Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Sterrenregen Week 6
08 FEB 2013 • Door Steven Stoffers

Sterrenregen Week 6

Muziek / Boef en de Gelogeerde Aap – Niet Hier
Boef en de Gelogeerde Aap is een vreemd duo in de Nederlandse, tsja, hiphop scene? Boef kun je ondanks zijn ingewikkelde teksten, rijmschema’s en flow namelijk nog wel rapper noemen, maar de duistere, moeilijk grijpbare beats van Aap staan mijlenver af van het op-en-neer pompwerk dat je kent uit de Nederhop. Het is dus misschien een goed idee als je deze keer eerst even naar het nieuwe album luistert en dan pas de recensies leest.

Nu.nl: 'Niet Hier is de afsluiter van een drieluik dat begon met Vind Ons en werd voortgezet met Wij Zijn. Drie albums in elkanders verlengde, van een veel belovende start naar een stevig ontwikkeld uniek geluid. (…) Tom Maas legt een traag en diep fundament waarop rapper Thomas Waterreus vervolgens zijn associatieve en diepere teksten opbouwt. (…) Boef klinkt dreigender, heeft meer diepte in zijn beats en brengt nog meer variatie in het geluid dan hij op Vind Ons en Wij Zijn al deed. (…)  Er wordt aandacht van je geëist. Om de boodschap van een onbevangen en vrij leven of zijn (maatschappij) kritiek te bevatten, moet je vaker naar Aap luisteren. (…) Nummers als Ome Slome, Ga Vliegeren (met een gastrol voor de vader van Waterreus op gitaar) en Niet Hier blijven langdurig in het hoofd hangen.’
****

State.nl: ‘Het is eigenlijk vrij simpel. Boef en de Gelogeerde Aap wisten met Wij Zijn al een geheel eigen ding neer te zetten binnen het Nederlands hiphop dan wel dubstep firmament. En hoewel het ongetwijfeld altijd een niche zal blijven, hebben de Brabanders de sound uit weten breiden, verder eigen gemaakt en toegankelijk voor een nog groter publiek. Het drieluik Vind Ons, Wij Zijn, Niet Hier sluit ijzersterk af.’ 
****

Expo / An-Sofie Kesteleyn – A Lamb Named Beauty
An-Sofie Kesteleyn begon zes jaar geleden aan haar opleiding fotografie aan de kunstacademie van Gent. Voor haar eerste opdracht moest ze een portret maken. Vlak bij haar huis kwam An-Sofie twee meisjes van tien tegen, de identieke tweeling Kimberly en Gwendolyn.
 
Nrc.next: ‘Kesteleyn is ze zes jaar lang blijven volgen. Fotografe en onderwerp zijn als het ware samen opgegroeid. Vertederend, die twee samen in bad, of achter een glinsterende zeepbel die ze samen lijken te hebben opgeblazen. Intrigerend, de vanzelfsprekende verstrengeling van hun armen als ze recht in de camera kijken. De nu 24-jarige Kesteleyn (…) won onlangs de Zilveren Camera in de categorie ‘portrettenserie’. Naast Stephan Vanfleteren is zij de enige Belgische winnaar van die prijs. En nu heeft ze haar eerste solotentoonstelling, A Lamb Called Beauty, in de galerie van Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond in Amsterdam. Die heeft ze met zorg ingericht, met foto’s in wisselende formaten, wel of niet ingelijst, aan de muur en leunend tegen de muur. En tot slot, paf, twee lichtbakken aan van waaruit die tienergezichten je indringend aankijken.
****

PhotoQ.nl: ‘De kracht van de fotoreeks schuilt in de goede persoonlijke band tussen Kesteleyn en de tweeling. Zij zegt daarover: De mensen die ik fotografeer en ik zelf, moeten elkaar vertrouwen. Ook op persoonlijk vlak. Dat is de voorwaarde voor een succesvolle vertaling van hun leven tot aangrijpend fotografisch verhaal. De fotografe werkt in de documentaire traditie, maar het is niet haar doel de realiteit bloot te leggen. Als dat al mogelijk is. Soms doen de meisjes denken aan katten – op sommige portretten kijken ze ons recht in de ogen, maar hun blik is ondoorgrondelijk. Het mysterie dat tussen hen lijkt te bestaan, wordt niet ontsluierd.’

Film / Matterhorn
Synopsis: ‘Tragikomedie over Fred, een eenzame man van 54 die sinds de dood van zijn vrouw alleen in het dorp woont. Zijn zoon ziet hij al jaren niet meer. Hij heeft buren, gaat naar de kerk, maar verder gebeurt er bitter weinig in zijn leven. Tot hij op een dag toevallig kennismaakt met de zwerver Leo die in het dorp ronddoolt. Het contact met Leo doet Fred helemaal opbloeien.’

Moviescene.nl: ‘Bij het lezen van de synopsis is de eerste associatie die van de absurditeit van Alex van Warmerdam of juist een oubollig script van lang geleden. Het knappe van Diederik Ebbinge is dat het calvinistische uiterlijk een totaal niet gedateerde film heeft opgeleverd. Dit is voor een groot deel de prestatie van het acteren van met name Ton Kas, naast Réne van 't Hof, Porgy Franssen en Ariane Schluter. (…) De hele cast laat een perfect gevoel voor timing zien, waardoor het nergens echt lachwekkend wordt, maar eerder tragikomisch. Tegelijk is het scenario, ook van de hand van Diederik Ebbinge, zeer raak en precies. Nergens een woord te veel en ook hier een perfect balans tussen tragiek, humor en melancholie.’
****1/2

Filmtotaal.nl: Het tempo van de film is tergend laag en het duurt even voordat je als kijker warm loopt voor de gebeurtenissen die zich voor je ogen afspelen. Soms zijn ze zelfs bijna te pijnlijk om naar te kijken. Wanneer Fred door zijn eigen onvermogen Theo slaat bijvoorbeeld. Of wanneer de religieuze bekrompenheid van het doek druipt. Maar de aanhouder wint in dit geval en wordt beloond met een prachtig meeslepend hartverwarmend einde. Ebbinge weet met zijn speelfilmdebuut te raken en geeft stof tot nadenken over welke beperkingen je jezelf laat opleggen in je eigen leven.
****

Comments