Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Sterrenregen week 1
03 JAN 2013 • Door Steven Stoffers • Meer blogs over Film

Sterrenregen week 1

Film / Paradies: Liebe
De vijftigjarige Teresa uit Oostenrijk gaat op vakantie naar Kenia. Op seksvakantie welteverstaan. In Oostenrijk zou geen man naar haar forse figuur omkijken, maar in Kenia wordt ze behandeld als een godin. Natuurlijk gaat het de jonge Kenianen alleen maar om haar geld, maar Teresa krijgt er een soort affectie voor terug. Of in ieder geval de aandacht die ze zo nodig heeft in haar wanhopige bestaan.
 
Nrc.next:
Paradies: Liebe laat de kloof tussen blank en zwart zien, het machtsverschil, de wederzijdse vooroordelen. (…) De blanke sugar mamas mogen door hun geld en misplaatst gevoel van superioriteit dan wel keer op keer de Keniaanse gelukszoekers beledigen en degraderen, uiteindelijk verliezen ook zijn hun waardigheid, evenals de Kenianen die gevraagd of ongevraagd hun kunstjes opvoeren – van een lusteloos optredende band tot elastische oefeningen die de elasticiteit van hun lichaam benadrukken. Ze zijn in de film niet alleen zielig slachtoffer. (…) Seidl wisselt strakke, fraaie beeldcomposities af met scènes die vanaf de schouder zijn gedraaid.’
****

Volkskrant:
‘Vakantie is een economische transactie met ongure bijeffecten, zegt Seidl met Paradies: Liebe, het eerste deel van een trilogie. Alleen al met de titel deelt de regisseur een plaagstoot uit: een paradijs is Kenia niet, en van oprechte liefde is in de film al helemaal geen sprake. (…) Seidl is vaak een provocateur en mensenhater genoemd. Het is waar dat hij zonder pardon menselijke tekortkomingen blootlegt - ook in Paradies: Liebe wemelt het weer van het zwakke vlees, van krom denken en van egocentrisme. De seksscènes zijn bruut en vaak afstotend. Maar hoe ongemakkelijk zijn film ook is, wat Seidl doet is geen pesten of choqueren. Paradies: Liebe is een prachtig vormgegeven, harde, eerlijke kijk op de verhoudingen tussen rijk en arm. De regisseur oordeelt niet, maar stelt belangrijke vragen, die nog niet zo gemakkelijk te beantwoorden zijn. Een wrange conclusie valt wel eenvoudig te trekken: in Teresa's vakantieparadijs zijn er alleen maar verliezers.’
*****
 
Cinema.nl:
‘De Oostenrijkse regisseur-provocateur Ulrich Seidl (Hundstage; import/Export) is gefascineerd door de mens in al zijn naaktheid. Letterlijk en figuurlijk. Maar waar andere regisseurs hun personages vaak nog een restje waardigheid gunnen, pelt Seidl ook dat genadeloos af. (…) De kracht van Paradies: Liebe is dat Seidl geen daders of slachtoffers aanwijst. Teresa gebuikt de ‘beach boys’ en die gebruiken op hun beurt Teresa. In Seidls universum is iedereen slachtoffer én dader. Dit cynische wereldbeeld is niet voor iedereen aantrekkelijk, en ook de kille, klinische manier waarop de oud-documentairemaker het verhaal in beeld brengt (met veel lillend blank vlees en opgewonden zwarte geslachtsdelen) zal veel mensen afschrikken. Toch zijn de films van Seidl een genre op zichzelf, en ondanks het inktzwarte, bijna groteske wereldbeeld altijd geloofwaardig.’
****
 
Muziek / Vox Von Braun - Rich & On Wheels
Rich & On Wheels is het tweede full-length album van de Groningse band Vox Von Braun. Over hen kunnen we zeggen dat ze sinds 2004 bestaan. Ze namen Rich & On Wheels op in Brighton. Daar zaten ze ook in de kroeg met bekende muziekmensen én de gitarist van Black Rebel Motorcycle Club heeft alles gemixt. Het zal wel, luister die plaat!

Volkskrant:
‘Waar Something Ain't Wrong (2008) vooral veel Velvet Underground-referenties kende, is Rich & On Wheels gedrenkt in de galm die we kennen van The Raveonettes, maar vooral ook van bands als Best Coast en Wavves. Vox Von Braun doet voor die groepen beslist niet onder, vooral omdat frontman Wymer Vaatstra zich als songschrijver spectaculair heeft ontwikkeld: You Look Real Neat en Junior klinken niet alleen geweldig, maar blijven ook als liedjes fier overeind. Vox Von Braun heeft een voortreffelijke, dreigende maar tegelijk bekoorlijke gitaarplaat gemaakt en had in eigen stad een mooi plekje op Eurosonic verdiend. Valt dat niet last-minute te regelen?’
****
 
Lezen / Onbewaakt ogenblik
Bernlefs laatste boek. Schrijver Henk Materman heeft een nieuwe (op geld beluste) uitgever. Deze vraagt hem een autobiografie te schrijven, maar wat Henk ook probeert: het wil niet echt lukken. Hij kiest ervoor om juist de fantasie de vrije loop te laten. Er moet meer improvisatie, meer jazz in.
 
Volkskrant:
‘In de verhalenbundel Help me herinneren kondigde hij zijn laatste roman, Onbewaakt ogenblik, al aan. Bernlef, die op 29 oktober op zijn 75ste overleed, wist dat dit het slotakkoord zou zijn. (…) een roman vol reflectie op het schrijverschap: een persoonlijke en filosofische proeve om met woorden tegen de vergankelijkheid te strijden. En soms komt het vervlogene inderdaad bovendrijven. Zijn opa (Henks opa, -red.) vertelde hoe het licht van de sterren te zien blijft, lang nadat ze zijn opgelost. Dankzij het oeuvre ('een woord waar ik niet van houd, maar dat hier op zijn plaats is') dat Bernlef achterlaat, blijft het nog lang licht.’
****

Comments