Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Dummy Jim
02 FEB 2013 • Door Arne van Terphoven • Meer blogs over Film

Dummy Jim

In 1951 stapte de doofstomme Schot James Duthie op zijn fiets en ging op weg. Hij fietste naar het Europese vasteland. Frankrijk, Spanje, Marokko en toen weer omhoog: België, Nederland, Duitsland, Denemarken, Zweden en uiteindelijk passeerde hij zelfs de poolcirkel. Nu, vele jaren later, heeft regisseur Matt Hulse het legendarische verhaal weer tot leven gewekt. 

Volksliedje
Matt Hulse kreeg het boek dat over de fietstocht verscheen van zijn moeder, die daarbij meteen de wens uitsprak dat hij er ‘ooit wat mee zou doen’. Dit krijgen we te horen van hemzelf, daar hij op deze vroege zaterdagochtend zelf aanwezig is. Met kleine oogjes, gisteren was het prijzengala van het IFFR en daar greep Dummy Jim naast de Tiger Award. Als Hulse dit verteld heeft vraagt hij of het publiek klaar is een stukje te neuriën. Het nog wat slaperige IFFR-publiek doet braaf wat er gezegd wordt en neuriet het ‘arrangement’ bij een nogal absurd volksliedje dat Hulse ineens begint te zingen. Die hadden we nog niet meegemaakt. Dat de regisseur even een liedje zingt met de hele zaal. Wel  grappig, maar ook een beetje vaag. Het brein van Hulse is enigszins ondoorgrondelijk.

Vulpen
Dan de film. Uit datzelfde brein en dus wel grappig, maar ook een beetje vaag. Wij, en de zaal met ons, hoopten op een schilderachtige roadmovie in de traditie van The Straight Story of The Worlds Fastest Indian. Maar dat pad kiest Dummy Jim bepaald niet. Er zijn enkele verhaallijnen door elkaar gesneden: werklui die een nieuwe grafsteen maken voor Duthie, de voorbereidingen voor een kindertoneelstuk over de tocht, het met oude vulpen tekenen van een certificaat dat hoort bij het oversteken van de poolgrens en wat vrije associaties over de landen waar dat Duthie door fietst.
Zijn jullie er nog bij?

Door de extreme close ups is de helft van de tijd niet duidelijk wát er nou eigenlijk wordt gefilmd en waar dat precies voor dient. Het ziet er allemaal mooi uit, maar het is te ongericht en duurt veel, veel te lang. Het is de voorlaatste dag op IFFR, de uren beginnen te tellen. Gezucht neemt toe, één man verlaat de zaal. Dat snappen wij wel.  

Vliegen
Nergens wordt duidelijk wie Duthie was, wat hij wilde, hoe zijn tocht nou helemaal was (ok, we zien dat zijn fiets 2 keer stuk gaat en dat hij last heeft van vliegen, maar er moet tussen Marokko en poolcirkel toch meer aan de hand zijn geweest) en dat komt misschien omdat we bij de keuze voor deze film op een totaal ander spoor zaten. Toch, wij zijn niet de flauwste, had ook een andere constructie dan verwacht ons prima kunnen overtuigen. Dat is niet gelukt.

Cijfer: 5
 

Comments