen niet helemaal begrijpen (wie is de man met de roze sokken nu precies?), was dit een fijne kijkervaring. Sterker nog, eigenlijk maakt dat idee ons niet zoveel uit. Het mooist aan Possession is dat je tweeëneenhalf uur in het Berlijn van 1981 bent. Compleet met shots vanuit het appartement naar de andere kant van de muur, waar duidelijk niet acterende Oost-Duitse soldaten de cameraploeg door verrekijkers begluren; de opnames van Possession moeten ergens in oude DDR-rapporten terug te vinden zijn. Overigens blijkt ook dat de S-Bahn wagons sinds die tijd niet meer vervangen zijn. De filmtape is ook aan onderhoud toe, het beeld is gruizig gekrast en in het geluid zit een constante ruis. Possession voelt alsof je naar een oude LP zit te kijken en dat is fantastisch. Het geeft de film extra sfeer, het drama wordt nog dramatischer. Die laatste bijzin is belangrijk; Possession is wat ons betreft meer een liefdesdrama dan een horrorfilm en dat is precies wat het zo goed maakt. Dat, én de intense acteerprestatie van Adjani (Anna).
Cijfer: 8
Nog op Imagine: 14 april, 14:00 uur.
 
Titel: The King of Pigs
Details: 97 minuten, regie: Sang-ho Yeon, Zuid-Korea (2011), animatie.
Waar gaat het over? Een schrijver wordt gebeld door een oude vriend van de middelbare school. Ze hebben elkaar al vijftien jaar niet gesproken, maar de schrijver gaat in op het verzoek om wat te gaan drinken. In de kroeg bespreken Sung Jong-suk en Hyung Min hun verleden, hoe ze gepest werden op school en hoe er op een dag een vreemde jongen het voor hen opnam. Chul was niet bang voor de pestkoppen, die zonder uitzondering behoorden tot de rijke kinderen en onderdeel waren van een geraffineerd hiërarchische systeem dat van onderbouw tot bovenbouw de school in zijn greep hield. Denk: Animal Farm meets Lord of the Flies.
Chul was een tikkeltje psychopatisch. Daar komen Sung Jong-suk en Hyung-min wel achter als ze Chul opzoeken in het vervallen kraakpand waar hij lijkt te wonen. Om te winnen van de pesters, moeten ze volgens Chul wreder zijn dan hen. Monsters moeten de vrienden worden. Daarom moeten ze van Chul allereerst even de kat doodsteken die hij heeft meegenomen. Goed. Regisseur Sang-Ho Yeon had de zaal van tevoren al via een videoboodschap gewaarschuwd dat sommige kijkers het te gewelddadig vonden, maar ja ‘he wanted it to be as fun as possible’. Uiteindelijk blijkt vijftien jaar later tijdens het avondje herrinneringen ophalen dat Chuls aanpak heeft gewerkt; één van de drie vrienden is zonder meer een monster geworden.
Wat vonden we ervan? Intrigerend en erg mooi gemaakt. Na een tijdje ben je vergeten dat je naar een animatiefilm zit te kijken. Je wil de pestkoppen zelf ook te lijf gaan, zo oneerlijk voelt de hele situatie aan. Als er enige kern van waarheid in de film zit (en eerlijk gezegd leek de regisseur erg op een van de gepeste jongens), dan zijn we blij dat we nooit in Zuid-Korea op school hebben gezeten. De film werkt prima naar zijn ontknoping toe, die bovendien anders is dan verwacht, maar zeker in vergelijking met de spanning in eerdergenoemde kattenscène voelt de finale erg vlak. De film maakt daardoor weinig impact, zodra de lichten aangaan dwalen de gedachten alweer terug naar Possession, waar we twee uur eerder naar buiten liepen.
Cijfer: 7 (incl. half punt bonus voor de prachtig knullige Engelde ondertitels: ‘fresh’ ipv ‘flesh’ bijvoorbeeld)
Nog op Imagine: 16 april, 22:20 uur
 
Titel: Mon Ami
Details: 93 minuten, regie: Rob Grant, Canada (2012), horror-comedy.
Waar gaat het over? Cal en Teddy, beiden eind twintig, werken in Hal’s Hardware, een bouwmarkt. Als Hal met pensioen gaat, kondigt hij aan dat zijn zoons de zaak binnen een jaar zullen overnemen. Daar balen Teddy en Cal behoorlijk van, want zoals Hal al zei in zijn afscheidsspeech: ‘Teddy is de slimste werknemer en niet voor niks vloermanager en Cal, nou ja, die werkt er het langst van iedereen’. Teddy had toch wel verwacht de zaak over te mogen nemen. Als wraak ontvoeren ze Crystal, Hal’s beeldschone dochter en tevens Cal’s heimelijke liefde. Er is de twee sukkels dus veel aan gelegen om haar ongeschonden weer te laten gaan, maar dat loopt al vanaf het moment dat ze haar willen ontvoeren helemaal anders. Hun klungeligheid levert niet alleen een heleboel doden, maar ook ontzettend grappige scènes op.
Wat vonden we ervan? We hebben heel even geprobeerd om serieus aantekeningen te maken bij Mon Ami, maar na vijf minuten waren we daar wel klaar mee en zijn we onderuitgezakt gaan meelachen. De film is lower budget dan low budget. Het schijnt dat er 10.000 dollar aan is besteed en dat is volgens ons net genoeg om de liters nepbloed en kots die door het beeld vliegen te bekostigen. Dat zie je ook wel, sommige scènes zijn ineens heel anders van kleur bijvoorbeeld. Je hoort het; de geluidseffecten zijn soms ineens oorverdovend hard. Maar het acteerwerk is verbazingwekkend goed en het gelach uit de zaal is meestal nog harder dan de geluidseffecten. Doordat het zo ontzettend grappig is, merk je dus maar weinig van de lage filmkwaliteit. Wij kunnen in ieder geval niet wachten op een vervolg, want wat gebeurt er als de ouders van Cal straks terugkomen in hun volledig roodgeverfde huis?
Cijfer: 8
Nog op Imagine: 15 april, 14:00 uur

Comments