Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Kidd Life
31 JAN 2013 • Door Steven Stoffers • Meer blogs over Film

Kidd Life

Penge en Punaan
Iedere jonge rapper droomt van roem, chicks en geld. Maar daar denk je toch wel even twee keer over na als je de documentaire Kidd Life hebt gezien. Kidd is 22 als Kysset med Jamel (Gekust met Jamel) een verschrikkelijk dikke hit wordt. Van de ene op de andere dag wordt hij een superster, met alles wat daar bij hoort. Dat gaat een tijdje goed. Kidd en de rest staan op Roskilde, verkopen alle grote zalen in Denemarken uit en zelfs de premier wil graag een handtekening voor haar dochtertjes. Wat vrij apart is, aangezien  Kidd graag 'banan' (Deens voor banaan) op 'punaan' ('Deens' voor eh... het vrouwelijke geslachtsorgaan) laat rijmen. Zijn vrienden en hij, verenigd onder de naam Cheff Records, verdienen nu eindelijk wat geld ('penge') en ze feesten erop los. Ondertussen verbazen ze zich over de totale hype die hun ‘kutmuziek’ teweeg brengt. De wereld lijkt blind geworden en zij genieten ervan. Helaas is Kidd (echte naam: Nicholas Westwood) niet de meest stabiele persoon. Zijn amfetaminedealende vader was alcoholist en dat lijkt een beetje op Kidd te zijn overgedragen. Nicholas Westwood verandert langzaam maar zeker in het personage Kidd en zelfs zijn vrienden hebben geen controle meer over dat ego. De uitkomst van bovenstaande alinea: herpes, een zwangere tiener, heavy cokegebruik, geheugenverlies, elke avond weer willen random gasten met hem vechten en al na één jaar komt de tweet ‘Jeg stopper med musik’.

Drama dus?
Nee. Kidd Life klinkt misschien eerder als een jongensdroom-verandert-in-nachtmerrie, maar rebelleren tegen alles, rondneuken en avonturen beleven met je vrienden ziet er ook in deze docu uit als één groot feest. Op Kidd’s schaal is alleen de kater wat groter. Er wordt heel veel gelachen, ook in de zaal, want uiteindelijk is lol trappen de basis van Kidd’s muziek. Het zou misschien een drama zijn geweest als Kidd zichzelf heel serieus had genomen, maar daar is hij gelukkig iets te gestoord voor.

Kidd Life is eerder een aaneenschakeling van bizarre en hilarische momenten. Zoals wanneer Kidd wordt uitgenodigd om in een bibliotheek vol chique mensen een gedicht voor te lezen. Uiterst serieus kiest hij van te voren met twee ontzettend zweverig lullende Deense schonen ‘het meest erotische en sensuele liefdesgedicht’ uit van een beroemde Deense dichter. Zodra op de terugweg de liftdeuren zich sluiten lachen Kidd en de documentairemaker zich helemaal scheel. ‘Dit geloof je toch zelf niet?’ ‘Zag je de billen van die oude? Lekker man.’

Niet de hele film is zo puberaal. Tegen het einde wordt de sfeer echt wel grimmig, maar gek genoeg ligt dat niet direct aan de uitbundige levensstijl van Kidd. Hoe andere mensen reageren op zijn succes en het imago dat hij hanteert wordt pijnlijk in beeld gebracht. De hysterie zorgt ervoor dat hij nérgens meer rust heeft, zelfs niet als hij zich onder het podium verstopt. Tijdens stapavonden wordt hij steevast uitgedaagd door willekeurige jongens, wat hem de nodige bloedneuzen oplevert. Kidd wordt er nogal paranoïde van.

Schokkerig
Het minpunt van deze docu is het open einde. Er wordt opgebouwd naar een finale, maar we krijgen geen definitief antwoord. Kidd wil na de ‘Jeg stopper med musik’-tweet toch door, maar dan met andere, betere, echtere muziek. Hij maakt een nieuw album, maar in de laatste scène staat hij toch op een podium weer zijn eerste hit te rappen. Dat lijkt ons heel zielig, maar het kan ook bedoeld zijn als: ‘kijk eens, wat knap dat die jongen zich uit zijn dal heeft getrokken’. Een derde optie is dat de documentairemaker dit expres zo ambigue heeft gedaan om zijn vriend te sparen.

Dat ook de val van het rijk zo goed gedocumenteerd kon worden, komt namelijk doordat alles wat Kidd en zijn maten maken doe-het-zelf is. Regisseur Andreas Johnsen is gewoon een vriend die filmt. Vanaf het moment dat Kysset med Jamel een hit wordt, staat zijn camera aan. Er is daardoor bijna geen shot te vinden in de hele film dat niet schokt, maar dat deert niet. De kracht van deze docu is dat je óveral bij bent, alles realistischer dan de werkelijkheid overkomt en je zelf het gevoel hebt deel uit te maken van de vriendengroep rondom Kidd. Je zult het in ieder geval eventjes willen, hoe gestoord hun leven ook is.  

Cijfer: 7.5

Nog te zien op IFFR:
Donderdag 31 januari, Pathé 5, 21:45
Vrijdag 1 februari, Cinerama 4, 11:30

Comments