Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Peter Jackson, bedankt!
12 DEC 2012 • Door Steven Stoffers • Meer blogs over Film

Peter Jackson, bedankt!

'Er komt een moment in je leven waarop je weet dat je jeugd voorbij is. Sinterklaas 2012 was mijn moment. Pa en ma hadden een belangrijke mededeling voor ons. Een mededeling die er voor zorgde dat pakjesavond nooit meer hetzelfde zal zijn: ‘Het huis is verkocht’.

Kan het weg?
Bam. Daar sta je dan. Voor de laatste keer kijk ik mijn jongenskamer rond. Er hangt een wasco met ecoline-tekening aan de muur en in de boekenkast kijkt de met zakgeld bij elkaar gespaarde serie Snelle Jelles me droevig aan. De afgedankte tv die ik na eindeloos zeuren naar mijn kamer mocht slepen, lijkt mijn pijn te begrijpen. Wat ik ook probeer, het scherm blijft stemmig zwart. ‘Kun je dit weekend even uitzoeken welke boeken je wilt houden en welke echt weg kunnen?’, vraagt moeders vanuit het trapgat. Zucht. Een onmogelijke opgave. Op dit moment zijn zelfs de nauwelijks gebruikte werkschriften van de middelbare school me dierbaar.

Afscheid
Het zat eraan te komen natuurlijk. Ons huis stond al een tijdje te koop. Maar ik hield me krampachtig vast aan het feit dat dit ook al een hele tijd gold voor drie andere huizen in de straat. In het nieuwe huis krijgen mijn zusje, broertje en ik geen eigen kamer meer. Iedereen is inmiddels uitgevlogen over het hele land en slechts af en toe een paar dagen thuis. De tweede verdieping van het huis wordt daarom geheel gereserveerd voor ‘logeerdoeleinden’. Lees: hier moeten ook mensen kunnen slapen die totaal geen boodschap hebben aan onze wasco-kunsten of fictieve voetballers die harder liepen dan iedereen. Ach, misschien is het ook wel tijd om afscheid te nemen.
Langzaam haal ik een vinger langs de ruggen van mijn boeken. Tik, tik, tik. Rosemary’s Baby, drie keer gelezen. Die blijft. Tik. Arendsoog, De Spookranch, slechts twee keer gelezen omdat ik ook de andere 63 delen van de serie nog moest. Die blijft ook. Tik, tik, tik. Drie delen Pietje Bell. Eveneens van mijn eigen zakgeld gekocht, maar vooruit: daar ben ik nu te oud voor en mijn neefjes zullen er blij mee zijn. Tik…

De Hobbit
Over De Hobbit  bestaat geen twijfel. Die mag nooit meer weg. Mijn exemplaar heeft geen kaft meer, de pagina’s zijn bijna donkerbruin van ouderdom, maar no way dat iemand anders deze ooit in handen krijgt. Ik was elf toen ik het voor de eerste keer las. Twee dagen lang kon niemand met me praten. Niet dat ik niet wilde praten, maar ik hoorde het gewoon niet als iemand het probeerde. Zo diep zat ik in de wereld van hobbits, dwergen, tovenarij, elfen, orks. Ik wás in Midden-Aarde. Het zogenaamde ‘kinderboek’ dat Tolkien schreef vóór In De Ban Van De Ring (na de films van Peter Jackson beter bekend onder de originele naam Lord Of The Rings), heb ik daarna zeker nog zes keer gelezen. Het is me minstens even dierbaar als zijn grote broer. En daarmee heb ik een middel in handen gekregen dat mijn jeugd tot minstens juli 2014 gaat verlengen. Want na Lord Of The Rings heeft Peter Jackson nu ook The Hobbit (Engelse versie) onder handen genomen. Dat kan natuurlijk vreselijk misgaan: Peter verkrachtte In De Ban Van De Ring immers ook met zijn digitale effectenepos. Welke verhaallijnen en personages zouden er dit keer allemaal sneuvelen ten gunste van de ellenlange veldslagen waar Jackson zo van houdt? Het antwoord is sinds deze week duidelijk: geen enkele.

Zelden zo trouw
De Hobbit is een ongeveer vijf keer zo dun boekje als In de Ban van de Ring, maar Peter neemt drie volle delen de tijd om het verhaal goed te vertellen. En dat werkt. Ik liep deze week de bioscoop uit met de gedachte dat een filmmaker zich bij een boekverfilming zelden zo trouw aan het origineel heeft gehouden. Mocht je De Hobbit niet gelezen hebben, dan wordt het waarschijnlijk behoorlijk heftig om al die snel op elkaar volgende gebeurtenissen te begrijpen. (Doe dat dus even, een elfjarige heeft het in twee dagen uit.) Maar ik ga deze kerst in ieder geval zes keer terug naar de bioscoop om mijn jeugd nog wat te rekken. Ook al is The Hobbit absoluut geen kinderfilm.'

Comments