Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Het verhaal van Dré
26 FEB 2013 • Door Genna Bostelaar • Meer blogs over Theater

Het verhaal van Dré

Met een speellijst die steeds verlengd wordt, lijkt er geen einde te komen aan het succes van Hij Gelooft In Mij. Maar: is de musical ook leuk voor mensen die geen Hazes fan zijn?

Een voice-over met Job Cohens stem galmt door het prachtige DeLaMar: ‘André doopte zijn pen in zijn hart en schreef met behulp van het rijmwoordenboek zijn levenslied.’ De gordijnen gaan open en daar staat André Hazes (Martijn Fischer) dan: in de rook, gehuld in een lange zwarte jas en, uiteraard, met een blikje Heineken.
 
Toegegeven: mijn nieuwsgierigheid als niet-Hazes fan is door deze opening gewekt. De mensen om mij heen zuchten vooral geïrriteerd om een ras-Amsterdammer achter ons, die reageert op alles wat de acteurs zeggen. De man heeft Hazes ‘wel meegemaakt’ en voelt zich kennelijk speciaal. Focussen op de musical biedt gelukkig afleiding.
 
De op waarheid gebaseerde musical draait om Rachel (afwisselend gespeeld door Chantal Janzen en Hadewych Minis): van haar ontmoeting als puber met haar idool Hazes, tot het moment dat ze met de alcoholist Dré is getrouwd en ze samen kinderen hebben. Het verhaal krijgt een verrassende wending als blijkt dat de volkszanger doof wordt. André wist dit als geen ander geheim te houden, net als zijn podiumangst.
 
Aangrijpende nummers
Uiteraard komen in de musical de nummers van Dré aan bod. Zo wordt er het aangrijpende Bedankt Mijn Vriend gezongen tijdens de begrafenis van Tim Griek, manager en beste vriend van Hazes. Als de volkzanger er helemaal doorheen zit, zingt Grieks geest op zijn beurt voor André Geef Mij Nu Je Angst. Zelfs de ras-Amsterdammer uit het publiek wordt er stil van.
 
Meezingen zit er voor de trouwe fans helaas niet echt in. Een Beetje Verliefd wordt tijdens de show niet in zijn geheel gezongen en de focus bij Bloed, Zweet En Tranen ligt op het visuele aspect. Dit laatste werkt: je komt ogen tekort, doordat er overal op het podium hevig ruziënde mannen en vrouwen dansen. Bij De Hoogste Tijd staat André alleen op de planken, waardoor dit nummer wél in je hoofd blijft zitten.
 
Koude rilling
Hij Gelooft In Mij is meer dan alleen het opvoeren van Hazes’ liedjes. Het publiek lacht om de scène waarin Dré het woordenboek Engels erbij pakt, als een Brits kamermeisje vraagt of zij de hotelkamer mag schoonmaken. Ook Rachels ouders zorgen voor gegrinnik, als ze bijvoorbeeld gebeld worden door de roddelpers. ‘Ze lijken precies!’ deelt de Amsterdammer achter ons ongevraagd mee. 
 
De musical roept ook sombere emoties op. Zo is het moeilijk om geen koude rilling te voelen als Rachel naast de kist van Dré haar afscheidsspeech houdt en zegt: ‘We hebben goede en slechte tijden gekend, maar ik zou het zo weer overdoen.’ Als de gordijnen, sluiten volgt er een lang applaus.
 
Een meisje van twintig zegt tegen haar vriendin: ‘Ik houd niet van zijn muziek, maar gek genoeg kende ik wel alle nummers.’ Dit omschrijft ook mijn gevoel. De musical maakt je geen Hazes fan, maar vertelt je over de man achter de muziek. Dat leven boeit, zelfs als je Dré niet hebt meegemaakt.

Comments